28.8.17

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ



Το κ. Ν. Σωτηροπούλου, θεολγου – φιλολόγου

(Μέρος: 4ον)


Στ βιβλο του «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, Μι κσυγχρονιστικ ρμηνευτικ προσγγιση», καθηγητς κ. Γεργιος Πατρνος σχυρζεται τι ᾿Αντχριστος δν ενε πρσωπο, λλ δι᾿ ατο σημανονται ο αρσεις κα γενικς τ κακ κατ τς ᾿Εκκλησας το Χριστο. 

Στ παρν ρθρο κα στ πμενο μ βσι τ θεπνευστο κεμενο τς Καινς Διαθκης θ δεξωμε τι ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο, νθρωπος, χειρτερος λων τν νθρπων, μ λη τ δναμι το Σαταν μσα του. Ετσι φρονον ο γιοι Πατρες τς ᾿Εκκλησας. ᾿


Αλλ᾿ κσυγχρονιστικς ρμηνευτς κ. Πατρνος δχεται, πως φανεται, τ λεγομνη «Μεταπατερικ θεολογα»...

Ηδη χουμε επε τι, πως Χριστς ενε πρσωπο, τσι κα ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο. Τρα θ᾿ ναφρωμε πλθος πιχειρματα πρ τς κδοχς, τι ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο, νθρωπος.

᾿Αρχζουμε π τ λγο, τν ποον Χριστς επε γι τν ᾿Αντχριστο μσως, κα θ συνεχσωμε μ τος λγους, τος ποους επε γι τν ᾿Αντχριστο δι μσου τν ποστλων του. Ο Χριστς, λοιπν, επε στος ᾿Ιουδαους· «᾿Εγ λλυθα ν τ νματι το Πατρς μου, κα ο λαμβνετ με· ἐὰν λλος λθ ν τ νματι τ δίῳ, κενον λψεσθε» (᾿Ιων. ε 43). ᾿Εγ λθα ξ νματος το Πατρς μου, κα μως δν μ δχεσθε. Οταν λλος λθ ξ νματος το αυτο του, κενον θ τν δεχθτε. Δν ενε λοφνερο δ, τι μ τς λξεις «λλος» κα «κενος» σημανεται πρσωπο; Κα δν ενε πσης λοφνερο, τι ρχμενος ξ νματος το αυτο του, ατοχειροτνητος κα ατοαπεσταλμνος κα περαλαζν, τν ποο θ δεχθον ο ᾿Ιουδαοι, ν πρριψαν τν ᾿Ιησο ς Μεσσα, Χριστ, θ ενε ᾿Αντχριστος; ᾿Ερωτομε τν κ. Πατρνο· γιατ στ βιβλο σας δν ναφρατε ατ τ λγο το Χριστο; Μπως δν τν ναφρατε, κριβς διτι δεχνει λοκθαρα, τι ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο, τ ποο ο ᾿Ιουδαοι θ παραδεχθον ς Μεσσα;

᾿Ερχμεθα στν πστολο ᾿Ιωννη. Τ χωρα περ ᾿Αντιχρστου στς Καθολικς ᾿Επιστολς του Α κα Β δη χουμε σχολισει κα ποδεξει τι κσυγχρονιστικς καθηγητς τς θεολογας τ παρερμηνεει κα τ κακοποιε δεινς. Τρα θ παρσχωμε ποδεξεις γι τν ᾿Αντχριστο ς πρσωπο κα νθρωπο π τν ᾿Αποκλυψι το ᾿Ιωννου. Στν ᾿Αποκλυψι ᾿Αντχριστος μφανζεται μ τ μορφ θηρου κα πντοτε νομζεται μ τ νομα «θηρον» λγ τς θηριωδας του κα τς πανθρωπας του. Ενε τ θηρο, πο ναβανει «κ τς βσσου» (᾿Αποκ. ια 7), «κ τς θαλσσης» (ιγ 1). Ενε κα λλο θηρο, πο ναβανει «κ τς γς», π τν ξηρ (ιγ 11). Τ δετερο ατ θηρο ποστηρζει τ πρτο, τν ᾿Αντχριστο, κα ενε «ψευδοπροφτης» (ιστ 13, ιθ 20, κ 10). Κα φο τ δετερο θηρο ενε ψευδοπροφτης, ρα πρσωπο, γιατ ν μ παραδεχθομε τι κα τ πρτο θηρο, ᾿Αντχριστος, ποστηριζμενος π τν ψευδοπροφτη, ενε πσης πρσωπο; Κατ τ ιθ 20 τ θηρο, ᾿Αντχριστος, κα ψευδοπροφτης «ζντες βλθησαν ο δο ες τν λμνην το πυρς τν καιομνην ν θείῳ». Ατς λγος «ζντες βλθησαν κλπ.» σχει γι ζωντανς πρξεις μ σμα, κακος νθρπους, ο ποοι ρπτονται στν κλασι. Οχι λοιπν ψευδοπροφτης μνο, λλ κα «ο δο», τ θηρο ᾿Αντχριστος κα ψευδοπροφτης, ρπτονται στν κλασι, διτι κα ο δο ενε πρσωπα, νθρωποι. Μνο πρσωπα πηγανουν στν κλασι, δαμονες κα δαιμονικο νθρωποι. Κατ τ κ 10 Διβολος, τ θηρο κα ψευδοπροφτης, σατανικ τρις, θ βασανζωνται στν κλασι αωνως. Κα π τοτο φανεται, τι τ θηρο ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο, διτι στν κλασι πρσωπα θ βασανζωνται.

Τ
«θηρον» ενε λξι γνους οδετρου. ᾿Αλλ σ χωρα τς ᾿Αποκαλψεως γι τ θηρο χρησιμοποιονται ντωνυμες γνους ρσενικο. Στ ιγ 8, ντ κανονικς ν γρφεται, «προσκυνσουσιν ατ θηρον)», γρφεται, «προσκυνσουσιν ατν». Στ ιγ 14, ντ ν γρφεται, «ποισαι εκνα τ θηρίῳ, εχε τν πληγν τς μαχαρας κα ζησε», γρφεται, «ποισαι εκνα τ θηρίῳ, ς εχε τν πληγν κλπ.». Στ ιζ 11 γι «τ θηρον», ντ ν γρφεται «κα ατ», γρφεται «κα ατς». Ο ντωνυμες γι τ θηρο «ατν», «ς», «ατς» ενε γνους ρσενικο κατ τ νοομενο, πειδ δηλαδ τ θηρο νοεται ς πρσωπο, νθρωπος.

Κατ
τ ιγ 12 τ δετερο θηρο, ψευδοπροφτης, «τν ξουσαν το πρτου θηρου πσαν ποιε νπιον ατο». Κατ τ ιγ 14 ψευδοπροφτης κνει σημεα, σατανικ θαματα, «νπιον το θηρου». Κα στ ιθ 20 γρφεται, «κα πισθη τ θηρον κα μετ᾿ ατο ψευδοπροφτης ποισας τ σημεα νπιον ατο». Ο ψευδοπροφτης νεργε «νπιον ατο», «νπιον το θηρου», ατ δ σημανει τι ενε ποτελς στ θηρο, κα ο νργεις του γνονται κατ τ θλησι κα πρς εχαρστησι το θηρου. ᾿Αλλ᾿ ατ δεχνουν τι τ θηρο ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο. Κα φρσι « μετ᾿ ατο ψευδοπροφτης», ποα παρουσιζει τν ψευδοπροφτη ς συνεργτη το θηρου, δεχνει τι τ θηρο ᾿Αντχριστος ενε πρσωπο, διτι συνεργασα νοεται μεταξ προσπων. Τ ατ δεχνει κα φρσι «ξουσαν ς βασιλες μαν ραν λαμβνουσι μετ το θηρου» (ιζ 12).

Τ
θηρο «λαμβνει δναμιν» π τν δρκοντα, τν Σαταν, «κα ξουσαν μεγλην» (ιγ 2). Τ «δκα κρατ» του (ιγ 1) σημανουν τ μεγλη δναμι κα ξουσα του. Τ θηρο λαμβνει κα χει «θρνον» (ιγ 2, ιστ10) κα φρει «δκα διαδματα» (ιγ 1). Ενε δηλαδ βασιλες μ μεγλη βασιλικ ξουσα. Τ θηρο χει μσος (ιζ 16), λαλε κα βλασφημε (ιγ 5-6), διεξγει πλεμο (ια 7, ιγ 7, ιθ 19) κα νικ, προσωρινς (ια 7, ιγ 7), ν τελικς κα ριστικς νικ τ ᾿Αρνον, Χριστς (στ 2, ιζ 14). Στ θηρο δνεται «ξουσα π πσαν φυλν κα λαν κα γλσσαν κα θνος». Παγκοσμιοποησι κα παγκσμια διακυβρνησι…Οπως ο κριοι σφργιζαν τος δολους τους, γι ν᾿ ναγνωρζωνται ς δικο τους, τσι κα τ θηρο δι τν ργνων του θ σφραγζ μ τ περιβητο «χραγμα» τος νθρπους «π τς χειρς ατν τς δεξις, π τν μετπων ατν», κα ο δεχμενοι τ χραγμα θ χνωνται (ιγ 16, ιδ 9-11, ιστ 2). Το θηρου κατασκευζεται «εκν», εδωλο, κα προσκυνεται κα τ θηρο κα τ εδωλ του, κα ο προσκυνοντες χνονται (ιγ 4, 12, ιδ 9-11, ιστ 2). Τ θηρο δηλαδ θεοποιεται κα λατρεεται. Στ ιζ 8 φρσι γι τ θηρο «ν κα οκ στι κα παρσται» θεωρεται παρδα το νματος το Θεο κα το Χριστο « Ων κα Ην κα ᾿Ερχμενος» (α 4, 8). Τ θηρο ᾿Αντχριστος παρδεται ς ψευτοθες. Όλα ατ, τ ποα να φραμε π τν ᾿Αποκλυψι γι τ θηρο, δν δνανται ν εσταθσουν παρ μνο ν δεχθομε τι τ θηρο ενε πρσωπο. Να, τ θηρο, ᾿Αντχριστος, ενε πρσωπο, νθρωπος. Στ ᾿Αποκ. ιγ 18 πστολος ᾿Ιωννης γρφει γι τν ριθμ το θηρου· «᾿Αριθμς γρ νθρπου στ».



Διαβάστε και Νικόλαος Σωτηρόπουλος, Κριτική στο βιβλίο του Γ.Πατρώνου 
«Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, Μι κσυγχρονιστικ ρμηνευτικ προσγγιση» 
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 29/7/2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στη συγκεκριμένη ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ελληνικούς χαρακτήρες.