27.10.17

Τό πνεῦμα τοῦ ᾽40. Ἄλλοτε καί τώρα

Μοναχός ρσένιος Βλιαγκόφτης Δρ. Θ., Πτ. Φ.

Μέρος Α
στορικόν


Μεγάλη
ποχρέωση ασθανόμαστε πέναντι στούς ρωες, πού πολέμησαν τό 1940 καί στή συνέχεια γιά νά εμαστε μες σήμερα λεύθεροι καί γιά νά μπορον καί κάποιοι ατούς τούς ρωες νά τούς μφισβητον καί νά τούς βρίζουν πό τήν σφάλεια καί τή ζεστασιά το καναπέ τους.

Κάθε
λληνική ψυχή μως ασθάνεται τό χρέος νά πε να μεγάλο εχαριστ καί νά ποδώσει τήν ποφειλομένη σ ατούς τιμή, τούς πατεράδες καί παπποδες τν σημερινν λλήνων, πού νέβασαν τήν λλάδα στό ψηλότερο βάθρο τς παγκόσμιας στορίας.
Ε
ναι γνωστοί ο διθυραμβικοί παινοι πρός τούς ρωες ατούς καί τήν λλάδα, πού τούς νέδειξε.

παινοι πό χθρούς καί φίλους. ναφέρουμε μόνον τήν παραδοχή το δόλφου Χίτλερ, ποος μιλώντας στή Γερμανική Βουλή (Ράιχσταγκ) στίς 4 Μαΐου 1941 επε καί τά ξς: « στορική δικαιοσύνη μέ ποχρεώνει νά διαπιστώσω τι π λους τούς ντιπάλους μας λληνας στρατιώτης δίως πολέμησε μέ ψιστο ρωϊσμό καί ατοθυσία... Συνθηκολόγησε μόνον, ταν συνέχιση τς ντίστασης δέν ταν πλέον δυνατή καί δέν εχε κανένα λόγο».

Καί
πό τούς φίλους: Τό γνωστό το Ουΐνστον Τσρτσιλ: «ς τώρα λέγαμε τι ο λληνες πολεμον σάν ρωες. πό δ καί στό ξς θά λέμε τι ο ρωες πολεμον σάν λληνες!» ξ λλου ραδιοφωνικός σταθμός τς Μόσχας μετέδιδε: «Πολεμήσατε οπλοι ναντίον πανόπλων καί νικήσατε, μικροί ναντίον μεγάλων κι πικρατήσατε. Δέν ταν δυνατόν νά γίνει διαφορετικά, διότι εσθε λληνες. Κερδίσαμε χρόνο, γιά νά μυνθομε. ς Ρσοι καί ς νθρωποι σς εγνωμονομε».
Ποιό
ταν μως τό πνεμα το 40, μιά καί ατός εναι τίτλος τς ποψινς μας μιλίας;

Τό πνε
μα το 40, διο καί παράλλακτο μέ τό θάνατο κρασί το 21, μέ τό ποο μεγάλος μας Κωστς Παλαμς προέτρεπε τήν λληνική νεολαία νά μεθύσει («Τοτο τόν λόγο θά σς π, δέν χω λλον κανένα. Μεθύστε μέ τό θάνατο κρασί το 21») εναι τό διαχρονικό πνεμα καί θος τς μακραίωνης στορικς μας συνέχειας: ρωτας καί γώνας γιά τήν λευθερία καί τό δίκαιο καί ατά μέ βάση τήν γάπη στόν Χριστό καί στήν πατρίδα καί στίς λλες πολυτίμητες διαχρονικές μας ξίες: τό φιλότιμο, τήν λεβεντιά, τήν οκογένεια, τήν παράδοση, τό κοινοτικό πνεμα καί τόσα λλα κόμη.

Δίνουμε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα α
το το πνεύματος, πως κφράσθηκε τό 40-41, στόν τιτάνιο γώνα νός μικρο λαο πέναντι σέ δύο σιδηρόφρακτες ατοκρατορίες, τήν ταλία πρτα καί τή Γερμανία στή συνέχεια.

Διαβάζουμε στόν τόμο Μαρτυρίες 1940-44: «Πρός τόν κ. Πρόεδρο τ
ς Κυβερνήσεως πεστάλη τό κάτωθι τηλεγράφημα... “Στερούμενος χρημάτων να προσφέρω διά τάς πολεμικάς νάγκας τς πατρίδος μας, προσφέρω τό χωράφι μου, κείμενον ες θέσιν Βάρικο, χωρίον Λιόπεσι πείρου, κ στρεμ­μάτων 22. Παρακαλ ελαβς δεχθτε μόνην δυνατήν προσφοράν μου”, φ. Πρωΐα, 10.11.1940». ν: Μαρτυρίες 40-44, κδ. Κέδρος, θήνα 1988, σ. 29).

Καί
πό τό φυπνιστικό ρθρο το φίλου δασκάλου Δημήτρη Νατσιο «Τό 40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας: δειλία, ττοπάθεια καί διασυρμός το πους!!», τό ποο μπεριέχεται στό βιβλίο του Τά θεα γράμματα καί Παιδεία το Γένους, κδ. . Κοινοβίου σίου Νικοδήμου, Γουμένισσα Κιλκίς, δανείζομαι τό κόλουθο συγκινητικό περιστατικό: «Στόν πανηγυρικό λόγο πού κφώνησε στήν καδημία θηνν, στίς 27 κτωβρίου το 1960, μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατς Μυριβήλης, μεταξύ τν λλων σπουδαίων νέφερε καί να συγκλονιστικό γεγονός, πού διαδραματίστηκε, χι “στό διάσελο τς στορίας” (Βρεττάκος), στίς ετορ­ράχες τς Πίνδου, λλά στά μετόπισθεν, που πόλεμος πληθυσμός τς πατρίδας μας συναγωνιζόταν τήν νδρεία τν μαχητν. Τό μεταφέρω:

Ε
χε ργανωθ, κατά τή διάρκεια το γνα πηρεσία μεταγγίσεως αματος, π τόν ρυθρό Σταυρό τς λλάδος. Εχα καί ναν φίλο γιατρό, σ ατή τήν πηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου νά τόν δ καί νά τά πομε. κόσμος καμε ορά κάθε μέρα γιά νά δώση τό αμα του γιά τούς τραυματίες μας. Ηταν κε νέοι, κοπέλλες, γυνακες, μαθητές, παιδιά πού περίμεναν τή σειρά τους. Μιά μέρα, λοιπόν, πί τς αμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εδε μέσα στήν σειρά τν αμοδοτν πού περίμεναν, νά στέκεται καί να γεροντάκι.

σύ, παππούλη, το επε νοχλημένος, τί θέλεις δ;

γέρος πάντησε δειλά:

ρθα κι γώ, γιατρέ, νά δώσω αμα.

γιατρός τόν κοίταξε αστηρά μέ πορία καί συγκίνηση. γέρος παρεξήγησε τό δισταγμό του. φωνή του γινε πιό ζωηρή.
− Μή μέ βλέπεις
τσι, γιατρέ μου. Εμαι γερός, τό αμα μου εναι καθαρό, καί κόμα ποτές μου δέν ρρώστησα. Εχα τρες γιούς. Σκοτώθηκαν καί ο τρες κε πάνω. Χαλάλι τς πατρίδας. μως μο επαν πώς ο δύο πγαν πό αμορραγία. Λοιπόν, επα στή γυνακα μου, θά ναι κι λλοι πατεράδες, πού μπορε νά χάσουν τά παλληκάρια τους, γιατί δέ θά χουν ο γιατροί μας αμα νά τούς δώσουν. Νά πάω νά δώσω κι γώ τό δικό μου. ιντε, πήγαινε, γέρο μου, μο επε, κι ς εναι γιά τήν ψυχή τν παιδιν μας. Καί γώ σηκώθηκα κι ρθα ( 28η κτωβρίου 1940, Πανηγυρικοί λόγοι καδημαϊκν, πιμέλεια Πέτρος Χάρης, θήνα 1978, σ. 322)» (Δημήτρη Νατσιο, νθ νωτ. σσ. 199-200).

Α
τό τανε τό πνεμα το 40. Καί πως διαβάζουμε λλο: «...Τό πος το λληνοϊταλικο πολέμου μπορε νά γράφτηκε στίς γραμμές το μετώπου, λλά σως τίποτε νά μήν ταν διο χωρίς τή συγκινητική συνεισφορά τν "οπλων μαχητν" τς πισθοφυλακς» (φημ. λεύθερος Τύπος,κτώβριος 2011, φιέρωμα στό πος το 40).
Πόσα
λήθεια θά εχε νά πε κανείς καί νά γράψει γι ατούς τούς «οπλους μαχητές» μέ κορυφαες τίς ρωίδες γυνακες τς Πίνδου, πού μετέφεραν πυρομαχικά στήν πρώτη γραμμή ψηφώντας τόν χιονιά στά περήφανα βουνά τς πείρου.

κε φάνηκε λο τό μεγαλεο τς λληνικ ψυχς, στήν Πίνδο καί στή Βόρειο πειρό μας.

Καί γιά νά θυμηθο
με ο παλαιότεροι καί νά μαθαίνουν ο νεώτεροι, γιατί πλέον τά μβατήρια τν νόπλων μας δυνάμεων παιανίζονται χωρίς νά συνοδεύονται πό λόγια, ς κούσουμε τό θρυλικό μβατήριο γιά «το Δαβάκη τ ξια παλληκάρια».

Η ΠΙΝΔΟΣ ΜΑΣ

Πάνω κε στς Πίνδου μας τίς κορφές,
πού θαρρες τ στέρια φιλονε,
τς Πατρίδος λίγες γνές μορφές,
τά πυκνά σκοτάδια ρευνον.
Τς Πατρίδος πάντα πιστοί φρουροί
τόν χθρό νρθ καρτερονε,
τόν χθρό πού πίστευε πώς μπορε
στήν λλάδα νικητής νά μπ.
νύχτα φεύγει, σβήνουν τ στέρια
τ γρίμια πνε νά κρυφτον,
μά το Δαβάκη μας τά ξεφτέρια
δέν θέ νά πν ν ναπαυθον.
χθροί μιλιούνια, ντροπή αώνια,
τ για μας σύνορα πατον
καί μέ τουφέκια καί μέ κανόνια
σίδερο καί φωτιά σκορπον.
Ες τήν Πίνδο τραγουδνε
το Δαβάκη τ ξια παλληκάρια
κι λο δόξες ντηχονε τ λλα τά βουνά.
Τήν λλάδα μας μνονε
καί τ νδρειωμένα της βλαστάρια,
πού τόν κάθ χθρό νικονε,
σάν παντοτεινά.

Καί γιά νά θυμηθο
με καί τόν νομπελίστα μας δυσσέα λύτη, ποος πηρέτησε ς φεδρος νθυπολοχαγός στόν πόλεμο το 40 καί πό κε μπνεύσθηκε τόσο τό ριστούργημά του «ξιόν στι» (1959), σο καί τό «σμα ρωικό καί πένθιμο στόν χαμένο νθυπολοχαγό τς λβανίας». Εναι γνωστοί ο στίχοι το «ξιόν στι»: «Μνήμη το λαο μου σέ λένε Πίνδο καί σέ λένε θω» καί λίγο παρακάτω:

«Τά θεμέλιά μου στά βουνά καί τά βουνά σηκώνουν ο
λαοί στόν μο τους
καί πάνω τους
μνήμη καίει καυτη βάτος!».

Α
τά εναι τά ρόσημα τς στορίας μας. Σέ λένε Πίνδο καί σέ λένε θω. Ο δύο φτερογες τς Ρωμιοσύνης, μέ τίς ποες πετ ψηλά: γάπη γιά τήν πατρίδα καί τήν λευθερία «Σέ λένε Πίνδο» καί γάπη γιά τόν Χριστό καί τήν Κυρά τήν Παναγιά «Σέ λένε θω», τήν πέρμαχο στρα­τηγό το Γένους, τήν ποία χι μόνον ο λληνες μαχητές, περασπιστές το πατρίου δάφους, λλά καί ο θρασύτατοι ταλοί εσβολες βλεπαν πολλές φορές φθαλμοφανς νά προηγεται τν τμημάτων καί τς σημαίας μας καί νά δηγε στή νίκη. Νά τί διαβάζουμε στό προαναφερθέν βιβλίο Μαρτυρίες 40-44πό τόν τίτλο « γυναίκα μέ τά μαρα»:
«Καθώς
νθυμομαι να περιοδικό τότε γραφε τά ξς. ταλοί αχμάλωτοι συλληφθέντες πό τούς λληνες ρώτησαν. “χετε καί γυνα­κες στό Στρατό;’’ χι πήντησαν ο δικοί μας. Καί ο ταλοί ρώτησαν πάλιν. ῾῾Τότε ποιά ταν κείνη γυναίκα μέ τά μαρα πού πήγαινε μπροστά πό τούς στρατιώτας;’’» (νθ νωτ. σ. 66).
Καί μέ τήν ε
καιρία νά πομε τι εναι λάθος νά μιλομε γιά λβα­νικό πος. Δέν ταν λβανικό πος, πος δηλαδή καί νίκη τν λβανν(!) λλά πος καί νίκη τν λλήνων στά βουνά τς νιαίας μας πείρου, Νοτίου καί Βορείου, ποία γιά τρίτη φορά τότε λευθερώθηκε πό τόν νδοξο λληνικό στρατό καί δυστυχς κόμη σκλάβα εναι. ς ψονται τά συμφέροντα καί ποκρισία τν δθεν φίλων καί συμμάχων μας...
πίσης νά πομε τι εναι καλύτερα νά χρησιμοποιομε τίς λέξεις στρατιώτης, πλίτης μαχητής καί χι τήν ταλική λέξη φαντάρος, πού πολλές φορές κομε νά χρησιμοποιεται καί σήμερα.
Καί γιά νά
λθουμε καί στό γνωστό θέμα, πού δημιούργησε ν λλάδι ριστερά λων τν ποχρώσεων: Ποιός επε τό ΟΧΙ τς 28ης κτωβρίου το 1940;

πως ποδεικνύεται πό τά στορικά γεγονότα καί τίς πηγές, τό «ΟΧΙ» τό επε τότε θνικός κυβερνήτης ωάννης Μεταξς, κφράζοντας λους τούς λληνες.

ωάννης Μεταξς μέ τήν στρατιωτική καί πολιτική του διοφυία εχε δη πό τίς 18 Μαρτίου 1939 πάρει τήν «φοβεράν πόφασιν», άν πειληθε λλάδα πό τούς ταλούς καί Γερμανούς, πως καί γινε, νά μπε στόν πόλμο μέ τό μέρος τς γγλίας. «Φοβεράν πόφασιν» τήν νομάζει, στό προσωπικό του μερολόγιο, τό ποο χει κδοθε (ωάννου Μεταξ, πομνημονεύματα, κδ. Γκοβόστης, σ. ...), λλ εναι δυστυχς ξαφανισμένο, πειδή κάποιοι φοβονται, προφανς, τήν στορική λήθεια. Συνεπς δέν ταν μία ξ νάγκης πόφαση τς στιγμς, τήν ποία λαβε Μεταξς στίς 3 τά μεσάνυχτα τς 28ης κτωβρίου 1940, φοβούμενος μήπως τόν νατρέψει λαός, άν λεγε τό «ΝΑΙ», πως τόν κατηγορον ο πλαστογράφοσι τς στορίας!
πως ποδεικνύεται πό τά πεπραγμένα του καί πό τίς καταγρα­φές στό προσωπικό του μερολόγιο, δη πό τό 1936, πού νέλαβε τήν ξουσία, προετοίμασε στρατό καί λαό γιά τόν πόλεμο, πού βλεπε νά ρχεται. Τό ποδεικνύει περίφημη «γραμμή Μεταξ» καί ο δαπάνες γιά τούς ξοπλισμούς καί τήν ναδιοργάνωση το στρατο. ν πό τό 1923 μέχρι τό 1934 εχαν δαπανηθε γιά τόν ξοπλισμό το Στρατο μας μόνο 3.000.000.000 Δραχμές, κατά τά τη 1935-1940 δαπανήθηκε γιά τόν Στρατό ξηρς, μόνο πό τόν προϋπολογισμό καί πό τό Ταμεο θνικς μύνης, τό λιγγιδες γιά τήν ποχή κείνη χρηματικό ποσό τν 15.707.305.490 Δραχμν! (Κωνσταντίνου Νούσκα, ποστρατήγου .., πραγματική λή­θεια γιά τό πος το Σαράντα, κδ. «Λυδία», Θεσσαλονίκη 1987, σ. 49).
Μεταξς λοιπόν εχε πάρει τήν πόφασή του δη πό τότε καί ταν σαφές τι τό θνικό συμφέρον πέτασσε λλάδα νά εναι μέ τό μέρος τς γγλίας καί τν χωριν πού ντιμάχονταν τό ξονα Γερμανίας-ταλίας. Σημειωτέον τι καί τότε κομμουνιστική Σοβιετική νωση μέ τό σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ ταν σύμμαχη μέ τόν Χίτλερ καί τόν Μουσολίνι. Γι ατό καί τό ΚΚΕ τότε προέτρεπε —χωρίς φυσικά νά βρίσκει καμμία νταπόκριση— προέτρεπε τούς λληνες νά μήν πολεμήσουν τούς ταλούς, χαρακτηρίζοντας ς «πόλεμο φασιστικό καί κατακτητικό»(!) τόν τιτάνιο κενον γνα μας, πού φησε κθαμβη λη τήν νθρωπότητα. φο Σοβιετική νωση δέχθηκε τήν πίθεση τς ναζιστικς Γερμανίας, στίς 22 ουνίου το 1941, λλαξε καί γραμμή το Κ.Κ.Ε.!
Διαβάζουμε στό
μερολόγιο το ωάννου Μεταξ, καθώς στορε τότε πουργός μβρόσιος Τζίφος στίς «ναμνήσεις» του γιά τό πουργικό συμβούλιο, πού συνεκάλεσε Μεταξς τά ξημερώματα τς 28ης κτωβρίου μετά τό στορικό «ΟΧΙ»: «Ες τό Γραφεον το Προέδρου φθασα πρτος κ τν πουργν. Τόν βρκα καθισμένο σέ μία πολυθρόνα μέ τό φος νθρώπου πού εχε βγάλει πό τούς μους του να τεράστιο βάρος, το νθρώπου πού ασθάνεται τι χει κτελέσει καί πέναντι τς πατρίδος του καί πέναντι το αυτο του τό καθκον του.
» Τό πρόσωπό του
λαμπε καί φαίνετο δέκα χρόνια νεώτερος.
»
ν τούτοις, ν καί δέν μποροσε νά κρύψη τά συναισθήματά του, δέν θέλησε νά προβ σέ νακοινώσεις προτο συγκεντρωθομε λοι.
»
ν τ μεταξύ φθασαν καί ο λλοι πουργοί καί κατά τάς 4.15 συγκεντρωθήκαμε λοι στήν αθουσα το πουργικο Συμβουλίου». (πο-μνημονεύματα, νθ νωτ., τ. Δ, μέρος Β´, σ. 747.
Σημειωτέον
τι ξυδέρκεια το Μεταξ προεδε τήν ξέλιξη τν γε­γονότων, γι ατό καί επε στό πουργικό κενο Συμβούλιο τά ξς «προ­φητικά»: «Σήμερα ναλαμβάνομεν σκληρότατον γνα, μέ μέσα τε-λείως νισα καί δέν πρέπει νά αταπατώμεθα τι θά πολεμήσωμεν μόνον τούς ταλούς.

» Τά συμφέροντα το
ξονος εναι ναπόσταστα καί ργά γρήγο-ρα θά πολεμήσουμε καί τούς Γερμανούς.

» Τό πιθανώτατο λοιπόν ε
ναι νά χάσωμε προσωρινς τήν Μακε-δονίαν καί τήν πειρον καί δέν ποκλείεται καί ατάς τάς θήνας καί τάς στίας μας καί ,τι λλο χουμε νά γκαταλείψωμεν προσωρινς, μεταβαίνοντες ες Πελοπόννησον ες Κρήτην.

»
πόλεμος λοιπόν πού σήμερα ναλαμβάνει τό Εθνος εναι μόνον καί μόνον πόλεμος τιμς καί πειδή πιστεύω βαθύτατα τι α θικαί ξίαι τελικς θά θριαμβεύσουν πί τν λικν, χω πόλυτον τήν πεποίθησιν τι νίκη θά εναι τελικς μέ τό μέρος τν Συμμάχων». (πομνημονεύμα­τα, τ. Δ´, μέρος Β´, σ. 748).

πως πίσης εχε «προβλέψει» Μεταξς καί τήν νσωμάτωση τς Δωδεκανήσου λλά καί τόν ξενοκίνητο δελφοκτόνο σπαραγμό μέσως μετά τήν πελευθέρωση το 1944, ποος ληξε μέ τή νίκη το θνικο μας Στρατο τόν Αγουστο το 1949. Σημειωτέον τι ωάννης Μεταξς πέθανε στίς 30 ανουαρίου το 1941, πάνω στό κορύφωμα τς νίκης, καθώς στρατός μας εχε φθάσει μέχρι τό Τεπελένι καί πιό πάνω λευθερώνοντας λη τή Βόρειο πειρο καί ταν τοιμος νά πετάξει τούς ταλούς στή θάλασσα.

Μεταξς κατάφερε νά νώσει λους τούς λληνες. νθουσια­σμός γιά τή νίκη, πού πικρατοσε πό τό στορικό κενο πρωϊνό τς 28ης κτωβρίου 1940 μέχρι καί τό τέλος το πολέμου στίς 20 πριλίου 1941 ταν περίγραπτος. Τό ποδεικνύουν ο φημερίδες, ο θεατρικές πιθεωρήσεις καί τά κινηματογραφικά «πίκαιρα» τς ποχς. Μεταξς λοιπόν μέ τό «ΟΧΙ» νωσε λους τούς λληνες. Νά τί γράφουν δύο πολιτικοί του ντίπαλοι καί πρτος ρθρογράφος τς φημερίδος Καθημερινή Γεώργιος Α. Βλάχος: «Τώρα Α. Ε. [Ατο ξοχότης] κ. ωάννης Μεταξς, Πρωθυπουργός τς λλάδος, φθασεν ες τό κρότατον σημεον τς Δόξης του. γινε Γιάννης. Δέν εναι οτε ατο ξοχότης, οτε Πρωθυπουργός, οτε Πρόεδρος. Ες τό στρατιωτικόν νοσοκομεον, ταν τραυματίας εχε γείρει ες τό προσκέφαλόν του βαρύς, τόν ρώτησε δελφή νοσοκόμος, τί θέλει, κενος πήντησε:

— Θέλω τόν Γιάννη...

πως α μελωδίαι διά νά ζήσουν πρέπει νά κατεβον ες τούς δρόμους, οτω καί τν δημοσίων νδρν τά νόματα θά ζητήσουν ες τούς δρόμους, μεταξύ το λαο, τήν θανασίαν. κ. Μεταξς χει πέναντι τς θανασίας κερδήσει τήν μάχην του: επε τό χι, γινε Γιάννης... —τί το μένει; Νά γίνη καί γαλμα. Θά γίνη λοιπόν. λλ χι πως ηχήθημεν λλοτε, πό μάρμαρον το Πεντελικο. Θά γίνη πό τόν ρείχαλκον πού θ ποδώσουν ταπεινωμένα, αχμάλωτα, τά χθρικά πυροβόλα, ατά πού τόν ξύπνησαν ες τάς τρες τό πρωΐ...
»
στήλη ατή —συνεχίζει Γεώργιος Βλάχος— σθάνθη τώρα, τάς μέρας ατάς τς χαρς, τήν νάγκην νά φυλλομετρήση τήν στορίαν της —τούς παλαιούς της λογαριασμούς— νά νατρέξη ες περασμένους καιρούς, νά νθυμηθ. λλά σθάνθη πρό παντός τήν νάγκην νά γράψη ,τι φρονε, ,τι σκέπτεται διά τόν νθρωπον ατόν ποος, φο πί δεκαέξ τη γωνίσθη ναντίον μν τν λλήνων ες μάτην διά νά χρησιμεύση ες τήν λλάδα, ες μέν τέσσαρα τη κατώρθωσε νά τήν ναπλάση, ες δέ μίαν ραν τήν σωσε». πογραφή: Γ.Α.Β (=Γεώργιος Α. Βλάχος) (πομνημονεύ­ματα, νθ νωτ., τόμ. Δ´, μέρος Β´, σ. 756). τσι μιλον καί πολιτεύονται ο νδρες, πού βάζουν τό θνικό συμφέρον πάνω πό τό προσωπικό καί πό τό κομματικό.

Καί
νας Κρητικός, Παντελς Μαρκογιαννάκης, γράφει στό μερολόγιό του στίς 29.1.1941 πό τόν τίτλο: Θάνατος ωάννου Μεταξ «ταν ρθε τό χαμπάρι, νά τό πομε, τι πέθανε Μεταξς, σμπαραλιά­σαμε λοι. Κοπκαν τά χέρια μας, κοπκαν τά πάντα. Ναί, ο Κρητικοί εμασταν πάντα ναντίον το Μεταξ. λοι, λοι. λλά δέν χει σημασία. Τότε εμασταν λοι νας κορμός, δηλαδή λος στρατός εμαστε να. Δέν εχαμε τότε οτε κόμματα, οτε Μεταξάδες, γιατί σο λέει, δ χουμε τόν ξωτερικό κίνδυνο. Καί, σο λέει, τώρα πεθαίνει στήν κρισιμότερη στιγμή ρχηγός μας, τώρα τί θά γίνει;» (Μαρτυρίες 40-44, νθ νωτ., σ. 77).

Ατά λοιπόν τά ψηλά καί πέροχα τότε.

Μέρος Β´,
θικόν

Πο φείλονταν μως ο νίκες κενες;

Τό θαμα το 40, πως χει γραφε, ταν να θαμα τς Μεγαλόχαρης, να θαμα τς Παναγίας μας, τή μνήμη τς ποίας προσέβαλαν βάναυσα ο ταλοί, ταν τορπίλισαν, νανδρα καί πουλα τό καταδρομικό μας λλη στό λιμάνι τς Τήνου νήμερα τς Κοιμήσεως τς Θεοτόκου, Δεκαπενταύγουστο το 1940.

Τό θα
μα το 40 φειλόταν κατά πρτον στή βοήθεια τς Παναγίαςστόν δίκαιο γνα μας γιά τήν διατήρηση τς πολυτίμητης λευθερίας. γεσία καί λαός εχαν βαθειά πίστη, πως ποδεικνύεται καί πό τά διαγγέλματα το Βασιλέως Γεωργίου Β´, το Πρωθυπουργο ωάννου Μεταξ, το ρχιστρατήγου τς νίκης λεξάνδρου Παπάγου, πό τά πολεμικά νακοινωθέντα καί πό τόν τύπο τς ποχς. νίκη φειλόταν κατά δεύτερον στήν στρατιωτική καί ψυχολογική προετοι­μασία στρατο καί λαο, στήν πίστη λων στό δίκαιο το γνος καί στήν νεπανάληπτη μοψυχία, πού πικρατοσε. μοψυχία γεσίας πολιτειακς, πολιτικς, στρατιωτικς καί κκλησιαστικς. μοψυχία γεσίας καί λαο. μοψυχία λαο καί στρατο. λοι σάν νας νθρωπος.
Νά τί γράφει
Βασίλειος Λαούρδας στό περιοδικό Εθύνη, κτώβριος 1973: Τό βρίσκουμε καί ατό στόν τόμο Μαρτυρίες 40-44, πό τόν τίτλο «Δίδαγμα μονοίας». «Τό πρτο μεγάλο δίδαγμα πό τήν πέτειο το 1940 εναι τό δίδαγμα μονοίας το θνους. Μέσα σέ κάθε κοινωνία πάρχουν δεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές καί προσωπικές ντιθέσεις. λλά τήν ρα πού κινδυνεύει τό θνος, καμμία πό τίς ντιθέσεις ατές δέν χει καί δέν πρέπει νά χη σημασία. Καμμία διαφορά, σο καί ν εναι ατή καθ αυτή σημαντική, δέν μπορε νά ντιπαρατίθεται στήν νάγκη νά διατηρηθ νότης καί λευθερία το θνους. σες φορές λλη­νισμός δέν ποτάχθηκε σ ατόν τόν κανόνα, σες φορές πό προσωπικές καί πό πολιτικές ντιθέσεις δέν κουσε ατή τήν ντολή, πλήρωσε βαρύτατο φόρο.

» Πνε
μα μονοίας ταν πηγή το θριάμβου το 1940.
[…]

» ταν χι μόνο ζήτημα πιβιώσεως, λλά καί ζήτημα τιμς μυνα στά βουνά τς πείρου. Μέ τήν ντίστασή του, λλην δωσε να παρά-δειγμα, προσέφερε νυπολόγιστη βοήθεια στίς μαχόμενες δυνάμεις τς λευθερίας καί παλήθευσε τή μεγάλη παράδοσή του, τήν παράδοση το λληνος. […]

» Μέ τήν
πέραντη ποικιλία της καί τήν σωτερική νότητά της λληνική παράδοση εναι πηγή περηφανείας. Εναι μως μαζί καί βαρύτατο χρέος γιά λους μας, ντρες καί γυνακες, νέους καί λικιωμένους, ργάτες, διανοούμενους, στρατιωτικούς καί κληρικούς. Κάθε πράξη μας τήν κρίνει τελείωτη σειρά πό προγόνους, πού μς παρακολουθον σιωπηλά πό τήν λλη χθη τς ζως». (Μαρτυρίες 40-44, νθ νωτ., σ. 22).

Καί καθώς συνοψίζει
καδημαϊκός γγελος Τερζάκης στό βιβλίο τουλληνική ποποιΐα 1940-1941: «Ατό θά εναι τό τέλος το ταλικο φασισμο. εσβολή στήν λλάδα εχε στοιχίσει στήν ταλία 13.755 νεκρούς, 50.874 τραυματίες, 12.368 κρυοπαγημένους, 25.067 γνοουμένους. Σύνολο: 102.064 ντρες. Στό μεταξύ, τήν δια ατή νοιξη το 1941, σύγκρουση γιά τήν κυριαρχία το μεσογειακο χώρου θά συνεχιζόταν στήν Κρήτη. Εταν τό προγεφύρωμα πού χρειάζονταν ο Γερμανοί γιά νά κατέβουν στή Μέση νατολή, τόν πώτερο ατό σκοπό τς καθόδου τους στό Νότο. να μνα κριβς μετά τή συνθηκολόγηση τς πείρου, στίς 20 Μαΐου, κύματα πανωτά πό εροπλάνα σέ πυκνούς σχηματισμούς, μέ χιλιάδες λεξιπτωτιστές, ρίχτηκαν σά γεράκια πάνω στήν λληνική μεγαλόνησο, τή ράμφισαν νήμερα στό κεφάλι. περάσπιζαν τήν Κρήτη, μαζί μέ τούς πί τόπου λληνες, Νεοζηλανδοί καί γγλοι. φήγηση μως τς μάχης κείνης χρειάζεται εδική ξιστόρηση, πού ξεφεύγει πό τά πλαίσια ατο το βιβλίου. Βέρμαχτ πλήρωσε βαρειά σέ αμα τήν πιχείρηση τς Κρήτης, χασε κε τόν νθό τν λεξιπτωτιστν της. χασε κι λλο να δεκαήμερο πό τόν κριβό κιόλας λογαριασμό το χρόνου πού τς εταν παραίτητος γιά τήν ξόρμηση κατά τς Ρωσίας.
» Μετά τήν κατάληψη τ
ς Κρήτης, πόλεμος πέρασε νοτιώτερα, στήν φρική, συνεχίστηκε. λληνικές δυνάμεις, τότε, συγκεντρώθηκαν στή Μέση νατολή, ργανώθηκαν καί πολεμοσαν κατά τς Γερμανίας.
»
δ τελειώνει στορία το πολέμου το 1940-1941 —συνεχίζει γγελος Τερζάκης. Εναι τελευταία σύγκρουση στήν Ερώπη μέ δυνάμεις, μέσα καί πλα τόσο δυσανάλογα. πό τή μιά βαρύς πλισμός τς σύγχρονης τεχνοκρατίας, πό τήν λλη μέσα ναχρονιστικά στά χέρια νός λαο μικρο, πού γωνίζεται γιά τήν παρξή του καί γιά τίς παραδόσεις του. Στόν γνα ατόν, λληνικός λαός δωσε τό προσωπικό του φος, μοιο σέ γενικές γραμμές μέ το 1821. ναμέτρηση το 1940-1941 γίνεται νάμεσα στή λιτότητα καί τό στόμφο, τή φιλοπατρία καί τόν μπεριαλισμό. τεχνοκρατία, χάρη στό σιδερένιο της γκο, θά πετύχει γιά μιά στιγμή νά γονατίσει τή μαχόμενη ψυχή. ντιστροφή μως θά ρθει γρήγορα, καί τό μάθημα θά μείνει.
» Περισσότερο κι
πό τήν πόθεση νός θνους πού γωνίζεται γιά τήν νεξαρτησία του, 28η κτωβρίου το 1940 προβάλλει στή σκηνή τς στορίας ναν γώνα γενικώτερο: μις φυλς νθρώπων. Ατς πού προσδιορίζεται πό τό πάθος τς λευθερίας.

» Πέρα
πό τόν πάταγο τν ατοκρατοριν πού γκρεμίζονται, θ πομείνει ν κούγεται μέσα στόν ποκαμωμένο κόσμο, λιανό καί κρυστάλλινο, ρημικό κι τρεμο, τό ωθινό πού σήμανε σάλπιγγα πάνω στόν λληνικό βράχο μιά φθινοπωρινή αγή». (γγέλου Τερζάκη, λληνική ποποιΐα 1940-1941, θναι, 1964, σ. 223).
Α
τά λοιπόν τά σπουδαα καί ψηλά, τότε, ταν τό θάνατο κρασί το 21, κρασί το Μακεδονικο γνα, το Παύλου Μελ, κρασί τν θνικοαπελευθερωτικν πολέμων το 1912-13, κρασί το 40, κρασί το γνα τς ΕΟΚΑ γιά τήν λευθερία τς Κύπρου μας καί νωση μέ τήν μητέρα λλάδα νοηματοδοτοσε τή ζωή μας. «Θέλομεν τήν λλάδα κι ς τρώγωμεν πέτρες» γραφαν τότε ο Κύπριοι γωνιστές στούς τοίχους.
Α
τή εναι στορική λήθεια γιά τό πος το 40. Συνοψίζεται στό «Τίποτε γιά μς. λα γιά τήν λλάδα». Καί τό θνος πρέπει νά μάθει νά θεωρε θνικόν ,τι εναι ληθές, σύμφωνα μέ τόν θνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό.

Καί σήμερα;

Σήμερα δυστυχ
ς τόν τόνο στήν θνική καί κοινωνική μας ζωή τόν δίνουν ο θνομηδενιστές καί ποδομητές λων τν —κατά Κόντογλου— πολυτίμητων τζιβαϊρικν τς παραδόσεώς μας. νθρωποι μικροί, μπαθες, δειλοί, ρεβανσιστές, κομπλεξικοί, ο ποοι χουν βαλθε λα νά τά γκρεμίσουν, νά τά ξεθεμελιώσουν. πιδίδονται σέ μιά προσπάθεια βίαιου πνευματικο ξανδραποδισμο καί γενοκτονίας τς μνήμης το λαο καί διαίτερα τς νεολαίας μας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα τ
ς τακτικς τους εναι ατά πού διαβάζουμε στό ποκαλυπτικό ρθρο το γαπητο φίλου δασκάλου Δημήτρη Νατσιο, τό ποο ναφέραμε καί νωρίτερα. Τίτλος του: «Τό 40 στά σχολικά βιβλία Γλώσσας: δειλία, ττοπάθεια καί διασυρμός το πους!!!». μπεριέχεται στό βιβλίο το Δημήτρη Νατσιο Τά θεα γράμματα καί Παιδεία το Γένους. Διαβάζουμε κε: «Γιατί σήμερα βλακεία, προδοσία καί δειλία κυριαρχον στά ῾῾περιοδικά ποικίλης λης᾽᾽, πού τά νομάζουν εφημιστικς βιβλία Γλώσσας! Εναι πρώτη φορά πό δρύσεως το νεοελληνικο κράτους, πού δέν σέβονται ο συγγραφικές μάδες καί παρέες το πουργείου πρώην θνικς καί νν ποταξικς κπαίδευσης τούς γνες, τίς πετείους το λαο μας!!
» Συγκεκριμένα:

» Στήν Γ
Δημοτικο, στό α τεχος το βιβλίου Γλώσσας, σελ. 79, τό φιέρωμα στό πος το 40, περιορίζεται στήν ξς ναφορά: ῾῾Ἀπό τό μερολόγιο τς Ροζίνας, μις δεκάχρονης βραιοπούλας πό τή Θεσσαλονίκη. κτώβριος 1940: Τή Δευτέρα 28 κτωβρίου 1940 δέν πήγαμε σχολεο. Εχε κηρυχθε λληνοϊταλικός πόλεμος. ναστατωμένα μασταν μες τά παιδιά. Ο ταλοί βομβάρδισαν τή Θεσσαλονίκη. Στό μαγαζί το πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές’’. Καί τέλος! Τίποτε λλο! Ατό μαθαίνουν χιλιάδες λληνόπουλα γιά τό Σαράντα! ναστάτωση (πως λέμε ῾῾συνωστισμός᾽᾽) καί καταστροφή νός βραϊκο μαγαζιο! Σέ λλες πόλεις τς λλάδας, πως στήν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί νθρωποι καί παιδιά πό ταλικά βομβαρδιστικά. γραψαν γι ατό ο φημερίδες τς ποχς. Γιατί[ο συγγραφες το βιβλίου] δέν συμπεριέλαβαν να τέτοιοι συμβάν;

» Τό
πόμενο μως φιέρωμα τς Ε Δημοτικο εναι ξοργιστικότατο! Στήν σελίδα 44 το α τεύχους το βιβλίου Γλώσσας-δηλητηρίασης τν παιδιν καί μαγαρίσματος τς μνήμης περιέχεται κείμενο μέ τίτλο: ῾῾Ἡ ταλία μς κήρυξε τόν πόλεμο!᾽᾽ (καί πότιτλο: ῾῾Κι μες πήγαμε στό πόγειο᾽᾽). Καί φο κρύφτηκαν στό πόγειο, διαμείβονται ο ξς θλιοι διάλογοι:

»
῾῾Μετά γύρισε ( μπαμπάς) στή μαμά καί τς επε πώς θά τρέξει στήν τράπεζα νά σηκώσει λεφτά. ῾῾Δέν χουμε δραχμή᾽᾽, επε κι φυγε τρέχοντας στή σκάλα...᾽᾽. ταν προκομμένος μπαμπς γύρισε πό τήν τράπεζα πογοητευμένος, γιατί τράπεζα ταν κλειστή καί δέν μπόρεσε ῾῾νά σηκώσει λεφτά᾽᾽, πγαν σ να πόγειο, ῾῾στς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τό σπίτι της χει πόγειο καί τό λιακωτό της εναι τσιμεντένιο καί δέν μπορον νά τό τρυπήσουν ο μπόμπες᾽᾽. Καί μπαμπς —πρότυπο ρωα— πρε στήν γκαλιά του τόν φηγητή, παιδί μικρό καί το επε:

῾῾Ἄκη, πό σήμερα θά γίνεις ντρας᾽᾽. Καί κης, μπνεόμενος πό τήν ῾῾γενναιότητα᾽᾽ το πατέρα του, πάντησε:

῾῾Ἐγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δέν θελα νά γίνω σήμερα ντρας...᾽᾽.
Καί σχολιάζει
Δημήτρης Νατσιός: Βεβαίως, γιατί ο ντρες στρατεύονται καί πολεμον! ν σοι δέν θέλουν νά γίνουν ντρες, παίρνουν τό Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτί πόλυσης καί σπεύδουν στά πόγεια καί σε τά κορόιδα νά κατασκοτώνονται γιά τήν τιμή τς πατρίδας!

Καί συνεχίζει Νατσιός:

» Τί κείμενο ε
ναι ατό; Ποιό μήνυμα περν; Πρίν σχολιάσω, νά τονίσω τό ξς: λοι ο εδικοί πιστήμονες πού σχολονται μέ τήν γλσσα καί τήν διδασκαλία της, γνωρίζουν τι δέν πάρχουν θα παρα­μυθάκια καί τι κάθε γλωσσικό κείμενο, κόμα καί να πρόβλημα μαθη­ματικν, προάγει συγκεκριμένες ξίες καί στάσεις ζως, πρότυπα δηλαδή.
» Τί
῾῾προάγει᾽᾽ τό προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρτον: Τήν δειλία, τήν ττοπάθεια, τήν φιλοπατρία, τό ψεδος! Γνωρίζουμε πό τά ῾῾ἐπίκαιρα᾽᾽ τς ποχς τι τήν μέρα πού κηρύχθηκε πόλεμος καί γενική πιστράτευση λαός ξεχύθηκε στούς δρόμους πανηγυρίζοντας! ξαρση, νθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιά τό δίκαιο το γώνα, θάρρος, να πραγματικό γλέντι το λαο, πού εχε παυδήσει πό τίς προκλήσεις το ταμο καί λιγόνοος Μουσολίνι! Καί ο μπαμπάδες δέν κρύβονταν σάν λαγοί στά πόγεια οτε τρεχαν στίς τράπεζες! Ατά τά σκέφτονται ο Γραικύλοι τς σήμερον πού γράφουν τά βιβλία! Νά γλιτώσουν τίς καταθέσεις τους καί τά παλιοτόμαρά τους καί πατρίδα ς χαθε! κενοι ο μπαμπάδες, ο παποδες μας, ντύνονταν στά χακί, καί πήγαιναν, ῾῾μέ τό χαμόγελο στά χείλη᾽᾽, μπροστά στά μαρμαρένα λώνια το Γένους! Καλά τό γράφει ποιητής:

Μέ ζ
λο στά σκολειά τς προδοσίας το σάπιου αἰῶνα σέπεται γενιά!
(Κ. Βάρναλης, Αδώς, ργεοι!)

» Σημειωτέον
τι στό διο βιβλίο —λέγει Νατσιός—τό φιέρωμα γιά τό ῾῾Πολυτεχνεο᾽᾽ καλύπτει πτά (7) σελίδες! Τό φιέρωμα στό 40, πέντε (5)![καί τί πέντε, προσθέτουμε μες].

«Τά
δια χαμαίζηλα, πονηρόφρονα καί παράδεκτα κείμενα —πλήν λαχίστων ξαιρέσεων— συναντς σ λα τά βιβλία το Δημοτικο. Στά δέ δέκα (10) γλωσσικά γχειρίδια το Γυμνασίου, δέν πάρχει οτε γιά δεγμα να φιέρωμα στό πος το 40!! Ο θνομηδενιστές γνοον πλήρως τήν πέτειο!! Συκοφάντηση τς στορίας, παξίωση τς θνικς ταυτότητας, διακωμώδηση τν γώνων το λαο μας γιά λευτεριά: ατό εναι τό ῾῾Νέο Σχολεο᾽᾽ τους... να πραγματικό῾῾παιδομάζωμα᾽᾽, πού θά μς δηγήσει στήν στορική εθανασία, στήν ξαφάνιση ς λαο πού ταν κάποτε ῾῾ὁ δάσκαλος τς Οκουμένης᾽᾽,πως λεγε γιος Νεκτάριος θαυματουργός!!

13.936
ξιωματικοί καί πλτες — νθός τς πατρίδας— φησαν τά κόκκαλά τους τά ερά στά βουνά καί τούς γκρεμούς τς Βορείου πείρου. Εναι ντροπή τέτοια θυσία νά τιμάζεται στά βιβλία τν παιδιν μας!!
Ποιός θά
ντιδράσει; Τί πάθηκαν, τί ίνηκαν το κόσμου ο ντρειωμένοι;...
(Κωνσταντ
νος Κανάρης)». (Δημήτρης Νατσιός, νθ νωτ., σσ. ).

Α
τές εναι ο πικρές διαπιστώσεις, πού συνοψίζει γλαφυρά Δημήτρης Νατσιός. Καί συμπληρώνουμε μες:

Σήμερα χτυπο
ν τήν πίστη, τήν πατρίδα, τίς ξίες μας, τό πνεμα το 40, δηλαδή τό λληνορθόδοξο θος μας, γιά νά προωθήσουν τούς δικούς τους νομους σκοπούς τς Νέας Τάξης καί τς ισοπεδωτικς παγκοσμιοποίησης.

Γι
ατό προβάλλουν τό μοντέλο τν πολυφυλετικν, πολυθρη-σκευτικν καί πολυπολιτισμικν κοινωνιν, πως τίς λένε, γιατί θέλουν νθρώπους ριζους καί νέστιους μέσα σέ μιά διαλυμένη κοινωνία, που θά κυριαρχε μοναξιά, λλειψη πικοινωνίας, λλειψη νοήματος, οκονομική καί πνευματική κρίση, φόβος καί νασφάλεια.
Μιά πιό
κλεπτυσμένη προσπάθεια ποδόμησης καί πομείωσης τς στορικς μνήμης καί τς στορικς λήθειας εναι καί ατό πού παρατηρομε τόν τελευταο καιρό. Προσπαθον νά προβάλουν τήν μέρα λήξεως το Β Παγκοσμίου πολέμου καί τήν μέρα παλλαγς τς θήνας πό τά γερμανικά στρατεύματα στίς 12 κτωβρίου 1944 ες βάρος μως τς πετείου το ΟΧΙ (28η κτωβρίου 1940). Ατό βεβαίως εναι κ το πονηρο. δη προσπαθον καί μέσα πό τά σχολεα νά πιμορφώσουν (παραμορφώσουν) δασκάλους καί καθηγητές μέ σεμινάριο πού χει τίτλο «Πόλεμος-Κατοχή-ντίσταση-πελευθέρωση: Προτάσεις γιά ναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας τς περιόδου 1940-1944» Σ ατό ο δάσκαλοι πιμορφώνονται στό πίμαχο ζήτημα: «Νά γιορτάσουμε τήν πελευθέρωση καί χι τήν κήρυξη το πολέμου. Πς προσεγγίζουμε τραυματικά καί δύσκολα θέματα».

Ο
κπαιδευτικοί πού σέβονται τόν αυτό τους καί τιμον τούς θάνατους νεκρούς το 40, χάρη στή θυσία τν ποίων εμαστε μες λλά καί λόκληρη νθρωπότητα λεύθερη (διότι καθυστέρηση τν Γερμανν στήν λλάδα κρινε κατά μέγα μέρος τήν κβαση το πολέμου πέρ τν συμμάχων) καλονται νά ντιδράσουν σ ατή τήν πουλη προσπάθεια νά παραμερισθε πέτειος το ΟΧΙ καί νά ντικατασταθε σιγά-σιγά πό τήν πέτειο τς πελευθερώσεως τν θηνν. Καί πως χει σωστά παρατηρηθε, ο Γάλλοι μέ τό πουρκουά (γιατί, δηλαδή, νά πολεμήσουμε;) καί ο λλοι Ερωπαοι πλήν γγλέζων, πού παρεδόθησαν σχεδόν μαχητί στούς Γερμανούς, χουν κάθε λόγο νά γιορτάζουν τήν πελευθέρωσή τους —λέ συμμάχων— πό τούς Γερμανούς, φο δέν χουν πέτειο το «ΟΧΙ», γιά τήν ποία νά εναι θνικά περήφανοι. μες μως;

Καί γιά νά
δηγήσουμε τόν λόγο στό τέλος.

πό σα λέχθησαν γιά τό πνεμα το 40 καί γιά τή σύγκριση τς τότε νδοξης ποποΐας μέ τό σήμερα, σως δηγηθον ρισμένοι σέ σκέψεις παισιόδοξες. Πόσο εναι τό πνεμα το 40 ζωντανό σήμερα; Τόν τόνο σήμερα τόν δίνουν ατοί πού γκρεμίζουν καί χι ατοί πού χτίζουν.
μως στά μύχια τς ψυχς το λληνα πάρχει σπίθα. να σπίρτο θέλει γιά ν νάψει. πως πό τήν ταπεινωμένη λλάδα το τυχος λληνοτουρκικο πολέμου το 1897 ρθε τό ρωικό 1904-1908 το Μακεδονικο μας γνα καί πως δεκαοκτώ μόλις χρόνια μετά τή Μικρασιατική καταστροφή το 1922 ρθε τό νεπανάληπτο ΟΧΙ το 40-41 πού φώτισε τήν οκουμένη, τσι καί σήμερα σοι ζωντανοί, σοι λληνες πατριτες ρθόδοξοι πρέπει νά σφίξουμε τά δόντια καί νά γωνισθομε. πως μς διαβεβαιώνουν ο γιοί μας, τά πράγματα θ λλάξουν. «Θά σέ πιάνουν πό τό μανίκι καί θά σο ζητον νά τούς μιλήσεις γιά τόν Χριστό» λεγε γαπημένος πό τόν λαό μας καί πό λους τούς ρθοδόξους γιος Παΐσιος γιορείτης. λληνισμός καί ρθοδοξία θά λάμψει καί πάλι. Θά πάρουμε τήν Πόλη τν νείρων μας, τή Βασιλεύουσα.

ς εμαστε λοιπόν ασιόδοξοι καί γωνιστικοί.

«Σέ το
τα δ τά μάρμαρα κακιά σκουριά δέν πιάνει
μηδέ
λυσίδα το Ρωμιο καί στο γεριο τό πόδι ...»

μ
ς διαβεβαιώνει Γιάννης Ρίτσος, σέ να πό τά «16 λιανοτράγουδα τς πικρς πατρίδας».

μως «γιά νά γυρίσει λιος θέλει δουλειά πολλή, θέλει νεκρούς χιλιάδες νά ναι στούς τροχούς, θέλει κι ο ζωντανοί νά δίνουν τό αμα τους» (δυσσέας λύτης).

Καί μήν ξεχνο
με τίς δηγίες το δεύτερου θνικο μας ποιητ, το μεγάλου μας Κωστ Παλαμ, πό τό ποίημά του «Πατέρες»:

[...] Παιδί, τό περιβόλι μου πού θά κληρονομήσης,
πως τό βρς κι πως τό δς νά μήν τό παρατήσης.
Σκάψε το κόμα πιό βαθιά καί φράξε το πιό στέρεα
καί πλούτισε τή χλώρη του καί πλάτυνε τή γ του.
κι κλάδευτο που πλέκεται νά τό βεργολογήσης
καί νά το φέρνης τό νερό τό γνό τς βρυσομάνας,
κι ν γαπς τ νθρωπινά κι σα ρρωστα δέν εναι,
ρίξε γιασμό καί ξόρκισε τά ξωτικά, νά φύγουν,
καί τή ζωντάνια σπερε του μ σα γερά, δροσάτα.
Γίνε ργότομος, φυτευτής, διαφεντευτής.
Κι ν εναι
κι ρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ργισμένοι,
κι σα πουλιά, μισέψουνε σκιασμένα, κι σα δέντρα
γιά τίποτ λλο δέ φελν παρά γιά μετερίζια,
μή φοβηθς τό χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε τό περιβόλι, κόφ το,
καί χτίσε κάστρο πάνου του καί ταμπουρώσου μέσα,
γιά πάλεμα, γιά μάτωμα, γιά τήν καινούργια γέννα,
π λο τήν περιμένουμε κι λο κινάει γιά νά ρθη,
κι λο συντρίμμι χάνεται στό γύρισμα τν κύκλων.
Φτάνει μιά δέα νά στό π, μιά δέα, νά στό προστάξη,
κορώνα δέα, δέα σπαθί, πού θά εν πάνου π λα. [...]

(ν: Σπύρου Κοκκίνη, Σχολική Ποιητική νθολογία, Βιβλιοπωλεον τς «στίας», Ι.Δ. Κολλάρου καί Σίας Α.Ε., θναι 1973, σ. 59).

Χρόνια Πολλά.

Ζήτω τό
θάνατο «ΟΧΙ» το 40!

Ζήτω τό
θνος!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στη συγκεκριμένη ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ελληνικούς χαρακτήρες.