13.11.18

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ. Λόγος βʹ του Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου

τι μν παντς γαθο κεφάλαιόν στιν προσευχ, κα σωτηρίας κα ζως αωνίου πρόξενος, γνοε τν πάντων οδείς·
ναγκαον δ μως τ κατ δύναμιν λέγειν περ το πράγματος, να τος μν εωθότας ζν ν προσευχας, κα τ λατρεί το Θεο προσέχειν πιμελς, σπουδαιοτέρους λόγος περγάσηται·

ο δ ῥᾳθυμότερον βεβιωκότες, κα προσευχς ρημον τν ψυχν φέντες, τήν τε το παρελθόντος χρόνου ζημίαν μάθωσιν, κα μ προσαποστερήσωσιν αυτος τς σωτηρίας τ λειπόμενον το βίου μέρος.
Ε
θς τοίνυν κενο μέγιστον περ προσευχς επεν χομεν, τι πς προσευχόμενος τ Θε διαλέγεται·
σον δέ στιν νθρωπον ντα τ Θε λαλεν, γνοε μν οδείς·
παραστ
σαι δ λόγ τν τιμν οκ ν τις δυνηθείη.
Α
τη γρ τιμ κα τν τν γγέλων περαίρει μεγαλοπρέπειαν·
καλς κενοι πιστάμενοι, πάντες φαίνονταί που παρ τος προφήταις σν πολλ τ φόβ τος μνους κα τς λατρείας τ ∆εσπότ προσάγοντες, καλύπτοντες μν κα τ πρόσωπα κα τος πόδας π πολλς ελαβείας, τ δ πτήσει κα τ μ δύνασθαι μένειν ν συχί τν πολν νδεικνύμενοι φόβον·
παιδεύοντες, ο
μαι, κα μς πιλανθάνεσθαι μν τς νθρωπίνης φύσεως ν καιρ προσευχς, τ δ προθυμί κα τ φόβ συνεχομένους, μηδν τν παρόντων ρν, λλ' ν μέσ τν γγέλων στάναι νομίζειν, κα τν ατν κείνοις λατρείαν πιτελεν.
Τ μν γρ λλα πάντα πολ κεχωρισμένα, τά τε κείνων λέγω κα τ μέτερα, κα φύσις, κα δίαιτα, κα σοφία, κα σύνεσις, κα πν, τι ν επ τις·
προσευχ
ς δ κοινν ργον γγέλων μο κα νθρώπων·
κα
οκ στι μέσον οδν κατέρας φύσεως, τά γε ες προσευχήν.
Α
τη σε χωρίζει τν λόγων, ατη συνάπτει τος γγέλοις·
ταχέως δέ τις ε
ς τν κείνων μεταστήσεται πολιτείαν, κα βίον, κα δίαιταν, κα τιμν, κα εγένειαν, κα σοφίαν, κα σύνεσιν, πάντα τν βίον ν προσευχας κα τ το Θεο λατρεί σπουδάζων σχολακέναι.
Τί γ
ρ ν σιώτερον γένοιτο τν μιλούντων Θε;
τί δ
δικαιότερον;
τί δ
κοσμιώτερον;
τί δ
σοφώτερον;
Ε
γρ ο σοφος νδράσι λαλοντες, π τς συνεχος μιλίας ες μοιότητα τς κείνων φρονήσεως καθίστανται ταχέως, τί προσήκει λέγειν περ τν λαλούντων Θε κα προσευχομένων;
σης μν σοφίας, σης δ ρετς, κα συνέσεως, κα καλοκαγαθίας, κα σωφροσύνης κα τρόπων πιεικείας ναπίμπλησιν ατος προσευχ κα δέησις!
στε οκ ν τις μάρτοι, πάσης ρετς κα δικαιοσύνης φορμν εναι τν προσευχν ποφαινόμενος, κα μηδν δύνασθαι τν συντελούντων ες εσέβειαν εσελθεν ες ψυχν προσευχς κα δεήσεως ρημον·
λλ' σπερ τείχιστος πόλις ῥᾳδίως ν π τος πολεμίοις γένοιτο, κατ πολλν το κωλύσοντος ρημίαν·
ο
τω δ κα ψυχν μ τετειχισμένην προσευχας ῥᾳδίως διάβολος φ' αυτν ποιεται, κα πάσης μαρτίας εχερς ναπίμπλησι.
Πρ
τον μν γρ ταν δ ψυχν πεφραγμένην προσευχας, ο τολμ γενέσθαι πλησίον, δεδοικς τν σχν κα τν δύναμιν, ν α προσευχα παρέχουσι, μλλον τρέφουσαι τν ψυχν, τ σώματα στος·
πειτα ο προσευχόμενοι σπουδαίως, οχ πομένουσιν οδν παθεν τς προσευχς νάξιον, λλ' ασχυνόμενοι τν Θεν, διελέχθησαν ρτι, πσαν πωθονται ταχέως το Πονηρο μηχανν, νθυμούμενοι παρ' αυτος, σον στ κακν, ρτι τ Θε λαλήσαντα, κα δεηθέντα περ σωφροσύνης κα σιότητος, εθς π τν διάβολον μεταστναι, κα παραδέξασθαι τ ψυχ τς ασχρς δονς, κα δοναι τ διαβόλ πάροδον π τν διάνοιαν, ν ρτι Θες πεσκέψατο, κα συγχωρσαι τος δαίμοσιν μβατεύειν ες ψυχς, ν ας το Πνεύματος χάρις πολλν πεδείξατο φιλανθρωπίαν κα πρόνοιαν.
Κα
πως, κουσον·
μήχανον νθρώπ δυνηθναι θείαν νεγκεν μιλίαν νευ τς νεργείας το Πνεύματος, λλ δε ταύτης παρούσης κα συνεφαπτομένης τν γίων γώνων, οτως εσελθεν, κα κάμψαι γόνατα, κα δεηθναι, κα προσεύξασθαι.
πειδ γρ κρεττον κατ νθρωπον λαλσαι Θε, δε τν χάριν το Πνεύματος λθοσαν ες μς πιῤῥῶσαι, κα θαῤῥῦναι, κα διδάξαι τς τιμς τ μέγεθος.
ταν ον μάθς τι κα Θε λαλες, κα Πνεύματος νέργειαν δέξω, διαλέγεσθαι μέλλων, οδεμίαν δώσεις τ διαβόλ πάροδον π τν ψυχν τν γιασμένην π το Πνεύματος.
σπερ γρ ο βασιλε διαλεχθέντες, κα λόγων μέρων κα τιμς πολαύσαντες, οκ ξιοσιν λθεν ες μιλίαν τν προσαιτν κα πεῤῥιμμένων·
ο
τως Θε λαλήσας κα προσευξάμενος, οκ ν ξιώσειε το πονηρο κα σεβος μιλίαν παραδέξασθαι.
Κα
γρ ς ληθς δουλεύων δονας, δαίμοσιν μιλε, κα τν κείνων μανίαν ζήλωσεν·
σπερ σωφρονν, κα δικαιοσύνην σκν γγέλοις συνδιαιτται, κα τν κείνων ζηλο μεγαλοπρέπειαν.
∆οκε
δέ μοί τις ν επν, τι νερα τς ψυχς εσιν α προσευχα, τληθς επεν.
σπερ γρ, ομαι, τ σμα δι τν νεύρων συνέχεται, κα τρέχει, κα σταται, κα ζ, κα πέπηγεν·
ν δ τατά τις κτέμ, πσαν τν ρμονίαν διαλύει το σώματος·
ο
τως α ψυχα δι τν γίων προσευχν ρμόζονται, κα συνεστήκασι, κα τν δρόμον τς εσεβείας τρέχουσιν εχερς.
ν δ τς προσευχς ποστερήσς σαυτν, ταυτν ποιήσεις, σπερ ν ε τν χθν κ το δατος ξήγαγες·
σπερ γρ κείν ζω τ δωρ, οτω σο προσευχή.
∆ι
ταύτης στιν, σπερ δι' δατος, ναπτναι, κα τος ορανος περβναι, κα το Θεο γενέσθαι πλησίον.
καν μν ον κα τ ηθέντα, δεξαι τν σχν τς γίας προσευχς·
βέλτιον δ
σως π τς θείας λθόντα Γραφς, κ τν ποφάσεων το Χριστο μαθεν τν πλοτον, ν α προσευχα θησαυρίζουσι τος βουλομένοις ν ατας πάντα τν βίον σχολάζειν.
λεγε δ, φησ, κα παραβολν ατος, πρς τ δεν πάντοτε προσεύχεσθαι.
Κριτής τις
ν ν τινι πόλει, τν Θεν μ φοβούμενος, κα νθρωπον μ ντρεπόμενος.
Χήρα δ
ν ν τ πόλει κείν, κα ρχετο πρς ατν λέγουσα·
κδίκησόν με π το ντιδίκου μου·
κα
οκ θελεν π χρόνον.
Μετ
δ τατα επεν ν αυτ·
Ε
κα τν Θεν ο φοβομαι, κα νθρωπον οκ ντρέπομαι, διά γε τ παρέχειν μοι κόπον τν χήραν ταύτην, κδικήσω ατν, να μ ες τέλος ρχομένη πωπιάζ με.
Ε
πε δ Κύριος·
κούσατε τί κριτς τς δικίας λέγει.
δ Θες ο μ ποιήσ τν κδίκησιν τν κλεκτν ατο, τν βοώντων πρς ατν μέρας κα νυκτς, κα μακροθυμε π' ατος;
Λέγω
μν, τι ποιήσει τν κδίκησιν ατν ν τάχει.
Μάθωμεν,
δελφο, τν κεκρυμμένην σοφίαν ν τος λόγοις το Πνεύματος, διερευνώμενοι κατ δύναμιν μετέραν, οχ ση στν, λλ σον μν φικτόν.
Ο
μν ν τ θαλάττ ποιούμενοι τν βίον, π' ατν κατιόντες τν βυθν, τος πολυτιμήτους λίθους τος ν τ γ κομίζουσιν·
μες δ τ πέλαγος τν θείων Γραφν στορήσαντες, ες ατν τν βυθν τς πνευματικς σοφίας, σον οόν τε καταδράμωμεν, να κομίσωμεν μν θησαυρν γαθν κοσμοντα τς ψυχς βέλτιον, τς κεφαλς τν βασιλέων ο λιθοκόλλητοι στέφανοι.
Τ
μν γρ κείνων κάλλος τ βί τούτ συναπαρτίζεται·
δ τος λόγοις το Πνεύματος στεφανν τν ψυχν, κα νν μετ σφαλείας πάσης διαπερ τν χρόνον, κα μετ τν το βίου τελευτν, θαῤῥῶν προσέρχεται τ βήματι το Χριστο, γέμων ρετς, κα καθαρεύων πάσης κακίας.
Τίνα ο
ν μν θησαυρν κ το βυθο τν Γραφν κομίζομεν, οκ ατο το βάθους πτόμενοι τς σοφίας, λλ τοσοτον κατιόντες, σον γχωρε;
π τν προσευχν γων τος νθρώπους Χριστς, κα τν π ταύτης φέλειαν παραστσαι βουλόμενος τας μετέραις ψυχας, κριτν εσάγει πονηρόν τινα κα σκαιν, πσαν αδ τν φθαλμν ποῤῥίψαντα, κα τν το Θεο φόβον κ τς ψυχς ξελάσαντα.
Καίτοι γε
ρκει δικαίου κα λεήμονος ποθέσθαι πρόσωπον, κα παρεξετάσαντα τν κείνου δικαιοσύνην τ φιλανθρωπί το Θεο, δεξαι τν σχν τς δεήσεως.
Ε
γρ νθρωπος χρηστς κα προς μέρως δέχεται τος κετηρίαν προσάγοντας, πόσ μλλον Θες, ο τ μέγεθος τς φιλανθρωπίας ο μόνον τν μετέραν περβαίνει διάνοιαν, λλ κα τος γγέλους ατούς;
ρκει μν ον, περ φην, δικαίου πρόσωπον ποθέσθαι κριτο·
ν
ν δ μν κα σεβ κα μισάνθρωπον εσάγει κριτν, π μν τν λλων νήμερον, π δ τν δεομένων χρηστν κα προν, να μάθς, τι πσα δέησις κα φύσιν πονηρν ες οκτον κα λεον πισπται ῥᾳδίως.
Τίνος ο
ν νεκα τοτο πεποίηκεν Χριστός;
να μηδες γνο τν πάντων τς προσευχς τν σχύν.
∆ι
τοτο τ πονηροτάτ πάντων παραστήσας τν χήραν, κα δείξας ατν παρ φύσιν φιλάνθρωπον, π το πονηρο πρς τν αυτο Πατέρα μετέστησε τν λόγον, τν γαθν, τν προν, τν μερον, τν φιλάνθρωπον, περβαίνοντα νομίας, συγχωροντα μαρτίας πολλς, βλασφημούμενον καθ' κάστην μέραν, κα φέροντα, νεχόμενον ρν τιμν ες δαίμονας, βριν ες ατν, ες τν Υἱὸν βλασφημίας;
ητ κα ἄῤῥητα μυρία δεινά·
ε
τα βλασφημούμενος μν οτω πράως νέχεται, ἐὰν δ δ μετ το προσήκοντος φόβου προσπίπτοντας μς, οκ λεήσει ταχέως;
κούσατε, φησ, τί κριτς τς δικίας λέγει·
Ε
κα τν Θεν ο φοβομαι, κα νθρωπον οκ ντρέπομαι, διά γε τ παρέχειν μοι κόπους, κδικήσω ατήν.
Τί λέγεις;
περ οκ σχυσε φόβος, τοτο δέησις σχυσε;
Κα
πειλ μν, κα τιμωρίας λπς ο προσήγαγε τ δικαί τν νθρωπον·
μεθ'
κετηρίας δ φανεσα χήρα, τν γριον μέρωσε.
Τί ο
ν εκάζειν προσήκει περ το φιλανθρώπου Θεο, ε τν μν οτω προν πεποίηκεν χήρα προσπίπτουσα;
πόσην χρηστότητα, πόσην φιλανθρωπίαν
φ' μν Θες πιδείξεται, μόνον λεεν θέλων ε, κολάζειν δ οδεπώποτε, κα τς τιμωρίας δι πολλν φιλανθρωπίαν πειλήσας μν, κα μεγάλας τοιμάσας τιμς, να κα φόβος κα τιμς λπς, μν πεγείρ πρς ρετν, δ κωλύσ πονηρευμάτων!
Ο
δύναμαι το κριτο τς δικίας ποστσαι τν διάνοιαν, θεωρν ν τ κείνου παρ φύσιν πραότητι τν μύθητον το Θεο φιλανθρωπίαν.
Ε
γρ μηδέποτε μηδν χρηστν πιδείξασθαι βουληθες, φνω μεταθέμενος, τν δεομένην λέησε, πόσην μν ξ ορανο κηδεμονίαν ο προσευχα κομίσουσι;
Γνοίη δ'
ν τις τν σχν κα τν δύναμιν τν γίων προσευχν, σκοπν κα θεωρν σων γαθν καθ' κάστην μέραν κα ραν πολαύουσιν ο πάντοτε τ Θε προσπίπτοντες.
Τίς γ
ρ οκ οδεν, τι κα το λίου τ φς, κα τν στέρων, κα τς σελήνης, κα έρων εκρασίαν, κα τροφς παντοίας, κα πλοτον, κα βίον, κα μυρία γαθ πσιν νθρώποις μοίως Θες χαρίζεται, κα δικαίοις κα σεβέσι, δι τν πολλν ατο φιλανθρωπίαν, κέχρηται πρς μς;
Ε
δ τος μ δεομένους, μηδ ατοντας, οτως λεε καθ' μέραν κα ναπαύει, πόσων εκς γαθν πολαύσεσθαι τος ν εχας κα δεήσεσι πάντα τν βίον σχολακότας;
Φέρε δ
κα σοις τν δικαίων πρξε δι προσευχν σσαι κα θνη, κα πόλεις, κα τν οκουμένην πασαν, επωμεν πρς μς.
ν δ μνήμ προσευχς Παλος πρτος ξιος μνήμης, Παλος τς το Θεο λατρείας κόρεστος, κοινς πατρ, κα πρόγονος τν δούλων το Χριστο.
κενος τοίνυν φύλαξ τς οκουμένης, δι προσευχς, κα τς συνεχος δεήσεως πάντα τ θνη διέσωσε, λέγων ε πρς μς·
Τούτου χάριν κάμπτω τ
γόνατά μου πρς τν Πατέρα το Κυρίου μν ησο Χριστο, ξ ο πσα πατρι ν οραν κα π γς νομάζεται·
να δη μν κατ τν πλοτον τς χάριτος ατο, δυνάμει κραταιωθναι δι το Πνεύματος ατο, ες τν σω νθρωπον, κατοικσαι τν Χριστν δι πίστεως ν τας καρδίαις μν.
ρς, σον σχύει προσευχ κα δέησις;
Ναο
ς Χριστο τος νθρώπους ργάζεται·
κα
σπερ χρυσς, κα λίθοι πολυτίμητοι, κα μάρμαρα ποιοσι τος οκους τν βασιλέων·
ο
τω προσευχ ναος το Χριστο.
Κατοικ
σαι, φησ, τν Χριστν ν τας καρδίαις μν.
Τί με
ζον ν γένοιτο προσευχς γκώμιον, τι ναος περγάζεται Θεο;
ν ο χωροσιν ορανο, οτος ες ψυχν εσέρχεται ζσαν ν προσευχας.
ορανός μοι θρόνος, φησν, δ γ ποπόδιον τν ποδν μου.
Πο
ον οκον οκοδομήσετέ μοι;
λέγει Κύριος·
τίς τόπος τς καταπαύσεώς μου;
λλ' μως οκον Παλος οκοδομε δι τν γίων εχν.
Κάμπτω, φησ
, τ γόνατά μου πρς τν Πατέρα το Κυρίου μν ησο Χριστο, να κατοικήσ Χριστς δι τς πίστεως ν τας καρδίαις μν.
Κα
μν κκεθεν δοι τις ν τν δύναμιν τν γίων εχν, τι Παλος δι πάσης τς οκουμένης σπερ πόπτερος τρέχων, κα δεσμωτήριον οκν, κα μάστιγας πομένων, κα φορν λυσιν, κα ζν ν αματι κα κινδύνοις, κα δαίμονας λαύνων, κα νεκρος γείρων, κα παύων ἀῤῥωστήματα, οδεν τούτων θάῤῥησεν ες σωτηρίαν τν νθρώπων, λλ τας προσευχας τείχισε τν γν, κα μετ τ σημεα κα τν τν νεκρν νάστασιν, π τς προσευχς τρεχεν, σπερ τις θλητς π παλαίστραν π στεφάνου.
Κα
γρ κα τς ναστάσεως τν νεκρν κα τν λλων πάντων προσευχ χορηγός·
κα
εκότως·
ν γρ π τν δένδρων σχν χει τ δατα, ταύτην π το βίου τν γίων α προσευχαί.
ν τ νυκτ ταύτ ρδων τν ψυχν Παλος, πάντα πέμενεν εχερς τ δειν, παρέχων τ ντα τας πληγας σπερ νδριάς.
Ο
τως ν Μακεδονί τ δεσμωτήριον σεισεν·
ο
τω τ δεσμ διέῤῥηξεν σπερ λέων τας προσευχας·
ο
τω τν το δεσμωτηρίου φύλακα τς πλάνης ξήρπασεν·
ο
τω τν τυραννίδα τν δαιμόνων κατέλυσε.
Κα
μν κκενά γε σμεν, γράφει πρς πάντας νθρώπους·
Τ
προσευχ προσκαρτερετε, γρηγοροντες ν ατ, ν εχαριστί, προσευχόμενοι μα κα περ μο, να μοι δοθ λόγος ν νοίξει το στόματός μου ν παῤῥησί, λαλσαι τ μυστήριον το Εαγγελίου.
Τί λέγεις;
τοσαύτην
μν παῤῥησίαν α προσευχα διδόασιν, ς πρ Παύλου τολμν τν Θεν κετεύειν;
τίς τολμ
στρατιώτης πρ το μεγάλου στρατηγο τν βασιλέα παρακαλεν;
Καίτοι γε ο
δες οτω στρατηγς τ βασιλε φίλος, ς Παλος τ Θε·
λλ' μως ες τοσαύτην γουσιν μς α προσευχα τιμν, ς πρ Παύλου τολμν τν Θεν κετεύειν.
Ο
τω κα Πέτρος μέγας, το ορανο λαμπρότερος, τ δεσμωτήριον διέφυγε, μάλιστα μν δι τν οκείαν ρετν, κα τν κοινν τν νθρώπων σωτηρίαν, πειτα μέντοι κα προσευχ τς κκλησίας κεκλεισμένας το δεσμωτηρίου τς θύρας ταχέως νέξεν.
Ο
γρ εκ προσέγραψεν Λουκς, τι Προσευχ δ ν κτενς λης τς κκλησίας πρ το Πέτρου, λλ' να μάθωμεν μες, σην σχν ν ορανος α προσευχα κέκτηνται, ς Παλον κα Πέτρον κινδύνων παλλάττειν, τος στύλους τς κκλησίας, τος κορυφαίους τν ποστόλων, τος περιβοήτους ν οραν, τ τεχος τς οκουμένης, τ κοινν φυλακτήριον πάσης γς κα θαλάττης.
Ε
πέ μοι, πς Μωσς τν σραλ ν πολέμοις διέσωσεν;
ο
τ μν πλα κα τν στρατιν τ μαθητ παρέδωκεν, ατς δ τς εχς ντέστησε τ πλήθει τν ντιπάλων;
διδάσκων
μς, τι κα πλων, κα ππων, κα χρημάτων, κα στρατοπέδων πολλ μείζονα δύναμιν χουσιν α προσευχα τν δικαίων.
∆ι
τοτο κα πς στρατς, κα πολλα μυριάδες, ν τ προσευχ το προφήτου τν λπίδα τς σωτηρίας εχον·
προσευχομένου μ
ν γρ το Μωσέως, κράτουν ουδαοι, πεπαυμένου δ τς προσευχς, λαττον εχον τν ντιπάλων.
Ο
τω δ κα μες προσευχόμενοι μν, ῥᾳδίως το διαβόλου κρατήσομεν, ῥᾳθυμοντες δ, καθ' αυτν σκομεν τν Πονηρόν.
Κα
μν κα τν λαν σεβήσαντα, δι προσευχς μόνης διέσωσε Μωσς, κα τν θείων ψεων κα μυρίων γαθν δι ταύτης τυχε μόνης.
Α
τη γρ ατ κα τν βίον παραπλήσιον ποίησε τος οκοσι τν ορανόν.
Προσευχ
πυρς δύναμιν λεγξε, κα λέοντας μέρωσε·
τ
μν π το ∆ανιλ, τ δ π τν τριν ργασαμένη παίδων.
∆ι'
ν, ομαι, κα δλον πεποίηκεν πασιν, τι πάντας, σους ν λάβ κινδυνεύοντας, ῥᾳδίως ξαρπάζει τν πηρτημένων δεινν.
Προσευχ
σωτηρίας φορμ, θανασίας πρόξενος ψυχς, τς κκλησίας τεχος ἀῤῥαγς, φυλακτήριον σειστον, φοβερν μν τος δαίμοσι, σωτήριον δ τος εσεβέσιν μν.
Α
τη τν γιον προφήτην τν Σαμουλ γέννησεν·
πειδ γρ φύσις ναντιοτο τ μητρ πρς γονς, προσευχ φανεσα ταχέως πανώρθωσε τ τς φύσεως λάττωμα.
Τοιο
τος τς προσευχς καρπς, τοιοτον φύτευσεν προσευχ προφήτην.
∆ι'
περιβόητος ν ορανος Σαμουλ γένετο, κρείττων κατ' νθρωπον ζηλωτς τν γγέλων·
δει γρ, ομαι, τοιοτον φανναι τς προσευχς τν σταχυν, νικντα τος λλους τ καλοκαγαθί, κα τας ρετας τν τρόπων, κα τοσοτον τος πρ ατο νικν γίους, σον ν τος ληΐοις περέχουσιν ο τν σταχύων ε πράττοντες.
Μετ
ταύτης ∆αυδ τοσούτους κα τοιούτους πολέμους πώσατο, οχ πλα κινν, οδ δόρυ σείων, οδ ξίφος λκων, λλ' εχας τειχιζόμενος·
μετ
ταύτης ζεκίας τ πλθος τν Περσν ες φυγν ξέως τρεψε.
Κα
ο μν μηχανήματα τ τείχει προσγον, δ τας προσευχας τ τεχος τείχισε·
κα
κατελύθη πόλεμος νευ πλων π τς προσευχς, σάλπιγγος μν οκ χούσης, στρατις δ συχαζούσης, πλων δ ο κινουμένων, γς δ ο φοινισσομένης, προσευχς δ ρκούσης ες φόβον τν ντιπάλων.
Προσευχ
κα Νινευΐτας διέσωσε, κα τν ξ ορανο φερομένην ργν πεκρούσατο ταχέως, κα βίον διεφθαρμένον πανώρθωσεν ξέως.
Τοσαύτην γ
ρ σχν κα δύναμιν χει, στε ζησαν μν ο Νινευται πάντα τν βίον ασχρς κα πονηρς, εσελθοσα δ ες τν πόλιν προσευχ ταχέως πάντα μετέβαλε, κα σωφροσύνην, κα δικαιοσύνην, κα φιλίαν, κα μόνοιαν, κα πτωχν πρόνοιαν, κα πάντα τ γαθ συνεισήγαγεν αυτ.
σπερ γάρ τινος βασιλίδος εσιούσης ες πόλιν, πάντα τν πλοτον συνακολουθεν νάγκη, οτω δ κα προσευχς ες ψυχν εσιούσης, πσα ρετ συνεισέρχεται.
περ γάρ στιν ν οκί θεμέλιος, τοτο ν ψυχ προσευχή.
Κα
δε ταύτην πρώτην, σπερ κρηπδα κα ίζαν τιν ν τ ψυχ πήξαντας πάντας ποικοδομεν σπουδαίως κα σωφροσύνην, κα πραότητα, κα δικαιοσύνην, κα πρόνοιαν πτωχν, κα πάντας τος νόμους το Χριστο, [να κα κατ' ατος λοιπν ζήσαντες τύχωμεν τν ν ορανος γαθν, χάριτι κα φιλανθρωπί το Κυρίου μν ησο Χριστο,] δι' ο κα μεθ' ο τ Πατρ σν τ γί Πνεύματι δόξα κα κράτος ες τος αἰῶνας τν αώνων. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στη συγκεκριμένη ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ελληνικούς χαρακτήρες.