13.12.18

Κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το οποίο κρατώ το άγιο Λείψανο..

Αποτέλεσμα εικόνας για λειψανα αγιων

– Γέροντα, πς μπορε κανείς νά καταλάβη ν κάποιος εναι δαιμονισμένος καί χι ψυχοπαθής;

– Ατό καί νας πλός γιατρός, ελαβής, μπορε νά τό καταλάβη. σοι πάσχουν πό δαιμόνιο, ταν πλησιάσουν σέ κάτι ερό, τινάζονται. τσι φαίνεται ξεκάθαρα τι χουν δαιμόνιο. Λίγο γιασμό ν τούς δώσης μέ γιο Λείψανο ν τούς σταύρωσης, ντιδρον, πειδή στρυμώχνονται μέσα τους τά δαιμόνια, ν, ν χουν ψυχοπάθεια, δέν ντιδρον καθόλου. κόμη καί πάνω σου ν χης ναν σταυρό καί τούς πλησίασης, νησυχον, ταράζονται. Κάποτε σέ μιά γρυπνία στό γιον ρος μο επαν ο πατέρες τι χουν τόν λογισμό πώς κάποιος λαϊκός πο ταν κε εχε δαιμόνιο. Κάθησα στό διπλανό στασίδι καί κούμπησα πάνω του τόν σταυρό μου πο χει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε πάνω· σηκώθηκε καί πγε στήν λλη μεριά. ταν φυγε λίγο κόσμος, πγα μέ τρόπο δίπλα του. Πάλι τά δια. Κατάλαβα τι πράγματι εχε δαιμόνιο.
ταν μο φέρνουν στό Καλύβι παιδάκια καί μο λένε τι χουν δαιμόνιο, γιά νά διαπιστώσω ν εναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω να τεμάχιο γίου Λειψάνου το γίου ρσενίου καί τό κρύβω στήν χούφτα μου. Καί νά δτε, ν χω κλειστά καί τά δυό χέρια μου, τό παιδάκι, ν χη δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο τό χέρι μέ τό ποο κρατ τό γιο Λείψανο. ν μως δέν χη δαιμόνιο, λλα λ.χ. κάποια ρρώστια γκεφαλική, δέν ντιδρ καθόλου. λλοτε πάλι τούς δίνω νερό στό ποο προηγουμένως χω βουτήξει τεμάχιο γίου Λειψάνου, λλά, ν χουν δαιμόνιο, δέν τό πίνουν· πομακρύνονται. Σέ να δαιμονισμένο παιδάκι δωσα μιά φορά νά φάη πρτα γλυκά, γιά νά διψάση πολύ, καί μετά το φερα πό ατό τό νερό.
«Στόν Γιαννάκη, επα, θά δώσω πιό καλό νερό».
Μόλις πιε λίγο, ρχισε νά φωνάζη:
«Ατό τό νερό μέ καίει. Τί χει μέσα;».
«Τίποτε», το λέω.
«Τί μέ κάνεις; μέ καίει», φώναζε.
«Δέν καίει σένα· κάποιον λλον καίει», το λέω. Τόν σταύρωνα στό κεφάλι, καί τινάζονταν τά χέρια, τά πόδια του… παθε δαιμονική κρίση. Τό δαιμόνιο τό κανε να κουβάρι.
Θυμάστε κι κενον τόν φοιτητή πο εχε ρθει δ παλιά;
«χω μέσα μου δαιμόνιο, μο λεγε, καί μέ τυραννάει πολύ. Περνάω μαρτύριο πό τόν δαίμονα, γιατί μέ ναγκάζει νά λέω καί ασχρά. χω φθάσει σέ πελπισία. Ασθάνομαι νά μέ πιέζη μέσα μου, νά μέ σφίγγη πότε δ, πότε κε», καί καημένος δειχνε τήν κοιλιά του, τό στθος, τά πλευρά, τά χέρια.
πειδή ταν πολύ εαίσθητος, γιά νά μήν τόν πληγώσω καί γιά νά τόν παρηγορήσω, το επα:
«Κοίταξε, δέν χεις μέσα σου δαιμόνιο· μιά ξωτερική δαιμονική πίδραση εναι πάνω σου».
ταν πήγαμε στήν κκλησία, επα στίς δελφές πού ταν κε νά κάνουν εχή γιά τό δυστυχισμένο πλάσμα το Θεο, κι γ πρα πό τό ερό να τεμάχιο γίου Λειψάνου το γίου ρσενίου, τόν πλησίασα καί τόν ξαναρώτησα:
«Σέ ποιό σημεο σέ πιέζει καί σέ βασανίζει δαίμονας; Πο νομίζεις τι βρίσκεται;».
Μο δειξε τότε τά πλευρά του.
«Πο, δ;», τόν ρώτησα καί κούμπησα πάνω τήν χούφτα μου μέ τό γιο Λείψανο.
Βγάζει μέσως να ορλιαχτό!
«Μ’ καψες, μ’ καψες! Δέν φεύγω…ω…ω! Δέν φεύγω!».
Φώναζε, βριζε, λεγε ασχρά. Τότε ρχισα μέσα μου νά λέω: «Κύριε ησο Χριστέ, Κύριε ησο Χριστέ, διώξε τό κάθαρτο πνεμα πό τό πλάσμα Σου» καί νά τόν σταυρώνω μέ τό ερό Λείψανο. Ατό γινόταν πί εκοσι λεπτά. στερα δαίμονας τόν σπάραξε, τόν ρριξε κάτω. κανε τομπες. Τό κουστούμι του γινε μέσ’ στίς σκόνες. Τόν σηκώσαμε ρθιο. τρεμε λόκληρος καί κανε ντονες σπασμωδικές κινήσεις. Πιάσθηκε πό τό τέμπλο, γιά νά στηριχθή. πό τά χέρια το τρεχε κρύος δρώτας, πως εναι δροσιά στά χορτάρια. Σέ λίγο φυγε δαίμονας καί ρέμησε. γινε καλά καί τώρα εναι μιά χαρά.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Γ’, Πνευματικός Αγώνας, Ιερόν Ησυχαστήριον ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2001, σσ. 195-197.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στη συγκεκριμένη ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ελληνικούς χαρακτήρες.