Μετά
ἀπό τήν κατάπαυση τῆς τρικυμίας ὁ Λουκᾶς περιγράφει τήν θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου στά Γάδαρα (βλ. και Μθ
8,28-34· Μρ 5,1-20). Ἡ
ὁμολογία τῶν δαιμονίων καί ἡ ἐκδίωξή
τους ἀπό τούς χοίρους ἔρχεται ὡς ἀπάντηση
στό ἐρώτημα τῶν ἔκθαμβων
μαθητῶν· «τίς ἄρα οὗτός ἐστιν;» (8,25). Μέ τήν ὑποταγή τῆς δαιμονικῆς λεγεώνας ἀποδεικνύεται γιά ἄλλη μιά φορά ἡ θεϊκή ἐξουσία τοῦ Ἰησοῦ, στήν ὁποία ὑποτάχθηκε ἡ τρικυμισμένη θάλασσα.
Ἐξελθόντα δὲ τὰ
δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου
εἰσῆλθον
εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν
ἡ ἀγέλη
κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς
τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη.
(8,33)