Ετικέτες
14.7.20
12.7.20
Όσιος Παΐσιος: Για τον Σαρκικό Πόλεμο

«Πολλές φορές συμβαίνει και το εξής, ενώ η σάρκα μας είναι σκελετωμένη, εν τούτοις πετάει κλωτσιές (κάνει αταξίες), κι εμείς, για να την ταπεινώσουμε, ελαττώνουμε τις τροφές και διπλασιάζουμε τους αγώνες, αλλά η σάρκα παρ' όλα αυτά συνεχίζει να είναι θηρίο.
Επιστολή στη μοναχική και άρρωστη γυναίκα για την αυτοκτονία - Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Πριν μερικά χρόνια πέθανε o άνδρας σου. Στενοχωριόσουν· το ξεπέρασες.
Πάντρεψες τον μοναχογιό σου· η χαρά επέστρεψε. Έπειτα σε χαροποιούσε πάρα πολύ το εγγόνι. Όμως εκείνο που αγαπούσες εσύ, αγαπούσε και ο Θεός και το πήρε.
Μόλις το εγγόνι σου πέταξε στον αόρατο κόσμο, αρρώστησε και η νύφη σου. Τη στέγνωσε η στενοχώρια και η λύπη κι εκείνη ακολούθησε τον γιο της. Τελικά πίσω τους έφυγε κι ο μοναχογιός σου. Κι εσύ έμεινες μόνη κι έρημη.
Προσπάθησες μία φορά να δηλητηριαστείς. Έμεινες ζωντανή. Ετοίμασες έπειτα το σχοινί για να κρεμαστείς.
Ξέρεις πόσο μεγάλη αμαρτία είναι να κρίνεις τον πλησίον;

Ξέρεις πόσο μεγάλη αμαρτία είναι να κρίνεις τον πλησίον; Πραγματικά, τι μπορεί να είναι βαρύτερο απ’ αυτό; Τι άλλο μισεί τόσο πολύ και αποστρέφεται ο Θεός σαν την κατάκριση;
Όπως ακριβώς είπαν οι Πατέρες, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ αυτήν. Και όμως λένε ότι από αυτά τα μικροπράγματα φτάνει κανείς σ’ αυτό το τόσο μεγάλο κακό. Από το να δεχτεί μια μικρή υποψία για τον πλησίον, από το να λέει: «Τί σημασία έχει αν ακούσω τι λέει αυτός ο αδελφός; Τί σημασία έχει αν πω και εγώ αυτόν τον λόγο; Τί σημασία έχει αν δω που πάει αυτός ο αδελφός ή τι πάει να κάνει αυτός ο ξένος»; Αρχίζει. ο νους να αφήνει τις δικές του αμαρτίες και ν’ απασχολείται με τη ζωή του πλησίον.
Από εκεί φτάνει κανείς στην κατάκριση, στην καταλαλιά, στην εξουθένωση. Από εκεί πέφτει σ’ όσα κατακρίνει. Επειδή δεν φροντίζει για τις δικές του κακίες, επειδή δεν κλαίει, όπως είπαν οι Πατέρες, τον πεθαμένο εαυτόν του, δεν μπορεί σε τίποτα απολύτως να διορθώσει τον εαυτόν του, αλλά πάντοτε απασχολείται με τον πλησίον. Και τίποτα δεν παροργίζει τόσο το Θεό, τίποτα δεν ξεγυμνώνει τόσο τον άνθρωπο και δεν τον οδηγεί στην εγκατάλειψη, όσο η καταλαλιά, η κατάκριση και η εξουθένωση του πλησίον.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η καταλαλιά και άλλο η κατάκριση και άλλο η εξουθένωση.
11.7.20
Εμείς που γνωρίσαμε περισσότερα, μπορεί να είμαστε πολύ πιο αμαρτωλοί και τιποτένιοι και εφθαρμένοι και υποκριτές
Στον κόσμο οι Εκκλησίες γεμίζουν από ανθρώπους, οι οποίοι όμως δεν πιστεύουν στην καθημερινή τους ζωή. Στον κόσμο οι άνθρωποι επαγγέλλονται Χριστόν και όμως δεν θυμούνται τον Χριστόν.
Πρέπει κάτι να γίνει, κάποιος θάνατος, κάποιο αυτοκίνητο να τους χτυπήσει, κάποια αρρώστια να τους έλθει, κάποια αποτυχία ή κάτι άλλο, για να θυμηθούν τον Χριστόν…
10.7.20
ΕΚΤΑΚΤΟ: Υπέρ αναπαύσεως Αικατερίνης και Παρασκευά

Η Αικατερίνη, νέα μητέρα με δύο παιδιά, έφυγε ξαφνικά πριν λίγες ώρες από ανακοπή. Το δυσάρεστο νέο έχει βυθίσει την οικογένεια σε βαρύ πένθος. Πριν λίγα χρόνια συνέβη κάτι παρόμοιο και με την Ευφροσύνη. Οι σύζυγοί τους είναι αδέρφια και τους είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούν. Όποιος μπορεί να αισθανθεί λίγο τον πόνο τους ας κάνει λίγο κομποσκοίνι. Ας δώσουμε το όνομα της Αικατερίνης για μνημόνευση όπου μπορούμε, ας διαβάσουμε λίγο ψαλτήρι, ας ανάψουμε ένα κεράκι. Το έχει ανάγκη...
Τέλος, ας αντισταθούμε στην ερώτηση "γιατί;". Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Εμείς πρέπει να διδασκόμαστε από τέτοιες περιπτώσεις και να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Γι' αυτό δεν πρέπει να αναβάλλουμε αυτά που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, να σπαταλάμε τον χρόνο μας... Πρέπει ταυτόχρονα να εμπιστευόμαστε το θέλημα του Κυρίου μας. Αυτό βέβαια δεν γίνεται πατώντας ένα κουμπάκι. Θέλει αγώνα, θέλει προετοιμασία... Γι' αυτό ας γρηγορούμε, ας προετοιμαζόμαστε, για να μην μας πιάσει στον ύπνο η οποιαδήποτε μελλοντική εξέλιξη...
Με το που ανεβάσαμε την ανάρτηση, λάβαμε κι ένα άλλο δυσάρεστο μήνυμα:
Ο Θεός ας τους αναπαύει και ας ενδυναμώνει τους δικούς τους.
Με το που ανεβάσαμε την ανάρτηση, λάβαμε κι ένα άλλο δυσάρεστο μήνυμα:
"Εκοιμήθη πριν από λίγες ώρες, ο Παρασκευάς, πατέρας του εν Χριστώ αδελφού μας Χαραλάμπους. Θερμά μας παρακαλεί να δώσουμε το όνομα του, προς μνημόνευση".
Ο Θεός ας τους αναπαύει και ας ενδυναμώνει τους δικούς τους.
Ομιλία του γέροντα Θεόκλητου από την εκδρομή στην Ι. Μ. Αγίου Αρσενίου Χαλκιδικής 5/7/2020
Η ομιλία πραγματοποιήθηκε από τον γέροντα Θεόκλητο Μπόλκα κατά την επίσκεψη της ενορίας του Αγίου Γεωργίου Πανοράματος και της νεανικής μας ομάδας του Αγίου Δημητρίου στο ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου Χαλκιδικής την Κυριακή 5/7/2020.
Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν…
Πίστη: Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν.
Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν.
Το στόμα να μη βλασφημεί.
Κλειδί στο στόμα.
9.7.20
Γιατί δεν υπάρχει μετάνοια μετά τον θάνατο;

Την απάντηση την δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Στον λόγο Του «Κατά Μανιχαίων» λέει ότι «μετά τον θάνατο δεν υπάρχει μετάνοια, όχι επειδή ο Θεός δεν δέχεται τη μετάνοια – διότι Εκείνος δεν μπορεί να αρνηθεί τον Εαυτό του ούτε να αποβάλει την ευσπλαχνία Του, αλλά επειδή η ψυχή δεν έχει τη δυνατότητα κάποιας αλλαγής και τροπής.
Καλό μου παιδί ΜΗΝ αυτοκτονήσεις!

Η ανοιχτή αυτή επιστολή απευθύνεται σε εσένα καλό μου παιδί, που πριν προχωρήσεις σε μια πράξη απελπισίας σκέφτηκες να γκουγκλάρεις κάποιες λέξεις από τις σκέψεις σου και ξαφνικά έπεσες πάνω σε αυτό το άρθρο-επιστολή... Έτσι, μην θεωρήσεις τυχαίο το ότι έπεσες πάνω της και διάβασε με προσοχή!
Πριν κρίνεις κάποιον άνθρωπε μου, κάνε μία στάση στα άδυτα της ψυχής του
Πριν κρίνεις κάποιον άνθρωπε μου, κάνε μία στάση στα άδυτα της ψυχής του. Πέρασε από τα σοκάκια της καρδιάς του. Βάδισε στο παρελθόν του. Φτάσε μέχρι το παρόν του. Και ακολούθησε βήμα με βήμα την διαδρομή του.
Πριν σκορπίσεις το δηλητήριο σου σκέψου με πόσα θεριά παλεύει και πόσες μάχες έχει αντέξει. Πόσους ανήμερους φόβους προσπαθεί να ημερέψει. Πόσες ανασφάλειες αγωνίζεται να γαληνέψει. Πόσα και ποια άγρια τέρατα του καρατρώνε τα σωθικά.
Εις τιμήν και μνήμην της Αθηνάς μας

Εις τιμήν και μνήμην της Αθηνάς μας, το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της οποίας θα τελεστεί το Σάββατο 11 Ιουλίου 2020, εις τον Ιερό Ναό της του Χριστού γεννήσεως Παιανίας.
Υπέρ αναπαύσεως Νικολάου

Ο αδελφός μας Νικόλαος έχει κοιμηθεί εδώ και ενάμιση περίπου μήνα. Μας είχε ζητηθεί να δώσουμε το όνομά του για σαρανταλείτουργο πριν από μία εβδομάδα, το οποίο και δόθηκε. Ωστόσο, ξέχασα να βάλω σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιο. Πλέον τον προσθέτουμε στην κατάσταση "υπέρ αναπαύσεως".
Ας διαβάσουμε λίγο από το ψαλτήρι για τον αδελφό μας (αλλά και για τους υπολοίπους αδερφούς μας, ζώντες ή κεκοιμημένους). Ας δώσουμε και το όνομά του για μνημόνευση όπου μπορούμε.
Ο Θεός ας τον αναπαύει και ας ενδυναμώνει και τους δικούς του.
Υπέρ θείας βοηθείας: Ευαγγέλου και Γεωργίου και Ειρήνης

Ο Ευάγγελος βρίσκεται σταθερά στην κατάσταση προσευχής (υπ' αρ. 6). Το τελευταίο διάστημα παρουσιάζει επιπλοκές στην υγεία του και γίνεται διερεύνηση. Ας ευχόμαστε τόσο για τον ίδιο όσο και για τη μητέρα του που δεν έχει πάψει επί δεκαετίες να στέκεται δίπλα του και να τον φροντίζει. Αν κάποιος μπορεί να δώσει το όνομά του σε ιερείς ή σε ιερομονάχους ώστε να διαβάζεται στην πρόθεση τον ευχαριστούμε ιδιαιτέρως. Έχει αξία ωστόσο και η δική μας προσευχή, όχι μόνο για τον Ευάγγελο, αλλά και για εμάς τους ίδιους...!
Από αύριο ξεκινά μια κρίσιμη περίοδος για τους Γεώργιο και Ειρήνη που επίσης έχουμε καιρό στην προσευχή μας (πλέον στις θέσεις 115-116). Εύχεστε ο Θεός να τους δίνει μετάνοια και τη δύναμη να σηκώσουν τον σταυρό τους. Εύχεστε να αντέξουν. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό.
Από αύριο ξεκινά μια κρίσιμη περίοδος για τους Γεώργιο και Ειρήνη που επίσης έχουμε καιρό στην προσευχή μας (πλέον στις θέσεις 115-116). Εύχεστε ο Θεός να τους δίνει μετάνοια και τη δύναμη να σηκώσουν τον σταυρό τους. Εύχεστε να αντέξουν. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό.
8.7.20
Ουαί υποκριτές!

Πόσο εύκολο είναι να κρίνεις κάποιον με βάση μια "πληρωμένη" και αλλοιωμένη πληροφορία; Να βάζεις σάλτσες.... να παραποιείς τα γεγονότα και να παρουσιάζεις το θύμα ως θύτη; Πόσο επικίνδυνο είναι να οδηγείς τον "θύτη" - θύμα στην απελπισία και στον κίνδυνο αυτοκτονίας; Πόσο αδιάκριτο είναι επίσης να οδηγείς και το υποτιθέμενο θύμα που προσπαθείς να υπερασπιστείς με σθένος και δήθεν να προστατεύσεις στην αυτοκτονία; Ο στόχος σου ποιός είναι; Να τους διορθώσεις; ή μήπως να τους καταστρέψεις την ψυχή; Να τους οδηγήσεις, προτού προλάβουν να μετανοήσουν, στην κόλαση; (Αλλά πιστεύεις στη δύναμη της μετανοίας, στη δύναμη της συγχώρησης (βλ. Μτ. ιη΄ 15-22); Πιστεύεις ότι υπάρχει Διάβολος, ότι υπάρχει κόλαση; Αν όχι, φοβάμαι ότι δεν μπορείς να με καταλάβεις...)
Γι' αυτό ο Κύριος όταν του πήγαν μια μοιχαλίδα (βλ. Ιω. η΄1-11) και του έλεγαν ότι αξίζει να την λιθοβολήσουν, άρχισε να γράφει στην άμμο... Τί έγραφε; Έγραφε παρόμοια (και όχι μόνο) αμαρτήματα εκείνων που την κατηγορούσαν και τους αποδείκνυε ότι κι εκείνοι είναι εξίσου ένοχοι, άρα δεν μπορούν να την κρίνουν! Και όντως έσκυβαν τα κεφάλια και αποχωρούσαν. Στο τέλος έμεινε μόνον ο Κύριος με τη μοιχαλίδα οπότε της είπε ότι αφού δεν έμεινε κανείς άμεμπτος να την κατηγορήσει, τότε κι ο ίδιος ο Κύριος την συγχωρεί, αρκεί να αλλάξει ζωή, δηλαδή να μετανοήσει.
7.7.20
Νηστειοδρόμιο της εβδομάδας (6/7/20 - 12/7/20)

Η ΝΗΣΤΕΙΑ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΚΤΟΝΟΣ
ΟΥΤΕ ΣΩΜΑΤΟΚΤΟΝΟΣ,
ΑΛΛΑ ΠΑΘΟΚΤΟΝΟΣ
Η τρέχουσα εβδομάδα (6/7-12/7) είναι μια τυπική εβδομάδα του έτους. Όλες τις ημέρες τρώμε τα πάντα, πλην Τετάρτης και Παρασκευής, οπότε και νηστεύουμε ως συνήθως.
Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή: επιτρέπονται όλες οι τροφές
Τετάρτη και Παρασκευή: νηστεία (άλαδο φαγητό)
Άγιος Λουκάς Κριμαίας: Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί, για ποιο λόγο, Κύριος ο Θεός τους στέλνει θλίψεις και πολλές φορές και πολύ σοβαρές δοκιμασίες;

Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί, για ποιο λόγο, Κύριος ο Θεός τους στέλνει θλίψεις και πολλές φορές και πολύ σοβαρές δοκιμασίες;
Ἡ φροντίδα τῶν γονέων γιά τήν ἠθική καθαρότητα τῶν παιδιῶν τους
Τα παιδιά σιγά σιγά μεγαλώνουν. Ακούνε τις συμβουλές μας. Είδαν και βλέπουν το παράδειγμα των γονέων.
Χρησιμοποιήσαμε και την πειθαρχία. Τελείωσε το έργο μας; Όχι. Γιατί; Διότι από τη στιγμή που το παιδί θα αρχίσει να γίνεται έφηβος, και περνά τα 12, τα 13, τα 14, τα 15 χρόνια αρχίζουν οι μεγάλοι πειρασμοί. Βγαίνει από το σπίτι περισσότερο. Έρχεται σε επαφή με την κοινωνία, με φίλους, το σχολείο, με τους συμμαθητές τους, με τον κόσμο.
Από το άλλο μέρος αρχίζει να περνά την εφηβική κρίση του. Θέλει βοήθεια. Και κυρίως σ’ ένα σημείο πολλή βοήθεια.
Περί κατακρίσεως καί φόβου Θεοῦ
Ἀββᾶς
Ἡσαΐας ὁ Ἀναχωρητής
Θυμήσου τὸν Θεὸ ὅτι εἶναι παρὼν καὶ σὲ
προσέχει, καὶ ὅ,τι ἔχεις στὴν καρδιά σου, εἶναι φανερὸ μπροστά Του. Πὲς λοιπὸν
στὴν ψυχήν σου. Ἂν φοβᾶσαι ὅμοιούς σου ἀνθρώπους ἁμαρτωλοὺς νὰ μὴ δοῦν τὶς
ἁμαρτίες σου, πόσον μᾶλλον τὸν Θεὸ ποὺ τὰ βλέπει ὅλα; Καὶ ἀπὸ αὐτὸ φανερώνεται
ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ στὴν ψυχήν σου.
Καὶ ἂν μείνεις μαζί του μένεις ἀκίνητος ὡς πρὸς τὰ πάθη, ὅπως εἶναι γραμμένο
«ὅσοι στηρίζονται στὸν Κύριον εἶναι σὰν τὸ Ὄρος Σιών, δὲν θὰ σαλευθεῖ στὸν
αἰῶνα ὅποιος κατοικεῖ στὴν Ἱερουσαλήμ.» Καὶ σὲ κάθε πρᾶγμα ποὺ κάνεις, νὰ
πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει κάθε σκέψη σου, καὶ δὲν θὰ ἁμαρτήσεις ποτέ. Σ᾿
Αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.
Περὶ
κατακρίσεως
6.7.20
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής: «Όταν η καρδιά μας δεν έχει τον Χριστό, τότε θα βάλωμε μέσα ή χρήματα ή κτήματα ή ανθρώπους»
Αυτά που ακούμε (πολέμους, σεισμούς, καταστροφές, είναι βροντές και θα έλθει και η βροχή…). Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι προς απολογίαν και μαρτύριον. Να γίνετε άνθρωποι άξιοι της άνω Ιερουσαλήμ.
5.7.20
Η ακλόνητη πίστη του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς και το περιστατικό με τη Θεία Κοινωνία.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Ένας διά Χριστόν σαλός επίσκοπος που ζούσε την αλήθεια του Χριστού, την αγάπη και την προσευχή (+ 2 Ιουλίου/19 Ιουνίου)
~ Θα διηγηθούμε ένα γεγονός που παρουσιάζει την ακλόνητη πίστη του Αγίου στον Χριστό, το οποίο διηγείται η Ο. Σκοπικιένκο κι έχει επιβεβαιωθεί από πολλά άτομα της Σαγγάης.
“Κάποια κυρία Νενχίκοβα δέχτηκε δάγκωμα από λυσσασμένο σκυλί. Προφανώς δεν πήρε την κατάστασή της στα σοβαρά κι αμέλησε τα εμβόλια κατά της λύσσας, με αποτέλεσμα μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, να προσβληθεί από αυτήν την τρομερή ασθένεια.
Η πρώην Λουθηρανή κα Άννα για το Ορθόδοξο Βάπτισμα

Μετά την κατανυκτική θεία Λειτουργία στον Μέγα Βασίλειο, την Κυριακή 31 Μαρτίου 2019, οι φοιτήτριες της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Αθηνών πήραν τον δρόμο για τη γραφική περιοχή της Πλάκας.
Στόχος τους, να επισκεφθούν το ιδιωτικό παρεκκλήσιο της Αγίας Άννας. Η περιοχή έσφυζε από ζωή, κίνηση, φωνές, θόρυβο, μα μόλις μπήκαν στο μικρό παρεκκλήσιο, όλα ησύχασαν. Εκεί τις περίμενε η Άννα Ρετάλη, η οποία συνέβαλε ιδιαίτερα στην αποκατάσταση του παρεκκλησίου.
Η συγκλονιστική Προφητεία της Αγίας Αλυπίας του Κιέβου για τον σχισματικό πατριάρχη Φιλάρετο
“Ο Βλαντιμίρ θα είναι, ο Βλαντιμίρ!”
Αγία Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή (Avdeyeva,1988)
Εορτάζει στις 17/30 Οκτωβρίου
«ημείς μωροί διά Χριστόν, …και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν…· λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν· ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν, πάντων περίψημα έως άρτι. »( Α Κορ. δ’: 10-13 )
«Ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς.» (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)
Η μάτουσκα Αλυπία οκτώ χρονών έμεινε ορφανή, φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της και μετά από τις σπουδές στο σχολείο πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, με σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.
Αγία Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή (Avdeyeva,1988)
Εορτάζει στις 17/30 Οκτωβρίου
«ημείς μωροί διά Χριστόν, …και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν…· λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν· ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν, πάντων περίψημα έως άρτι. »( Α Κορ. δ’: 10-13 )
«Ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς.» (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)
Η μάτουσκα Αλυπία οκτώ χρονών έμεινε ορφανή, φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της και μετά από τις σπουδές στο σχολείο πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, με σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




