Όσιος Δωρόθεος – Μια μεγάλη ασκητική μορφή του 6ου αιώνος (13 Αυγούστου)

 

H διάκρισις εν λόγοις σοις ερρύη,
Ω Δωρόθεε των μοναστών το κλέος.

Ο αββάς (πατήρ) Δωρόθεος είναι μεγάλη ασκητική μορφή του 6ου αιώνος μ.Χ., που όμως στον πολύ κόσμο παραμένει άγνωστη.

Νικόλαος Αργυρόπουλος, παρουσίαση βιβλίου του «Οι Ένοχοι» για την προδοσία της Κύπρου 9-7-2023

https://www.youtube.com/watch?v=GpZrwCjma5o

"Θεολογική και χημική επισκόπηση της Ανάστασης του Λαζάρου και του Χριστού" |Ξεκινάμε Μαζί| 24/05/22

Ο Θωμάς Μαυρομούστακος (Καθηγητής Τμήματος Χημείας ΕΚΠΑ) και ο Σωτήριος Δεσπότης (Καθηγητής Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ) στην πρωινή εκπομπή "Ξεκινάμε Μαζί" με τη δημοσιογράφο Δήμητρα Μακρή. Σε μόλις 20 λεπτά παρουσιάζουν το νέο βιβλίο τους: "Θεολογική και χημική επισκόπηση της Ανάστασης του Λαζάρου και του Χριστού". Αξίζει να ακούσετε αυτά που μας λένε, πολύ περισσότερο να αγοράσετε και να διαβάσετε το βιβλίο!

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ! Όταν ο π.Ευσέβιος Βίττης απέδειξε στον Γιωργάκη απ’ το Θιβέτ ότι ο Θεός των Χριστιανών είναι ο αληθινός Θεός

 

σχόλιο Γ.Θ : Ετοιμαστείτε να ανατριχάσετε...

Δύο μοναδικά υπό έκδοση έργα

 Αποδείξεις ότι

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ

Υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

 

Πρόκειται για 30 ακαταμάχητες αποδείξεις του ι. Χρυσοστόμου για την θεότητα του Χριστού, όπως προκύπτουν απ’ τη συνολική μελέτη του έργου του. Μάλιστα ο θείος αυτός Πατέρας, που δεν υπάρχει θέμα για το οποίο να μην έχει ομιλήσει και να μην το έχει αναπτύξει διεξοδικά, περισσότερο όλων έχει αναφερθεί στο εξεταζόμενο.

Τη μελέτη, τη συλλογή και την επεξεργασία των κειμένων έκανε ο Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος.

Το έργο αποτελείται από 944 σελίδες, με τετράχρωμο εξώφυλλο, έχει σχήμα 14 Χ 21, και διαβάζεται απολαυστικά.

Το προλογίζει ο μακαριστός άγιος Γέροντας π. Ανανίας Κουστένης, στη μνήμη του οποίου και εκδίδεται. 

Μυθικές παραδόσεις

Η διαφοροποίηση των ελληνικών ακτών στο πέρασμα του χρόνου.

Οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδας έρχονται από τα μικρασιατικά παράλια και περνούν με τα πρωτόγονα πλοία τους στις ευρωπαϊκές ακτές και στα νησιά του Αιγαίου και του Ιόνιου πελάγους. Τί γνωρίζουμε για αυτούς τους ανθρώπους;

Δυστυχώς, εκτός από τα στοιχεία που μας φανερώνει η αρχαιολογική σκαπάνη, ελάχιστα πράγματα μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε, εκτός αν μελλοντικά βρεθούν και αποκρυπτογραφηθούν γραπτά κείμενα εκείνης της απώτατης εποχής (όπως η πρωτογραφή του Δισπηλιού).

Νεολιθικός τρόπος ζωής

Καθημερινή ζωή σε ένα νεολιθικό χωριό.

Οι άνθρωποι είχαν ως πρώτο μέλημα να εγκατασταθούν σε τόπους, όπου υπήρχε πόσιμο νερό, απαραίτητο για την επιβίωση αλλά και ως πρώτη πηγή ενέργειας. Γι’ αυτό βλέπουμε τους πρώτους νεολιθικούς οικισμούς δίπλα σε λίμνες ή ποτάμια.

Επόμενο ζητούμενο ήταν η εύφορη γη, για να καλλιεργήσουν και παραγάγουν την τροφή τους. Εφόσον εξασφάλιζαν αυτούς τους δύο στόχους (γη και ύδωρ), άρχιζαν να χτίζουν τα σπίτια τους, δημιουργώντας τον οικισμό τους. Σε κάποιες περιπτώσεις οι οικισμοί περιβάλλονταν και από τείχος, που θα τους προστάτευε από τα άγρια ζώα ή, σπανιότερα, από επιθέσεις άλλων φυλών.

Η εξάπλωση των ανθρώπων στην γη

 

Η εξάπλωση του νεολιθικού πολιτισμού στην γη.

Δεν πρέπει να μας ξενίζει το γεγονός ότι μέσα σε λίγα χρόνια εξαπλώθηκαν οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Αν ένας άνθρωπος διανύει κατά μέσο όρο 30 χιλιόμετρα την ημέρα, μέσα σε τρία ή το πολύ τέσσερα χρόνια θα έχει φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου!

Χρειάζεται πλήρης αναθεώρηση και των χρονολογήσεων και της ορολογίας στην επιστήμη της ιστορίας - αρχαιολογίας

Ανακατασκευασμένα νεολιθικά σπίτια στο Δισπηλιό Καστοριάς.

Σημαντικό πρόβλημα στην επιστήμη της Ιστορίας είναι τόσο η ορολογία, όσο και το λεγόμενο σύστημα των τριών περιόδων. Είμαστε υποχρεωμένοι να χωρίζουμε την ανθρώπινη ιστορία σε τμήματα, για να μπορούμε να επεξεργαζόμαστε κάθε κομμάτι καλύτερα. Παράλληλα, αυτή η κατάτμηση, το κομμάτιασμα, μας βοηθά να καταλάβουμε πότε συμβαίνουν έντονες αλλαγές στην ζωή των ανθρώπων.

Για αυτούς τους λόγους καθιερώθηκε το σύστημα των τριών περιόδων, δηλαδή η διαίρεση τῆς προ Χριστοῦ ιστορίας σε τρεις εποχές, του Λίθου, του Χαλκού και του Σιδήρου. Την έμπνευση για αυτόν τον διαχωρισμό είχε ο Δανός Christian Thomsen το 1836 (Γιαννόπουλος 2016, σελ. 66). Αργότερα, άρχισε να διαιρείται κάθε περίοδος σε τρεις υποπεριόδους, μέχρι που φτάσαμε να διαιρούμε σε φάσεις και τις υποπεριόδους.

Η γενιά του Σηθ

Aναπαράσταση οικογένειας στο νεολιθικό τους σπίτι. 

Κάπως έτσι ήταν και η πρώτη οικογένεια, του Αδάμ και της Εύας.

Μετά την γενιά του Κάιν, η Γένεση αναφέρεται, με περισσότερες λεπτομέρειες, στην γενιά του Σηθ. Ο Σηθ ήταν ένα από τα παιδιά, που απέκτησαν ο Αδάμ και η Εύα, μετά την δολοφονία του Άβελ. Ο Άβελ, αν προλάβαινε να ζήσει, θα γινόταν ο πρόγονος του Μεσσία, δηλαδή από τους απογόνους του Άβελ θα γεννιόταν μια μέρα η Υπεραγία Θεοτόκος [1].

Η γενιά του Κάιν

O Kάιν δολοφονεί τον Άβελ.

Συνεχίζουμε να δημοσιεύουμε τμήματα του βιβλίου Ορθοδοξία και Αρχαιολογία του ιστορικού-αρχαιολόγου Διοδώρου Ράμμου (βλ. ΕΔΩ):

Ωστόσο, υπάρχει μια εξαίρεση στις πρώτες γενιές των ανθρώπων, για την οποία μας κάνει ειδική μνεία η Γένεση. Και αυτή είναι η γενιά του Κάιν, δηλαδή τα παιδιά, τα εγγόνια και οι υπόλοιποι απόγονοι του Κάιν οι λεγόμενοι Καϊνίτες.

Ο Κάιν, αφού δολοφόνησε τον αδελφό του τον Άβελ, έφυγε από την οικογένειά του και τον τόπο του, την νότια Μεσοποταμία, αρνήθηκε οριστικά κάθε σχέση με τον Θεό [1] και κατοίκησε στην περιοχή Ναίδ, απέναντι (ανατολικά) από την Εδέμ. Στο εβραϊκό πρωτότυπο η Ναίδ γράφεται Nod (ή Νοvd). Με αυτά τα δεδομένα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Κάιν, σε πρώτη φάση, έφυγε στα βουνά Ζάγκρος του Ιράν. 

Έξοδος από τον Παράδεισο

Εξορία των Πρωτοπλάστων (Monreale)
 

Η πτώση από τον Παράδεισο είναι πτώση από μια ανώτερη κατάσταση σε μια κατώτερη. Εκτός από πτώση ονομάζεται στην εκκλησιαστική γλώσσα και έξοδος, από τον κήπο της Εδέμ, ἀπέναντι τοῦ παραδείσου (Γέν. 3,24), στον χώρο της νότιας Μεσοποταμίας. Με αυτό το γεγονός τελειώνει η «προϊστορική» περίοδος και αρχίζει η ιστορική περίοδος της ανθρωπότητας, η Νεολιθική εποχή.

Η τοποθεσία του Παραδείσου

Η εξέλιξη του Περσικού κόλπου (Εδέμ), από κοιλάδα σε θάλασσα 

Μετά την αναφορά στην δημιουργία του ανθρώπου, το βιβλίο της Γένεσης περιγράφει τον παράδεισο, μέσα στον οποίο τοποθέτησε ο Θεός τον Αδάμ. Η ευρύτερη περιοχή, που βρισκόταν ο παράδεισος, ονομαζόταν Εδέμ (Εden). Η Εδέμ ήταν στον σημερινό Περσικό Κόλπο, ανάμεσα στις χώρες Κουβέιτ, Ιράκ και Ιράν, που ήταν τότε μια εύφορη κοιλάδα [1]. Προοδευτικά, με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, η Εδέμ εξαφανίστηκε κάτω από την θάλασσα. Η περιοχή που συνόρευε με την Εδέμ, το σημερινό νότιο Ιράκ, ονομαζόταν Σεναάρ ή Σινάρ (Sinar).

Ο παράδεισος ήταν κήπος, τον οποίο φύτεψε ο ίδιος ο Θεός, για χάρη του Αδάμ, γεμάτος ποικίλα είδη ωραίων δέντρων, τα οποία είχαν και καρπούς, για να τρέφεται ο άνθρωπος. Στο κέντρο του κήπου υπήρχαν δύο συγκεκριμένα δέντρα, το δέντρο της Ζωής (αθανασίας) και το δέντρο της Γνώσης του καλού και του κακού (Γέν. 2,9).

Ο σοφός Αδάμ

Τέλος, ο Θεός δίνει την γνώση στον άνθρωπο, όχι όμως και την γνώση του κακού. Συνεπώς, ο άνθρωπος είναι σοφός από την δημιουργία του και δεν απέκτησε σοφία και λόγο μετά από εκατομμύρια χρόνια, μέσω των μεταλλάξεων. Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό, διότι η κατεχόμενη επιστήμη διδάσκει ότι η γνώση άρχισε να γίνεται κτήμα του ανθρώπου σταδιακά, λίγο λίγο, από τυχαίες παρατηρήσεις και από την προσαρμογή στο περιβάλλον.

Έτσι, από τις ελάχιστες γνώσεις των πρωτόγονων ανθρώπων φτάσαμε στο σύγχρονο μεγαλείο της επιστήμης! Ενώ έγινε το αντίθετο, από το πλήθος των γνώσεων που είχε ο Αδάμ οι άνθρωποι άρχισαν να παρακμάζουν και να οδηγούνται στην αμάθεια και τον πρωτόγονο τρόπο ζωής.

Η Εύα και η ανθρωπότητα

H έξωση του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο (Άγιος Μάρκος)

Θέλημα Θεού ήταν να μην είναι μόνος του ο Αδάμ, έστω και αν ζούσε μέσα στον παράδεισο, στην απόλυτη ευτυχία. Έπρεπε να βρεθεί κάποιος βοηθός στην ζωή του, που να είναι ίσος με τον Αδάμ, δηλαδή άνθρωπος, αφού τα ζώα ήταν κατώτερα. Γι’ αυτό πλάθει ο Θεός έναν ακόμη άνθρωπο, την Εύα, δηλαδή την πρώτη γυναίκα.

Η περικοπή αυτή μας διδάσκει ξεκάθαρα δύο πράγματα: ότι ο άνθρωπος δεν είναι ζώο και ότι η γυναίκα δεν είναι κατώτερη από τον άνδρα. Όσο άνθρωπος είναι ο άνδρας, τόσο είναι και η γυναίκα. Έτσι, δημιουργείται η πρώτη οικογένεια και η πρώτη κοινωνία ανθρώπων. Μέσα από αυτό το ζεύγος θα προέλθει όλη η ανθρωπότητα.

Οπότε έχουμε και το τρίτο συμπέρασμα: όλοι οι άνθρωποι προέρχονται από ένα ζεύγος, συνεπώς όλοι είναι ίσοι και αδέλφια μεταξύ τους. Είμαστε όλοι ίσοι, αλλά όχι και όμοιοι, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Εδώ, βέβαια, γεννάται το εύλογο ερώτημα: εφόσον όλοι οι άνθρωποι προήλθαν από ένα ζευγάρι ανθρώπων, τότε πώς προέκυψαν οι διάφορες φυλές, η λευκή, η μαύρη και η μογγολική-κινέζικη;

Η δημιουργία του ανθρώπου

Η δημιουργία του Αδάμ από τον Θεό (Monreale)

Η αιτία της δημιουργίας του ανθρώπου ήταν η αγάπη του Θεού. Ο Θεός θέλησε να πλάσει τον άνθρωπο, όπως και τον υπόλοιπο κόσμο, φυσικό και πνευματικό, ορατό και αόρατο, εκδηλώνοντας την αγάπη Του. Τίποτα δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης ή συμπτώσεων. Και για χάρη του ανθρώπου, ο Θεός πλάθει τα πάντα, το σύμπαν, την γη, τα φυτά και τα ζώα. Τελευταίο χρονικά πλάθει τον άνθρωπο και τον τοποθετεί για αρχηγό όλου του κόσμου. Συνεπώς η γη είναι το παλάτι και ο άνθρωπος ο βασιλιάς.

Ο μύθος της Νεολιθικής εποχής

Η εξάπλωση του νεολιθικού πολιτισμού, με βάση την κατεχόμενη επιστήμη.

Καθώς εξετάσαμε την μυθολογία της Παλαιολιθικής εποχής, θα δούμε στην συνέχεια τα ψέματα που αφορούν την Νεολιθική εποχή. Η κατεχόμενη επιστήμη, θέλοντας να μας πείσει ότι υπάρχει αδιάρρηκτη αλληλουχία γεγονότων στην παρουσία του ανθρώπου στην γη, μας διδάσκει ότι γύρω στο 10.000 π.Χ. έλαβε χώρα η μετάβαση από το στάδιο των κυνηγών – τροφοσυλλεκτών σε αυτό των μονίμως εγκατεστημένων γεωργών.

Αυτή η τεράστιας σημασίας αλλαγή θεωρείται πως έγινε σχεδόν ταυτόχρονα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (Εγγύς Ανατολή, βόρεια Αφρική, νοτιανατολική Ασία, κεντρική και νότια Αμερική). Και επειδή οι επιστήμονες δεν μπορούν να εξηγήσουν την αιτία, το γιατί, αποδίδουν την ξαφνική αλλαγή στον καιρό.

Δηλαδή, γύρω στο 10.000 π.Χ. λήγει η «Εποχή των Παγετώνων», το κλίμα θερμαίνεται και περνάμε από το Πλειστόκαινο στο Ολόκαινο. Βέβαια, όπως προαναφέραμε, αυτό είναι μια φτηνή δικαιολογία, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να συμπληρώσουν τα κομμάτια ενός ψεύτικου παζλ!

Ο μύθος της Παλαιολιθικής εποχής

Φανταστική αναπαράσταση του υποτιθέμενου προγόνου μας, Homo Habilis.

Οι επιστήμονες έχουν χωρίσει το πρώιμο παρελθόν του ανθρώπου σε δύο βασικές εποχές, την Παλαιολιθική και την Νεολιθική, που έχουν σχέση με τον τρόπο που ο άνθρωπος αποκτά την τροφή του. Κυνηγός και τροφοσυλλέκτης στην Παλαιολιθική εποχή, ενώ στην Νεολιθική γεωργός και κτηνοτρόφος.

Οι ονομασίες έχουν δοθεί σε σχέση με τα εργαλεία που κατασκευάζει ο άνθρωπος. Επειδή το βασικό υλικό, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, είναι η πέτρα, ο λίθος, ονομάστηκε εποχή του Λίθου, με την πρώτη περίοδο, την Παλαιολιθική, να έχει τεράστια χρονική διάρκεια (εκατομμύρια χρόνια). Στο τέλος της Παλαιολιθικής, γύρω στο 10.000 π.Χ. αρχίζει η Νεολιθική περίοδος, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οι επιστήμονες διακρίνουν και μια ενδιάμεση χρονική φάση, που την ονομάζουν Μεσολιθική.

Η κατεχόμενη επιστήμη έπλασε τον μύθο της Παλαιολιθικής εποχής, για να πείσει τους ανθρώπους ότι η Αγία Γραφή διδάσκει ψέματα. Επιπλέον, με την τεράστια χρονική διάρκεια της Παλαιολιθικής εποχής ικανοποιήθηκε και η αποκρυφιστική θεωρία της μετενσάρκωσης (gilgul), στην οποία πιστεύουν οι Σιωνιστές [1]. 

([1] Περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα Παλαιολιθικής εποχής και δαρβινικής θεωρίας μπορεί να δει κανείς στο βιβλίο μας με τίτλο «Ο μασονικός μύθος του δαρβινισμού».)

ΜΑΡΤΙΟΣ 2008... π. Αβραάμ για ένα σκοτεινό "τσιμπηματάκι" που θα έρθει...

 

ΕΝΤΥΠΩΣΙΚΑ  ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ σε  ΒΙΒΛΙΟ: "Η πτώση του Εωσφόρου και η εξαπάτηση της ανθρωπότητας δια μέσου των αιώνων".

Περιγράφει με εφιαλτική ακρίβεια τον δαιμονισμό των όσων ζούμε, επιμέλεια του Μοναχού Αβραάμ του αγιορείτη, γράφει λοιπόν: 

 

"Έχει δημιουργηθεί ένα "τσιμπηματάκι" που θα περιέχει Νανοσωματίδια για τον έλεγχο και την μείωση πληθυσμού, και θα το επιβάλουν διά μέσω μιας επιδημίας" ....

Τί λέει ο Αββάς Δωρόθεος στα ασκητικά έργα του για τις ημέρες νηστείας και τη δεκάτη; Άλλος ένας Άγιος μιλάει...

 

Κάθε χρόνο βάζω το παρακάτω απόσπασμα από τα ασκητικά έργα του Αββά Δωροθέου στο νηστειοδρόμιο του ιστολογίου (είτε στην αρχή της νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής είτε στο νηστειοδρόμιο της Μ. Εβδομάδος). Μόλις συνειδητοποίησα ότι δίνει άλλο ένα επιχείρημα σχετικό με το πότε πρέπει να εορτάζουμε την Ανάσταση και επομένως πότε γίνεται η λύση της νηστείας. Διαβάστε τις 9 γραμμές... Για να είναι σύντομο και κατανοητό το έχω αποδώσει-επεξηγήσει με δικά μου λόγια (αλλά για το αληθές του λόγου παραθέτω και το ακριβές κείμενο παρακάτω από τα ασκητικά έργα του Αββά Δωροθέου, ΙΕ΄ διδασκαλία, 159):

Οι ημέρες νηστείας της Μ. Τεσσαρακοστής είναι 5x6=30 (5 καθημερινές επί 6 εβδομάδες). Τα Σαββατοκύριακα δεν μετράνε, διότι καταλύεται οίνος-έλαιο. Αν σε αυτές τις 30 ημέρες προσθέσουμε τις 6 ημέρες της Μ. Εβδομάδας (Μ. Δευτέρα έως και Μ. Σάββατο) και τη "μισή" νύκτα της Λαμπρής (μιας και η θ. λειτουργία λήγει στο "μέσο" της νυκτός της Κυριακής του Πάσχα), τότε το σύνολο είναι: 30+6+0,5=36,5 δηλ. το 1/10 των 365 ημερών του χρόνου. Αυτή είναι η "δεκάτη", που μας καθιέρωσαν οι Άγιοι Απόστολοι, για να γίνει αφορμή να καθαριστούμε από τις αμαρτίες που κάναμε ολόκληρο τον χρόνο και να οδηγηθούμε στη μετάνοια.

Και σε αυτό το σημείο ένας μαθηματικός θα έλεγε: 

ὅπερ ἔδει δεῖξαι