Ετικέτες

22.12.16

“Ήταν φώτα, χίλια φώτα…Μα δεν ήτανε το Φως…”

fatni_Xmas19
Τις ημέρες αυτές της αναμονής των Αγίων Ημερών, της αναμονής της Γέννησης του Σωτήρος, ο τόπος γεμίζει στολίδια, και κυρίως φώτα…
Βλέποντάς τα , άθελά μου σχεδόν, στο μυαλό μου γυροφέρνει ο παραπάνω στίχος που από τα μαθητικά μου χρόνια έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Έψαξα και βρήκα το ποίημα, καθώς και κάποιους σχολιασμούς που αναφέρονται σε αυτό.Νομίζω πως έχει πολλά να μας πει και κυρίως να προσανατολίσει το νου και την καρδιά μας προς το Φως το Αληθινό…για να μην μένουμε μόνο στις φωταψίες, αλλά να γεμίσει και η ψυχή μας με το φως που άστραψε εκείνη την Άγια Νύχτα.
Καλά Χριστούγεννα!
ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ
(Γ.Βερίτη)

-Νυχτωμένοι στρατοκόποι,
στά σκοτάδια πού γυρνᾶτε,
σάν τί νά ‘ναι πού ζητᾶτε;
Τόσος δρόμος, τόσοι κόποι
μές στό σκοτεινό στρατί
τ’ ἀνηφορικό, γιατί,
νυχτωμένοι στρατοκόποι;
 .
Νά! Σέ λίγο ἀρχίζει ἡ μπόρα:
Σύγνεφα, βροντή, καπνός·
καί τό λιγοστό ἀστροφῶς,
πού σᾶς σιγοφέγγει τώρα,
ὅπου νά ‘ν’ κι αὐτό θά σβήσει.
Καί σεῖς τρέχετε, γυρνᾶτε,
λές καί βιάζεστε νά πᾶτε
σέ νυχτερινό μεθύσι.

Τόσος δρόμος, τόσοι κόποι!
Σάν τί νά ‘ναι πού ζητᾶτε
στά σκοτάδια πού γυρνᾶτε,
νυχτωμένοι στρατοκόποι;

– Τί ζητᾶμε; Φῶς, διαβάτη:
Εἶν’ ὁ πόθος ὁ βαθύς
κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς.
Σάν ποιό νά ‘ν’ τό μονοπάτι
πού στό φῶς θέ νά μᾶς φέρει;
Ἄχ! κανείς μας δέν τό ξέρει.

Φῶς ζητᾶμε, Φῶς, διαβάτη.
Πήραμ’ ἕνα γιδοστράτι
καί χυθήκαμε στά σκότη
ἀπ’ τήν πρώτη μας τή νιότη.
Καί ζητᾶμε κι ὅλο πᾶμε
κι ὅσο πᾶμε καί ζητᾶμε.

Πόσα χρόνια πᾶνε τώρα;
Χίλια; Δυό χιλιάδες; Τρεῖς;
Μέτρησέ μας τα ἄν μπορεῖς.
Μέ τήν ἴδια πάντα φόρα,
στό σκοτάδι, στ’ ἀστροφῶς,
τριγυρνᾶμε σάν ἀλῆτες,
νυχτωμένοι παρωρίτες,
καί γυρεύουμε τό Φῶς.

Πήγαμε στή Βαβυλώνα,
στό Θιβέτ, στήν Καρχηδόνα,
στῆς Αἰγύπτου τίς ἐρμιές.
Μᾶς ἐμάθαν ὅλ’ οἱ δρόμοι
κι ὅλες οἱ νεροσυρμές
ὥς τήν Κίνα κι ὥς τή Ρώμη.

Τϊποτα! Νεκρές ἐλπίδες!
Δέν ἐβρήκαμε παρά
λιγοστές χλωμές ἀχτίδες.
Φῶς ζητᾶμε, Φῶς, διαβάτη.
Ξαναπαίρνουμε φτερά
καί πετᾶμε νύχτα-μέρα
ἀπ’ τό Νεῖλο στόν Εὐφράτη
κι ὥς τίς θάλασσες κι ὥς πέρα.

Τρέξαμε στό Καπιτώλιο
καί στό βράχο τόν αἰώνιο
κι ἀνεβήκαμε κι αὐτές
τοῦ Ὀλύμπου τίς κορφές.

Μά κι ἐδῶ ἡ χαρά σάν πρῶτα
σβήστηκε σάν λευκαφρός:
Ἦταν φῶτα, χίλια φῶτα,
μά δέν ἤτανε τό Φῶς…
Καί κινήσαμε καί πάλι
καί ριχτήκαμε ξανά
στά λαγκάδια, στά βουνά,
στά σκοτάδια καί στήν πάλη.

Καί γυρνᾶμε σάν ἀλῆτες,
νυχτωμένοι παρωρίτες,
στό σκοτάδι στ’ ἀστροφῶς.
Ἄχ! πονόψυχε διαβάτη,
πές ἐσύ, ποιό μονοπάτι
θά μᾶς φέρει πρός τό Φῶς;

– Κουρασμένοι στρατοκόποι,
πού σᾶς εἶδαν τόσοι τόποι,
πού σᾶς θόλωσαν τό μάτι
καταιγίδα, ἀνεμοζάλη,
δίψα, θλίψη, φόβος, μπόρα,
πάρτε καί τό μονοπάτι
τό φτωχό, πού θά σᾶς βγάλει
πρός τῆς Βηθλεέμ τή χώρα.

Εἶν’ τό ἴδιο τό στρατί
τό ματόβρεχτο πού φθάνει
στό μαρτυρικό στεφάνι
κι ὥς τό Γολγοθᾶ κρατεῖ.
Ἀκλουθᾶτε το, ἀκλουθᾶτε:
Ἀπ’ τή φάτνη ὥς τό Σταυρό
μπόρεσα κι ἐγώ νά βρῶ
τ’ ἄυλο Φῶς π’ ἀναζητᾶτε.
************ 
Κάποιες σκέψεις και στοχασμοί περί φώτων και Φωτός…
Yπάρχει και ψεύτικο φως; Έρχονται στο νου  οι στίχοι του μεγάλου μας χριστιανού ποιητή Βερίτη από το ποίημά του «ζητώντας το φως». Παρουσιάζει μια ομάδα στρατοκόπων που γυρνάνε μέσα στη νύκτα, ζητώντας το φως. Αναφέρει τα κυριότερα κέντρα όπου ελατρεύοντο οι διάφορες νομιζόμενες θεότητες. Λέγει: «Πήγαμε στη Βαβυλώνα,στο Θιβέτ, στην Καρχηδόνα, στης Αιγύπτου τις  ερμιές·ανεβήκαμε κι αυτές του Ολύμπου τις κορφές. Τίποτα, νεκρές ελπίδες! Ήταν φώτα… χίλια  φώτα, μα δεν ήτανε το Φως»!
Το αληθινόν Φως» είναι ο ενανθρωπήσας  Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, στο πρώτο  κεφάλαιο του Ευαγγελίου του, λέγει: «ην το Φως  το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν. α’ 9). Στο Σύμβολο της  Πίστεως τον ομολογούμε: «Φως εκ Φωτός, Θεόν  αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα… προ πάντων των αιώνων».πηγή
********************
Μικρά πνευματικά φώτα είναι και οι άνθρωποι, με τις λάμψεις της διανοίας των. Και στην παλαιά εποχή υπήρχαν τέτοια φώτα· οι προφήται ή άλλοι μεγάλοι άνδρες και φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων… Και μέχρι σημέρα υπάρχουν τέτοιες διάνοιες, που μελετούν συνεχώς και ανακαλύπτουν θαυμαστά πράγματα της φύσεως. Τα περισσότερα όμως θαυμάσια είναι στον ίδιο τον άνθρωπο, στο έξοχο τούτο δημιούργημα.
Ώ Θεέ μου, “εθαυμαστώθη η γνώσίς σου εξ εμού”, λέει ο ψαλμωδός (Ψαλμ. 138,6). “Μέγας ει, Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμάσιων σου”, λέει η Εκκλησία.
Αυτός είναι ο άνθρωπος. Διαστημόπλοιο είναι η σκέψη του, φτάνει αστραπιαίως μέχρι Κωνσταντινουπόλεως, μέχρι Αυστραλίας, παντού.
Η διάνοια του άνθρωπου είναι φως. Αλλά δεν έχει πάντοτε την φωτεινότητα. Έρχονται και στιγμές που σκοτίζεται και σφάλλει. Υπάρχουν πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες, όπως ο Αϊνστάιν και άλλοι* αυτοί όμως εν συγκρίσει με ένα άλλο φως, ανέσπερο φως, τι είναι; Μικρά φώτα, πυγολαμπίδες. Όπως λέει ένας σύγχρονος ποιητής μας, ο Βερίτης, “ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως”! Χίλια φώτα, αλλά μικρά, ελάχιστα. Ο δε Σωκράτης με επίγνωση παρεδέχετο· Ένα γνωρίζω καλώς, “ΟΤΙ ουδέν οίδα”, ότι δεν γνωρίζω τίποτα.
Αλλά ποιος είναι το ανέσπερο φως;
‘Ο Χριστός είναι το ανέσπερο φως, ο άδυτος ήλιος! Διότι ο φυσικός ήλιος θα σβήσει μια μέρα· και επιστημονικώς αποδεικνύεται αυτό. Και όλα τα αστέρια μια μέρα θα σβήσουν.
Ένας αστήρ όμως, ο Χριστός, εκείνος τον οποίον έφερε στον κόσμο η Παναγία, θα είναι φως ανέσπερο, αστέρι που δεν θα δύση ποτέ.
+ επίσκοπος Αυγουστίνος
(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε στον Ι. ναό Αγίου  Παντελεήμονος Φλωρίνης την 25-3-1994.εδώ ολόκληρο το κείμενο
ceb3ceadcebdcebdceb7cf83ceb7-cf87cf81ceb9cf83cf84cebfcf8d
επιμέλεια ανάρτησης:Alexia-momyof6

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ να γράφετε τα σχόλια σας με ελληνικούς χαρακτήρες.

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στην εν λόγω ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.