Ετικέτες

25.5.21

Ἡ Μεσοπεντηκοστή







Τν ορτ τς Μεσοπεντηκοστς τν ορτάζουμε γι τν τιμ τν δύο μεγάλων ορτν, δηλαδ το Πάσχα κα τς Πεντηκοστς, πειδ ατ κα νώνει κα συνδέει τς δύο ατς ορτές.

ορτ τς Μεσοπεντηκοστς θεσπίστηκε γι τν ξς λόγο:
Μετ τ περφυς θαμα πο καμε Χριστς στ παράλυτο, ο ουδαοι, σκανδαλισμένοι δθεν γι τ Σαββάτου (διότι πράγματι, Σάββατο θεράπευσε Κύριος τν παράλυτο), Τν καταδίωκαν κα ζητοσαν ν τν σκοτώσουν.


Γι τ λόγο ατ ησος φυγε π τ εροσόλυμα κα πγε στ Γαλιλαία, που κα διέμενε στ ρη τς περιοχς κείνης μ τος μαθητές Του.

κε κανε τ περφυς θαμα το πολλαπλασιασμο τν πέντε ρτων κα τν δύο χθύων, κα φαγαν κα χόρτασαν πέντε χιλιάδες νδρες, χωρς ν πολογίζονται στν ριθμ ατ γυνακες κα παιδιά.

Μετέπειτα, κατ τν ορτ τς Σκηνοπηγίας (ταν δ κα ατ μεγάλη ορτ τν ουδαίων), ησος νέβηκε κα πάλι στ εροσόλυμα κα περπατοσε στ κρυφά. Στ μέσο μως τς ορτς νέβηκε στ Να κα δίδασκε· κα λοι μεναν κπληκτοι π τ διδαχή Του.

λλά, πειδ Τν φθονοσαν, λεγαν: «Πς ατς ξέρει γράμματα, ν δν χει σπουδάσει;».

λλ ησος, ντας πράγματι νέος δάμ, πως κενος πρτος ταν κατάμεστος π σοφία, τσι κα Ατός, ντας πιπλέον κα Θεός, ταν παντογνώστης . Γόγγυζαν λοιπν λοι κατ το Χριστο κα πιδίωκαν ν Τν σκοτώσουν πωσδήποτε.

κενος δέ, λέγχοντάς τους τι μάχονταν δθεν πρ το Σαββάτου, επε: «Γιατί ζηττε ν μ σκοτώσετε;».

Κα στρέφοντας τ σκέψη τν ουδαίων στ μωσαϊκ Νόμο, τος επε πιπρόσθετα τι δν εχαν κανένα λόγο ν θυμώνουν ναντίον του, πειδ θεράπευσε κατ τν μέρα το Σαββάτου τν παράλυτο, διότι κα Μωυσς χει νομοθετήσει τι τ Σάββατο μπορε ν καταλύεται, στ περίπτωση πο πρόκειται γι περιτομή, (ταν γδοη μέρα π τ γέννηση το ρσενικο παιδιο, κατ τν ποία πρεπε ατ ν γίνει, συνέπιπτε μ τν μέρα το Σαββάτου.

Κα συνεχίζοντας Κύριος, επε: «ν νας νθρωπος περιτέμνεται τ Σάββατο, γι ν μν παραβιαστε Νόμος το Μωυσ, σες θυμώνετε ναντίον μου, πειδ θεράπευσα ναν λόκληρο νθρωπο κατ τν μέρα το Σαββάτου;»).

Κα βέβαια Κύριος καμε διάλογο πολλ ρα μ τος ουδαίους περ το θέματος ατο κα τος τόνισε τι δοτήρας το Νόμου ταν ατς διος κα τι ταν σος πρς τν Πατέρα. Κα ατ τ τόνισε διαίτερα κατ τν τελευταία κα πι πίσημη μέρα τς ορτς (λέγοντάς τους: «Ἐὰν κανες διψάει, ς λθει σ’ μένα κα ς πιε»).

Μετ ησος τος επε κα πάρα πολλ λλα, κα διαίτερα βαρυσήμαντα. Τότε κενοι πραν στ χέρια τος πέτρες, γι ν τς ρίξουν καταπάνω Του, πλν μως πέτρα δν Τν γγιξε οτε κατ’ λάχιστον.

Κα τοτο, διότι ησος χάθηκε θαυματουργικ π τ μάτια τους καί, περνώντας π νάμεσά τους παρατήρητος, φυγε π τ Ναό. Φεύγοντας δ π κε Κύριος κα διαβαίνοντας π τ μέσο τς πόλεως, εδε κάποιον πο εχε γεννηθε τυφλς κα τν θεράπευσε, κάνοντας τ μάτια του ν βλέπουν.

Πρέπει δ ν ξέρουμε τι ο μέγιστες ορτς τν ουδαίων εναι τρες:

Πρώτη εναι ορτ το Πάσχα, ποία τελεται κατ τν πρτο μήνα, πρς νάμνηση τς διάβασης τς ρυθρς θάλασσας.

Δεύτερη εναι Πεντηκοστή, ποία θεσπίστηκε πρς νάμνηση τς παραμονς τους στν ρημο π πενήντα μέρες, μετ τ διάβαση τς ρυθρς θάλασσας -πενήντα μέρες, πράγματι, πέρασαν π τ διάβαση τς ρυθρς μέχρι πο λαβαν τ μωσαϊκ Νόμο. (Συνολικ βέβαια στν ρημο μειναν σαράντα χρόνια).  ορτ ατ γίνεται κα πρς τιμν το ριθμο φτά, ποος θεωρεται π ατος ερός.

Τρίτη εναι ορτ τς Σκηνοπηγίας, ποία θεσπίστηκε πρς νάμνηση τς σκηνς, τν ποία Μωυσς κατασκεύασε κα στησε μ ρχιτέκτονα τν Βεσελελ κα χοντας ς πρότυπο τ σκην πο εδε (πο το περιέγραψε Θες) στ νεφέλη στ ρος Σιν.
ορτ ατ διαρκε πτ μέρες καί, κτς π τν παραπάνω λόγο, θεσπίστηκε κα πρς νάμνηση τς π σαράντα χρόνια παραμονς τν βραίων στν ρημο. λλ κα μ τ συγκομιδ τν καρπν σχετίζεται ορτ τς Σκηνοπηγίας.

Τότε, λοιπόν, ν τελονταν ορτ ατή, στάθηκε ρθιος Χριστς κα κραξε μ φων μεγάλη: «Ἐὰν τς διψ, ρχέσθω πρς με κα πινέτω». Ἐὰν δηλαδ κάποιος ασθάνεται πόθο κα δίψα, χι γι γαθ λικ κα φθαρτά, λλ γι τν σωτερικ γαλήνη κα τ μακαριότητα τς θείας ζως, ς ρχεται πρς μενα δι τς πίστεως κα ς πίνει λεύθερα. Πλησίον μου θ κανοποιηθον λοι ο εγενες του πόθοι κα θ βρε νάπαυση ψυχή του.

πειδ λοιπν μ τ διδασκαλία Του ατ Χριστς πέδειξε τι εναι Μεσσίας (δηλαδ χρισμένος π τ Θε Πατέρα βασιλέας κα λυτρωτής), φο γινε μεσίτης κα συμφιλιωτς τν νθρώπων κα το αώνιου Πατέρα Του, γι’ ατν κριβς τν ατία, ορτάζοντας τν ορτ ατ κα νομάζοντάς την Μεσοπεντηκοστή, νυμνομε κα τν Μεσσία Χριστό, λλ συνάμα δηλώνουμε κα τ μεγάλη σημασία πο χει ορτ ατ ερισκόμενη στ μέσο μεταξ τν δύο μεγάλων ορτν τς κκλησίας μας, δηλαδ το Πάσχα κα τς Πεντηκοστς.

Γι τ λόγο ατ λοιπόν θεσπίστηκε ν γίνεται μετ τν ορτ ατ ορτ τς Σαμαρείτιδας, διότι κα σ’ κείνη τν ορτ γίνεται λόγος γι τ Μεσσία Χριστ κα περ δατος κα δίψας, πως κα κατ τν παροσα ορτ τς Μεσοπεντηκοστς. Πέραν δ τούτου, κατ τν εαγγελιστ ωάννη, διάλογος μ τ Σαμαρείτιδα γινε ρκετ πρν π τ θεραπεία το κ γενετς τυφλο.


Τ πολυτίκιο τς ορτς
«Μεσούσης τς ορτς
διψώσάν μου τ
ν ψυχήν,
ε
σεβείας πότισον νάματα
τι πάσι, Σωτρ βόησας
διψν ρχέσθω πρς μ κα πινέτω.
πηγ τς ζως, Χριστ Θεός, δόξα σοί».

Τ κοντάκιο
«Τς ορτς τς νομικς μεσαζούσης,
τν πάντων ποιητς κα δεσπότης,
πρ
ς τος παρόντας λεγες, Χριστ Θεός
Δε
τε κα ρύσασθαι δωρ θανασίας.
θεν σο προσπίπτομεν κα πιστς κβομεν
Το
ς οκτιρμούς σου δώρησαι μν,
σ
γρ πάρχεις πηγ τς ζως μν».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στη συγκεκριμένη ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ελληνικούς χαρακτήρες.