[Ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ᾿Ιωσὴφ τοῦ ῾Ησυχαστοῦ, γραμμένης ἀπὸ τὰ σπήλαια τῆς Μικρᾶς ῾Αγίας ῎Αννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸ ἔτος 1947 πρὸς Μοναχική Αδελφότητα στὸ ὁποῖο μὲ εκπληκτική χάρη καὶ τόλμη εἰσδύει στὰ βάθη καὶ πετᾶ στὰ ὕψη τῆς γνωστῆς εἰς αὐτὸν πνευματικῆς πραγματικότητος, γιὰ νὰ μᾶς μυήση στὰ «μυστήρια τοῦ Θεοῦ» καὶ μάλιστα στὸν τρόπο «συγγενείας» μας μὲ τὴν Παναγία Μητέρα μας.]
Δακρύζει ἡ Ἱστορία; Κάποτε ναί! Ὅπως τότε. Ποὺ τὴν ξάφνιασε γυναικεία φωνή. Εἶχε πέσει, λένε, σιγὴ θανάτου. Φόβος καὶ τρόμος. Τότε ἡ Ἱστορία ἄκουσε φωνὴ παράδοξη. Μιὰ φωνή, 300 στόματα - μανάδες: «Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς»! Καὶ οἱ 300 τιτάνες τοῦ Λεωνίδα πέταξαν στὶς Θερμοπύλες. Ἐκεῖ στάθηκαν. Ἀντίκρυ στὸν ἥλιο. Ἀντίκρυ στὸ θάνατο. Καὶ κοίταξαν κατάματα τὸ ἀσιατικὸ θηρίο καὶ τὸ μαρμάρωσαν. Γιὰ πάντα. Τὰ ἄλλα εἶναι λεπτομέρειες.











