Η αγάπη του Θεού στον αποξενωμένο άνθρωπο
Ο Θεός, βέβαια, δεν έπαψε να αγαπά τον άνθρωπο και μετά την αποξένωση του (σημ.: δηλ. το προπατορικό αμάρτημα). Βλέπει το πλάσμα, που δημιούργησε με τόση φροντίδα και αγάπη, να γυμνώνεται από την πρώτη του δόξα, να ταπεινώνεται και να παραδίνεται στη θλίψη και στο θάνατο. Καταλαβαίνει ότι η ανάμνηση της παλιάς του ευτυχίας τον κάνει να αισθάνεται ακόμα πιο αβάσταχτο τον τωρινό του ξεπεσμό. Ξέρει, και του προλέγει, τη δυστυχία, τον πόνο και το μόχθο πού τον περιμένει. Άλλα δε σταματάει εκεί. Μπορεί ο άνθρωπος να αρνήθηκε το Θεό, όμως ο Θεός δεν αρνιέται το πλάσμα Του. Η αγάπη Του βρίσκει τρόπο να μην αφήσει τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα. Μέσα στα λόγια του Θεού αχνοφέγγει η μακρινή ελπίδα της λυτρώσεώς του. Η υπόσχεση που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο μπορεί να τον στηρίξει στη δυσβάσταχτη σκλαβιά του, ώσπου να έρθει ή ώρα να ελευθερωθεί από τα δεσμά της αμαρτίας.
Το πρωτευαγγέλιο
Ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα
Γεν.
3: 14. καὶ εἶπε
Κύριος ὁ Θεὸς τῷ ὄφει·
ὅτι ἐποίησας τοῦτο, ἐπικατάρατος σὺ ἀπὸ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς
γῆς· ἐπὶ
τῷ στήθει σου καὶ τῇ
κοιλίᾳ πορεύσῃ καὶ γῆν
φαγῇ πάσας τὰς ἡμέρας
τῆς ζωῆς σου. 15. καὶ ἔχθραν
θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς·
αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ
τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν.
Μετάφραση