
Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας
Συνεχίζονται τα αποκαλυπτήρια που ξεκίνησε από πέρσι η λεγόμενη πανδημία. Που δεν είναι μάλιστα απλώς αποκαλυπτήρια, αλλά μία σαρωτική, αλυσιδωτή κατάρρευση από κάθε λογής μάσκες και παραπετάσματα.
Και κατάρρευση βεβαίως κυρίως για τον εκκλησιαστικό χώρο, γιατί σε εκείνον της πολιτικής εξουσίας τα πράγματα ήταν δεδομένα και μόνο ασύγγνωστα αφελείς μπορούσαν πια να περιμένουν κάτι άλλο πέρα από την τόση συνειδητή (και πολυκομματικά ομόφωνη) αθλιότητα και συνεπώς να εκπλαγούν.
Στον εκκλησιαστικό χώρο όμως, ακόμη και οι γνώστες του τι πραγματικά κρύβεται εδώ και πολλά χρόνια στα διαβρωμένα από την εκκοσμίκευση, τον οικουμενισμό και τις άλλες παθογενείς αιτίες νοσηρά του υπόγεια, θεωρώ πως τέτοια συντριπτική αποκαθήλωση προσώπων, τόσο συνεχή και κυρίως απροσχημάτιστο κατήφορο, όλα αυτά - σε τέτοια τουλάχιστον έκταση και σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα - ούτε και οι ίδιοι οι γνώστες μπορούσαν να τα φανταστούν.