
Η Λιβύη είναι πολύπαθη χώρα. Η
μακραίωνη αραβική κατοχή έφερε τον εξαραβισμό του λαού της, ο οποίος κατά την
αρχαιότητα είχε στενές σχέσεις με τους Έλληνες. Τα ερείπια, μάρτυρες της
ελληνικής εκεί παρουσίας είναι ακόμη άφθονα. Η ξέφρενη προέλαση των Οθωμανών
Τούρκων τους έκανε κυρίαρχους και στη χώρα αυτή μέχρι το 1912. Τότε η
ανερχόμενη Ιταλία, που επί τέλους είχε ενοποιηθεί στα τέλη του 19ου
αιώνα, ονειρεύτηκε την ανασύσταση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας περί την λεκάνη
της Μεσογείου. Η οθωμανική αυτοκρατορία, ο μεγάλος ασθενής κατά τους δυτικούς
διπλωμάτες, στάθηκε ανήμπορη να εναντιωθεί στη βουλιμία των μεγαλοϊδεατών της
Ιταλίας. Έτσι η Λιβύη, αλλά και τα ελληνικότατα Δωδεκάνησα πέρασαν στην ιταλική
κυριαρχία. Οι δύο χώρες, Ιταλία και Τουρκία, βρέθηκαν αντιμέτωπες κατά τον Α΄ μεγάλο
πόλεμο του 20ου αιώνα. Η πρώτη έλαβε από τους ισχυρούς συμμάχους της
την υπόσχεση εκχώρησης της Ιωνίας και
των νοτιοδυτικών παρακτίων εδαφών της Μικράς Ασίας. Η δεύτερη τάχθηκε με
το μέρος των ηττημένων κεντρικών αυτοκρατοριών και διαλύθηκε. Κύριος στόχος των
κυριάρχων νικητών ήταν ο έλεγχος των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής. Η Ιταλία
έδειξε εξ αρχής την εχθρική της στάση κατά της Ελλάδος, μετά την απόβαση
ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Την ακολούθησαν η Γαλλία, φανερά και η Αγγλία,
στο παρασκήνιο όπως πάντα. Σ’ αυτούς έμειναν τα πετρέλαια και εμείς υποστήκαμε
τη μεγαλύτερη συμφορά στη μακραίωνη ιστορία μας.