Ες αεί κιβδηλοποιοί ή περί
ψευτομακεδόνων
Εδώ και περίπου 16 χρόνια, μετά τον
εμφύλιο και τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, αναδύεται ένα ζήτημα, για το οποίο
- αν και μας αφορούσε άμεσα - αδιαφορούσαμε εσκεμμένα ή αθέλητα: το Μακεδονικό.
Η κρατική (κυρίως) αυτή νάρκωση φαίνεται από το γεγονός ότι μέχρι και την
ανακίνηση του θέματος με την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων, ουδέποτε στη σχολική
ζωή, σε καμία από τις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες δε θυμόμαστε να έχουμε
ακούσει κάτι για τη διαστρέβλωση αυτή που έχει τις ρίζες της στον β΄ παγκόσμιο
πόλεμο.
Οι σλαβογενείς λοιπόν βόρειοι γείτονές
μας διεκδικούν. Ή μάλλον, απαιτούν. Ως θρασείς απατεώνες, αυτοαποκαλούνται και
πέτυχαν να ονομάζονται και από άλλες χώρες ως «Μακεδόνες», εκμεταλλευόμενοι
τους εξής παράγοντες:
α) Το γεγονός ότι κατοικούν σε
γεωγραφικό χώρο μέρους της αρχαίας Μακεδονίας,
β) Τα συμφέροντα των δυνάμεων στην
περιοχή, και
γ)την απίστευτη προπαγάνδα που ασκήθηκε
και ασκείται ακόμα μέσα από τα σχολεία των Σκοπίων για τη διαμόρφωση
«μακεδονικής» συνείδησης και ταυτότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (την πίστη
των Σκοπιανών ότι κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες, αλυτρωτικές βλέψεις,
κλπ.).
Αλλά ας δούμε συνοπτικά την προσπάθειά τους αυτή.
