Ετικέτες

20.6.17

Λόγος εις το: ''Εποίησε πηλόν'' (Ιω. 9,6)

tyflou 1

το ρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου εροκήρυκος Μητροπολιτικο Ναο τν θηνν
 «ποίησε πηλόν» ησος Χριστς κα χρισε τος φθαλμος το κ γενετς τυφλο κα δωκε τν ντολν ν πάγει στν κολυμβήθραν το Σιλωμ κα κε ν νίψει τ μάτια του γι ν θεραπευθ

Ατ ταν κίνηση το ησο Χριστο στν κ γενετς τυφλόν, πο παρουσιάσθηκε μπροστά Του.
Κα τσι γινε.
πλθε ν νίψει τ μάτια του τυφλς κενος στν κολυμβήθρα το Σιλωμ κα πέστρεψε βλέπων.
Κα θεραπεύθη.
Εδε τ φς του, κ γενετς τυφλός.
Τ ερ Εαγγέλιο βέβαια, χει μι λιτ διατύπωση, μ δρς γραμμς μς περιγράφει ατ τ μεγάλο θαμα, πο πραγματοποίησε Χριστς στν τυφλό.
Κα φράση εναι «ποίησε πηλόν»!
Γιατ ραγε Κύριος ν πραγματοποιε ατ τ θαμα μ ατ τν κίνηση;
Κα δν εναι ποτ τυχαία καμμία κίνηση το ησο.
Ο κινήσεις το ησο χουν κάποιο βαθύτατο νόημα, χουν κάποιο συμβολικ χαρακτρα.
Τοτο πειδ κάτι λλο θέλουν ν μς πον κα κάτι λλο θέλουν ν μς δείξουν.
Θ μποροσε Κύριος μ μία λλη Του κίνηση ν θεραπεύσει τν τυφλ πλς θ μποροσε μ ναν λόγο Του ν γγίξει τ μέρος το προσώπου του, τ μάτια του κα ν γίνει καλά.
μως «ποίησε πηλόν».
Γιατ ραγε κίνηση ατ θεϊκή;
Γιατ ραγε Χριστς «ποίησε πηλόν»;
πειδ κριβς θελε ν μς πομνήσει κα ν μς πενθυμίσει τν πρώτη δημιουργία το νθρώπου κα ν πογραμμίσει τν καταγωγή μας.
φράση, «ποίησε πηλόν», μς παραπέμπει στ βιβλίο τς Γενέσεως, στ πρτο βιβλίο τς γίας Γραφς.
Μς παραπέμπει στ πρτο κα στ δεύτερο κεφάλαιο, στν «ξαήμερο» στν δημιουργία το κόσμου, στ πιστέγασμα τς λης δημιουργίας κα τς κτίσεως, στν κορωνίδα τν δημιουργημάτων το Θεο κα Πλάστου, πο εναι νθρωπος.
Κα τ πρτο κεφάλαιο, σ' κενο τν περίφημο στίχο τν 27, μς λέγει, τι «ποίησεν Θες τν νθρωπον, κατ' εκόνα ποίησεν ατόν».
Στ δετερο κεφάλαιο στν στίχο 7, κε, πο μ τν λακωνικότητα το φους, λλ κα μ μία μεγαλοπρέπεια, μς λέγει, τ πς δημιουργήθηκε νθρωπος.
«Κα πλασεν Θες τν νθρωπον, χον π τς γς».
Εναι πολ χαρακτηριστικ τι στ δεύτερο κεφάλαιο τς Γενέσεως, διαβάζουμε μ τν λιτότητα τς κφράσεως, λλ κα μ μία μεγαλοπρέπεια το θους π τν ερ συγγραφέα, τι «κα πλασεν Θες τν νθρωπον, χον π τς γς, κα νεφύσησεν ες τ πρόσωπον ατο πνον ζως, κα γένετο νθρωπος ες ψυχν ζσαν».
Εναι δημιουργία το νθρώπου!
Εναι δημιουργία το νθρώπου π τν Πλάστη του, μ τ δια Του τ χέρια.
Κα ς ραιότατα διδάσκει Μέγας Βασίλειος, « Θες καταξιο δί χειρ διαπλάσαι τ μέτερον σμα».
Μ τ δια Του τ χέρια φτιάχνει Θες τν νθρωπο π πειρη γάπη γι ν Τν δοξολογομε κα ν ζομε ατν τν ζων το Παραδείσου λλ κα ν χουμε κοινωνία μαζί Του.
Ατό, λοιπόν, τ «ποίησε πηλόν», πενθυμίζει τν φύση μας, τν νθρωπίνη φύση μας, τν χοϊκότητά μας.
τι δηλ. εμαστε χοϊκοί, πως λέγει πόστολος Παλος, « πρτος νθρωπος κ γς χοϊκός» (Α΄ Κορ. 15, 47).
Θέλει δε, πιπροσθέτως, ν μς δηλώσει τ εθραστον, τ φθαρτόν, τ πεπερασμένον το νθρωπίνου σώματος.
τι, δηλαδ, νθρωπος ποτελεται π φθαρτ σμα.
Εμαστε, πως λέγει Ψαλμωδός, «σκεος κεραμέως» (Ψαλμ. 2,9), εμαστε πήλινοι.
Εμαστε, πως ναφέρει Σοφία Σολομντος, «γηγενες» (Σοφ. Σολ. 7,1).
δ προφήτης σαας θ ναφωνήσει: «Κύριε, Πατρ μν Σύ, μες δ πηλός, ργον τν χειρν Σου πάντες» (σ. 64, 8).
λλ Θες Δημιουργς κα Πλάστης μας μέσα στ νθρώπινο σμα, σ' ατ τ θεο τεχνούργημα κα σ' ατ τ ραιότατο καλλιτέχνημα, πως στν συνέχεια στ δεύτερο μιστίχιο τς Γενέσεως μανθάνουμε, «νεφύσησεν ες τ πρόσωπον ατο πνον ζως, κα γένετο νθρωπος ες ψυχν ζσαν» (Γεν. β΄, 7).
Μέσα στ νθρώπινο χοϊκ ατ σκήνωμα, τ σμα μας, βασιλεύει θάνατη ψυχή.
Ατ τ «συναμφότερον», ς λέγει γιος Γρηγόριος Παλαμς, εναι νθρωπος, εναι φύση το νθρώπου, σμα κα θάνατη ψυχή.
Μέγας Βασίλειος ραιότατα τονίζει ν προκειμέν τν μεγαλοπρέπεια κα τν ρμονία πο χει τ νθρώπινο σμα, ταν μς λέγει «γι πρόσεξε, νθρωπέ μου, δς τι π λα τ ζα, π λους τος ζντας ργανισμούς, μόνον νθρωπος χει τν ρθία στάση κα χει τν δυνατότητα ν τενίζει, ν σηκώνει τ μάτια του πρς τν ορανό. Κα σ' ατ τ τόσο μικρ τμμα το σώματός του, πο εναι τ πρόσωπο, κε βρίσκονται ο σπουδαιότερες ασθήσεις, ραση, σφρηση, κοή, γεύση, χωρς μία ν μπερδεύται μ τν λλη.
δ γιος Γρηγόριος Θεολόγος θ μς πε, τι « νθρωπος εναι ζον τ πρς Θεν νεύσει, λλ ζον θεούμενον» (Λόγος ες τ Θεοφάνεια, MPG 36, 324, 13).
Θεός, λοιπόν, εναι δι' κτάκτου κα μέσου νεργείας κα δι τς πείρου σοφίας ατο προσωπικς Δημιουργς κα Ζωοδότης το νθρώπου.
Εναι δ πολ χαρακτηριστικ τι τ πρτο πο βλέπει νθρωπος μόλις νοίγει τ μάτια του εναι Θεός! Ατ κριβς δηλώνει τν σχέση ξαρτήσεως, τν ναφορ του πρς τν Θεόν.
Θες εναι Ες, ποος ξ γάπης δημιούργησε τν νθρωπον «κατ' εκόνα κα καθ' μοίωσιν» (Γεν. 1, 26), κατ' ντίθεσιν πρς τς διαφόρους μυθολογικς διηγήσεις τν ρχαίων λαν τς γγς νατολς πο μφανίζονται λληλοσυγκρουόμενες κα περίεργες.
Κα τ πέροχον το νθρώπου βρίσκεται σ' ατν ταύτην τν φύσιν του.
νθρωπος εναι κατ τν γίαν Γραφν ψυχοσωματικ ντότητα.
Μετέχει το λικο κα το πνευματικο κόσμου.
Τ χαρακτηριστικν του γνώρισμα πο τν διακρίνει π τος γγέλους κα π τ ζα εναι τ διφυς ατο.
Συνεπς σημεριν πόμνηση, «ποίησε πηλόν», ρχεται ν μς δηλώσει, π τ μία πλευρ τ χοϊκ κα τ γήϊνο κα τ φθαρτ το σώματος, το νθρώπου κα π τν λλη ν μς κδηλώσει τ οράνιο, τ αώνιο κα τ φθαρτο.
Μς δείχνει τ διφυς το νθρώπου.
ν προκειμέν μ νομίσουμε τι πάρχει καμμία σύγκρουση Θρησκείας κα πιστήμης σον φορ ες τν δημιουργία το νθρώπου.
Διότι λλος εναι σκοπς κα τ μέσα τς πιστήμης κα λλος τς Θεολογίας, τς πίστεως κα τς Θρησκείας.
σωστς πιστήμων γνωρίζει τ ριά του, γνωρίζει ν ρευν κα ν μελετ.
μως ληθινς πιστήμων ξέρει ν σταματ μπροστ στ ρχέτυπο, μπροστ στ θεία πνοή, μπροστ στν ψυχή. Γνωρίζει τ ριά του.
Εναι χαρακτηριστικ τι σημερινς τυφλός, ταν γινε καλ κα ταν ργότερα το παρουσιάστηκε Χριστς κα ατοαπεκαλύφθη Κύριος κα κατάλαβε κενος, τυφλς πο εχε δε τ φς του, τι ταν Υἱὸς κα Λόγος το Θεο, Θεός, Χριστς πο τν κανε καλά, δν κανε πολύτως καμμία λλη κίνηση.
Παρ πεσε κα προσεκύνησε. Κα ατ κίνηση το τυφλο μπροστ στν Κύριον δηλώνει ατ τ «προσεκύνησεν» (ω. 9, 38) δηλώνει τν λατρεία πλέον πρς τν Θεόν.
Πλάστης, λατρεύεται π τ πλάσμα Του.
Τ πλάσμα ατ πο εμαστε μες, ο νθρωποι, τ δημιουργήματα τν χειρν Του.
Εμαστε κενοι πο φείλουμε ν προσκυνομε κα ν πακούουμε στ θέλημα το Δημιουργο, Παντογνώστου κα Πανσόφου Θεο.
Δν μένει παρ κι μες, παίρνοντας φορμ π ατ τ φράση το Εαγγελίου, «ποίησε πηλόν», ν χουμε ατν τν ερ νθύμηση, ν θυμόμαστε τι εμαστε χοϊκο νθρωποι κα τι χουμε ναφορ στν Θεό, ξαρτώμεθα π τν Θεό, εμαστε δημιουργήματά Του, τέλεια δημιουργήματά Του.
χουμε τ φθαρτν σμα κα συγχρόνως μέσα μας τν θάνατη ψυχή.
Ατ ερ νθύμηση χει ψιστη ξία γι τν λη πορεία τς ζως μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ να γράφετε τα σχόλια σας με ελληνικούς χαρακτήρες.

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στην εν λόγω ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.