Ετικέτες

21.8.17

Ο ΧΙΛΙΑΣΜΟΣ Ἐχθροὶ τῆς Πίστεως

ΣΑΤΑΝ ισμος ιστ

άν, γαπητοί μου, ες να σπίτι μις πυκνωκατωκημένης περιοχς πιάση πυρκαϊά, μεγάλη άνησυχία προκαλεται ες τν περιοχήν.

Κα ατο πο κοιμνται, ξυπνον, κα λοι σπεύδουν ν σβήσουν τν πυρκαϊάν. Διότι γνωρίζουν, τι ἐὰν μελήσουν, πυρκαϊ θ ξαπλωθ αγδαίως, θ φθάση κα ες τ δικά των σπίτια, κα λη περιοχ θ γίνη παρανάλωμα το πυρός. Πόσαι περιοχα κα πόλεις δν κατεστράφησαν π πυρκαϊάς! Δι τοτο, μόλις κουσθ «φωτιά!», τ πν κινητοποιεται δι τν κατάσβεσίν της. Κα τσι μν νεργον ο νθρωποι, προκειμένου ν σβήσουν μίαν πυρκαϊάν, πο πειλε τ σπίτια των. λλά, δυστυχς, τν δίαν δραστηριότητα δν δεικνύουν κα ταν ες τν τόπον των παρουσιασθ κίνδυνος λλου εδους πυρκαϊς, πυρκαϊς πολ χειροτέρας π τν συνήθη, πυρκαϊς ποα πειλε ν καταστρέψη χι πλέον οκίας κα καταστήματα, λλ περιουσίαν πνευματικήν, νεκτίμητον. Περιουσία δ πνευματικ κα νεκτίμητος ενε ρθόδοξος Πίστις μας. Ναί! ρθόδοξος Πίστις ενε νεξιχνίαστος πλοτος μας. ! Ἐὰν μες ο νεώτεροι λληνες θέλαμεν ννοήσει κα ασθανθ τοτο. Πόσον γρυπνοι φύλακες θ μεθα! ν τώρα… μες πο σπεύδομεν ν σβήσωμεν τν φωτιν πο πειλε ν καύση μίαν καλύβην, μες ο διοι λάχιστα, οδόλως συγκινούμεθα, ταν βλέπωμεν τι Σατανς κα τ ργανα ατο λαμβάνουν πρ κ τς κολάσεως κα τ ίπτουν, δι ν καύσουν τ μεγάλο Σπίτι, πο νομάζεται ρθόδοξος λλς.
δο κα Χιλιασμός! Κίνδυνος μέγιστος δι τν ρθόδοξον Πίστιν, ντως φωτι κα λάβα τς Κολάσεως. Ἐὰν πρ πενντα τν, ταν δι πρώτην φορν Σατανς ρριψε τ πρτον πρ το Χιλιασμο ες τν λλάδα, ἐὰν τότε ο φύλακες τς λλάδος γρύπνουν, κα λάμβανον δραστικ μέτρα κατασβέσεως το κατηραμένου τούτου πυρός, δν θ χρειάζετο σήμερον ν σχολούμεθα μ τν Χιλιασμόν. Δυστυχς μως, δν δόθη εθς ξ ρχς δέουσα σημασία, κα δο σήμερον τ ποτέλεσμα. λλς πυρπολεται. Χιλιάδες λλήνων χουν ποστ, κ τς πυρκαϊς ατς το Σαταν, θανατηφόρα γκαύματα, κα πυρκαϊ καθημερινς ξαπλοται. Ο Χιλιαστα γαυριον δι τν πρόοδόν των, κα θρασύτης των φθασεν ες τοιοτον σημεον, στε τ ρχηγεον τς ν τ ξωτερικ δρεούσης σατανικς ργανώσεώς των ν ρίση τν λλάδα ς τόπον διεθνος Χιλιαστικο Συνεδρίου.
κ τς ποφάσεως ταύτης τν Χιλιαστν πολς θόρυβος δημιουργήθη. Τ θέμα λθεν ες τ προσκήνιον τς θνικς κα θρησκευτικς ζως το τόπου μας. χι δ μόνον ο θρησκεύοντες, λλ κα ο πλέον ψυχρο κα διάφοροι, βλέποντες τν ντίδρασιν πο προκάλεσεν ες τν ρθόδοξον κόσμον ταμ ξίωσις τν χιλιαστν, ν κάμουν διεθνς Συνέδριον ν λλάδι, ρχισαν νʼ νησυχον κα ν διερωτνται: Τί ενε Χιλιασμός; Τί διδάσκει; Κα τί πιδιώκει οτος; Πς ξηπλώθη τόσον ες τν τόπον μας; Κα πς θ καταπολεμηθ;
Ε
ς τ ρωτήματα ατ «Σπίθα» θ προσπαθήση νʼ παντήση συντόμως.
Τί ε
νε Χιλιασμός; Δι ν λάβη τις ρθν πάντησιν ες τ ρώτημα τοτο, πρέπει ν ρωτήση τν ρμόδιον. λλ ποος ενε ρμόδιος ν προκειμένω; ερεύς, πίσκοπος, ρχιεπίσκοπος, πατριάρχης, κορυφαός τις θεολόγος; Κα ατο βεβαίως δύναται ν μς δώσουν πληροφορίας περ το χιλιασμο. λλʼ κενος, ποος κατέχει ριστα τ θέμα το χιλιασμο, ενε λλος τις. Ενε … Σατανς! κπλήττεσθε; Κάμετε λίγην πομονν κα θ πεισθτε.
ν τ βίω το γίου ντωνίου ναγινώσκομεν τι σιος, δι τς δυνάμεως τς προσευχς του, δέσμευσε κάποτε διάβολον, κα τν ξηνάγκασε ν παντήση ες τ ρώτημα, πς νεργον ο δαίμονες ν τ κόσμω. Καταπληκτικά, φοβερ σαν σα διάβολος πήντησε. Λεπτομερς ξιστόρησε τ σχέδιον τ ποον εχε καταρτίσει ρχηγός του, ωσφόρος, δι ν πλανήση τν οκουμένην λην. Διʼ κάστην τάξιν νθρώπων εχε κα διαιτέραν μέθοδον. Τ πολυάριθμα ργανά του στηναν παντο παγίδας. Ψυχν νενόχλητον δν φηναν. Κα ες ατος κόμη τος μικρος μαθητς το σχολείου εσέδυον, δι νʼ ποσπάσουν τν προσοχήν των κ τς διδασκαλίας, κα ν διεγείρουν ατος κατ το διδασκάλου. Παντο τ πνεμα το κακο, τς ναρχίας κα τν ταξίας!
Ἐὰν τώρα κάποιος π μς εχε τν δύναμιν το Μ. ντωνίου κα δέσμευεν να π τ πολυάριθμα ναέρια πνεύματα, πο δρον ες τν κόσμον, κα ρώτα ατό, τί κάμνουν ο δαίμονες σήμερον; θ λάμβανε τν ξς περίπου πάντησιν:
«
ν και π τς ποχς το Μ. ντωνίου χουν παρέλθει δεκαξ κα πλέον αἰῶνες, σκοπός μας δν χει λλάξει καθόλου. σκοπς παραμένει πάντοτε διος, ν συμπαρασύρωμεν τος νθρώπους ες τν βυσσον, ν κρημνίσωμεν τν κκλησίαν. Ν μαυρώσωμεν, ν σβήσωμεν τ νομα το ησο Χριστο. κόμη περισσότερον˙ ν κάμωμεν τος νθρώπους νʼ κούουν τ θεα νόματα κα νʼ φρίζουν, κα ν βλασφημον μ τς χυδαιοτέρας βλασφημίας. Ατς ενε πάντοτε σκοπός μας. λλʼ ν σκοπός μας παραμένει μετάβλητος δι μέσου τν αώνων, τ μέσα μως, τ ποα μεταχειριζόμεθα δι τν πιτυχίαν το σκοπο μας, λλάσουν. Ποικίλλουν κατ ποχς κα περιστάσεις. Διότι μες ο δαίμονες συγχρονιζόμεθα, κα φορομεν ποικιλίαν προσωπείων, δι ν σς ξαπατήσωμεν. ναρίθμητα ενε τ μηχανήματα, πο χομεν χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα. Πο ν καθήσω κα ν τ περιγράψω λα!… Βιάζομαι ν πιστρέψω ες τ βασίλειόν μου, διότι μες ο δαίμονες δν πρέπει ν χάνωμεν καιρόν. να μόνον σς ποκαλύπτω, τι τώρα τελευταίως εφυέστατος κα πολυμήχανος ρχηγός μας κατεσκεύασεν ες τ ργοστάσιόν του να νέο μηχάνημα, μ τ ποον, μς λέγει, ἐᾶν τ χειρισθμεν καλς, θ κάμωμεν πρωτοφαν θρασιν ες τν χριστιανικν κόσμον. Κα τ νέον μηχάνημά μας ενε Χιλιασμός».
Τοιαύτην
πάντησιν θ διδεν διάβολος, ἐὰν δύναμις Μ. ντωνίου δέσμευεν ατν κ νέου.
Χιλιασμς ενε γέννημα το Διαβόλου. Προλθεν κ τς μίξεως δύο παραγόντων. φʼ νς μν κ το μίσους, πο τρέφει ωσφόρος κατ τς κκλησίας το Χριστο, φʼ τέρου δ κ τς φοβερς γνοίας πο χουν ο σύγχρονοι χριστιανο πάνω ες τ ζητήματα τς Πίστεώς των λόγω τς γκληματικς μελείας των νʼ νοίξουν τς Γραφς κα τος Πατέρας κα ν γνωρίσουν τν Χριστόν. Διότι σονδήποτε κα ν Σατανς λυσσ κατ τς κκλησίας, οδν θ πετύγχανεν ἐὰν ο χριστιανο σαν πλισμένοι μ τ πλα το φωτός, πο μς δίδει γία Γραφή, χι πως τν ρμηνεύει α΄ β΄ λλʼ πως τν ρμηνεύει κκλησία, τν ποίαν δρυσεν Θεάνθρωπος δι ν ενε « στύλος κα τ δραίωμα τς ληθείας» (Α΄ Τιμόθ. 3, 15). ποιος ζ μακρν τς κκλησίας, τς μις, γίας, καθολικς κα ποστολικς κκλησίας, ποιος ζ μακρν τς διδασκαλίας κα τν μυστηρίων τς κκλησίας, ενε φυσικν ν κυλίεται ες τ σκότη. γνοε τοιοτος ποος ενε Χριστός. Δν γεύεται τς γλυκύτητος Αυτο. Κα δίδακτος κα γευστος το μεγαλείου το Κυρίου, ς τοτο ποκαλύπτεται ν τ ρθοδόξω κκλησία, γίνεται εκόλως θμα γυρτν κα πατεώνων, ο ποοι τ πόσχονται τι ατο θ το γνωρίσουν τν Χριστν κα θ τν κάμουν ετυχ. δο διατ λέγομεν τι Χιλιασμς ενε παίσιον τέρας, τ ποον γενν Σατανς, καταβάλλων τ πονηρν ατο σπέρμα ες ψυχς γνοούσας τν Χριστόν.
Τί διδάσκει
Χιλιασμς
Ἐὰν κανες πλισθ μ ώβειον πομονήν, κα πιδοθ ες τν νάγνωσιν τν Χιλιαστικν βιβλίων κα περιοδικν, θ ερεθ μέσα ες μίαν θάλασσαν φλυαριν κα νοησιν, ποία κάμνει τν ναγνώστην ν ζαλίζεται, κυριολεκτικς, κα ν πιζητ τν ταχυτέραν ξοδόν του κ το πελάγους τούτου τς μωρίας, δι ν πατήση π στερεο δάφους, το δάφους τς ληθινς πίστεως. ντως μαρος πόντος, κυμαινομένη θάλασσα, παφρίζουσα τς ασχύνας το ψεύδους, κα καταποντίζουσα ες τ πύθμενα τς πλάνης βάθη τος πείρους τς ληθινς γνώσεως, ενε Χιλιασμός. Μόνον σοι γνωρίζουν καλς τν ρθν ρμηνείαν τν Γραφν, πως νωτέρω ξηγήσαμεν, μόνον ατο δν καταποντίζονται ν τ φοβερ κλύδωνι, τν ποον γείρει ν μέσω το χριστιανικο κόσμου Χιλιασμός. Εκοσιν αώνων στορία το Χριστιανισμο δν χει νʼ ναφέρη μεγαλυτέρους διαστρεβλωτς κα πλαστογράφους τς γίας Γραφς. ,τι καμνεν ρχαος ληστής, Προκρούστης, κάμνουν κα ατοί. πως κενος, χων ς μοναδικν μέτρον κλίνην ρισμένου μκους, ξήπλωνεν πʼ ατς τ θύματά του, κα τ μν μεγαλύτερα κατ τ μκος κρωτηρίαζεν λεεινς, τ δ μικρότερα τέντωνε κα ξήρθρωνε, δι ν ξισώση μ τ μκος τς κλίνης, τσι κα ο Χιλιασταί, ο νεώτεροι ατο Προκροσται, τν δικήν των κοσμοθεωρίαν χοντες ς μέτρον, δι φοβερς διαστρεβλώσεως ξαναγκάζουν τ χωρία τς Γραφς, κα τ πλέον σαφ ν συμφωνήσουν μ τ δικόν των μέτρον. Κα πειτα ο κακοργοι ατοί, ο κακουργοντες κατ το γνησίου πνεύματος τν Γραφν, ρχονται κα φωνάζουν: «Βλέπετε; μες συμφωνομεν πολύτως μ τν Γραφήν».
λλ π τέλους κρώζουν ο θλιβερο ατο κόρακες τς κολάσεως; πως περ τν κοράκων λέγεται, τι τ πρτον, τ ποον ξωρύσσουν κ το σώματος το ζώου, ενε ο φθαλμο το ζώου, τσι κα ο Χιλιασταί, ς ρνεα πιτιθέμενοι κατ το Χριστιανισμο, τ πρτον, τ ποον ζητον ν καταστρέψουν, ενε τ φς, μ τ ποον βλέπει πιστός, ενε ς λιος λάμπουσα λήθεια, τι ησος Χριστός, δρυτς τς κκλησίας, δν ενε νας πλος νθρωπος, λλʼ ενε Θες κα νθρωπος, ενε τ Πρόσωπον κενο, ν τ ποίω, κατ τν πόστολον Παλον, «κατοικε πν τ πλήρωμα τς Θεότητος σωματικς» (Κολασ. 2, 9). λήθεια ατη, τι Κύριος μν ησος Χριστς ενε Θεός, σος τ Θε Πατρί (ωάν. 1, 1˙ 20, 28˙ Πράξ. 20, 28˙ Ρωμ. 9, 5˙ Τίτ. 2, 13˙ βρ. 1, 3˙ 1, 10˙ 3, 1-4, Α΄ ωάν. 5, 20˙ ωάν. 10, 30˙ 14, 8-10˙ 7, 10˙ 5, 18˙ Φιλιπ. 2, 6 κ. ), ενε κεντρικ λήθεια το χριστιανισμο, ενε λιος, στις ν μν τ Παλαι Διαθήκη προμηνύεται δι σειρς προφητειν, ατινες δίκην στέρων φωτίζουν τν νύκτα τς προχριστιανικς περιόδου, ν δ τ στερεώματι τς Καινς Διαθήκης, κ τς φάτνης διαρκς νερχόμενος κα δοξαζόμενος π νθρώπων κα γγέλων, φθάνει ες τ ψη τς δόξης Του ν τ Μεταμορφώσει, ν τ Σταυρ, ν τ ναστάσει, ν τ ναλήψει κα ν τ κ δεξιν καθέδρα, κα δόξα Ατο «μονογενος παρ Πατρός, πλήρης χάριτος κα ληθείας» καταλάμπει τ στερέωμα τς Καινς Διαθήκης π το πρώτου βιβλίου ατς μέχρι το τελευταίου. παναλαμβάνομεν˙ Τ πρόσωπον το Κυρίου μν ησο Χριστο ενε τ κέντρον το Εαγγελίου, ενε λατρεία τν ποστόλων, οτινες, πόπται γεννηθέντες τς Ατο μεγαλειότητος, κα δι γλώσσης κα δι μελάνης κα διʼ αματος βεβαίωσαν τν λήθειαν ταύτην. θεότης το Χριστο ενε τ θεμέλιον τς κκλησίας. πάνω ες τν πίστιν, τι ησος ενε Χριστός, Υἱὸς το Θεο το ζώντος, πάνω ες τν πίστιν ατήν, θεμελίωσεν Χριστς τν κκλησίαν Του, κα προεφήτευσεν, τι καμμία σκοτειν δύναμις το δου δν θ μπορέση ποτ ν τν κρημνίση (Ματθ. 16, 16-18). Ἐὰν δέ, παρʼ λην τν διάσπασιν το χριστιανικο κόσμου, πάρχη ν σημεον ες τ ποον συναντνται ο χριστιανο λων τν δογμάτων, τ σημεον τοτο, τ λπιδοφόρον δι τν νωσιν τν κκλησιν, ενε Θεότης το ησο Χριστο, λήθεια, τν ποίαν λα τ δόγματα παραδέχονται. Δν πάρχει χριστιανς ες τν φήλιον, ετε ρθόδοξος, ετε Καθολικός, ετε Προτεστάντης, ποος ν μ παραδέχεται τν Θεότητα το Χριστο.
Κα
μως, τν λήθειαν ταύτην, τν π σύμπαντος το χριστιανικο κόσμου κηρυσομμένην, ρνονται ο Χιλιασταί. Τί δ κηρύττουν οτοι ν σχέσει πρς τ θεμελιδες τοτο θέμα; ναμασον τν διδασκαλίαν το ρείου, τν ποίαν κατεδίκασεν Α΄ ν Νικαία Οκουμενικ Σύνοδος. ν, δηλαδή, μες κηρύττομεν, τι δν πρξε ποτ χρόνος κατ τν ποον ν μ πρχεν Υἱὸς κα Λόγος το Θεο (δε τ Α΄ κεφάλαιον το Εαγγελίου το ωάννου, τ Α΄ κεφάλαιον τς Α΄ Καθολικς πιστολς το ωάννου, κα τ Α΄ κεφάλαιον τς ποκαλύψεως το ωάννου, στίχ. 7, 8), ο Χιλιαστα λέγουν, τι Υἱὸς ενε ν κ τν πολλν κτισμάτων το Θεο, πως ενε ο νθρωποι κα ο γγελοι, τι ενε δολος το Θεο, ρχιδολος, πως τν νομάζουν, κα τι συνεπς δν ενε σος πρς τν Θεν Πατέρα.
Κα
μόνον διότι ο Χιλιαστα ρνονται τν Θεότητα το ησο Χριστο, ρνονται δηλαδ τν γοράσαντα ατος Δεσπότην (Β΄ Πέτρ. 2, 1, ούδα 4) ενε νάξιοι κα πλο χαιρετισμο κ μέρους τν πιστν, κατ τν ντολν ατο το κήρυκος τς γάπης, το Εαγγελιστο ωάννου (Β΄ ωάν. 10).
Κα
φʼ σον ρνονται τν Θεότητα το ησο Χριστο, τν ποίαν δι πλήθους χωρίων κηρύσσει γία Γραφή, κηρύσσουν δ κα ατ τ ψυχα, λίμναι κα ποταμο κα νεφέλαι κα ο λίθοι το Γολγοθ, ποίαν λήθειαν τς πίστεώς μας ενε δυνατν ν σεβασθον; ρνηθέντες τν Θεότητα το Χριστο χουν τυφλωθ, κα δν γνωρίζουν πο
πάγουν. Κα μως, παρʼ λην τν τύφλαν των, χουν τν ντύπωσιν τι βλέπουν, τι ενε ο ξυπνότεροι ρμηνευτα τν Γραφν, κα ς τοιοτοι χουν τν ξίωσιν ν γίνουν δηγο λου το κόσμου. λλοίμονον, χριστιανέ μου, ἐὰν μπιστευθς τν αυτόν σου ες τυφλν δηγόν, πως ενε Χιλιαστής. π πρόσκομμα ες πρόσκομμα, π λάκκον ες λάκκον, π πλάνην ες πλάνην θ πίπτης, κα τέλος ες τ βάραθρα το δου θ καταπέσης, δι ν μ μπορ πλέον ν σ σώση κεθεν καμμία νθρωπίνη βοηθεία. Διότι σπανιώτατα ενε τ παραδείγματα μετανοίας νθρώπων, ο ποοι ρνήθησαν τν ρθοδοξίαν κα φησαν τος αυτούς των ν παρασυρθον π τ διδάγματα τν Χιλιαστν.* Ες ατος χει φαρμογν λόγος το Κυρίου˙ «Μήτι δύναται τυφλς τυφλν δηγεν; Οχ μφότεροι ες βόθυνον πεσονται;» (Λουκ. 6, 39).
*
νας κ τν Χιλιαστν, ποος εδεν ες ποον βάραθρον ψυχικς καταστροφς τν δηγε Χιλιασμς κα ντρομος νθρωπος γενόμενος μετενόησε κα πέστρεψεν ες τν ρθοδοξίαν ενε κα ωάννης Στ. ργέντος, στις εχε χρηματίσει κα ξιωματοχος το Χιλιασμο. Οτος κα γραπτς πηρνήθη τν πλάνην κα κατεδίκασε τν Χιλιασμόν. ξέδωκε τ 1935 μικρν βιβλίον π τν τίτλον: « λήθεια περ Χιλιασμο». Ες τ μικρν τοτο βιβλίον μετανοήσας Χιλιαστς κάμνει τ ποκαλυπτήρια τς φοβερς πλάνης. Τ βιβλιον τοτο ενε σήμερον σπάνιον, δυσεύρετον. Θ πρεπεν ποστολικ Διακονία ν προβ ες νατύπωσίν του κα ερεαν διάδοσιν μεταξ το λαο.
δο ο λλοι λάκκοι τς πλάνης ες τος ποίους, μετ τν πρώτην πλάνην, τν ρνησιν τς Θεότητος το Χριστο, πίπτουν ο Χιλιαστα κα ο κολουθοντες ατος τυφλς παδο των. ρνονται, τι τ γιον Πνεμα ενε πρόσωπον, κα παραδέχονται ατ πλς ς δύναμιν. ρνονται συνεπς τ δόγμα τς γίας Τριάδος, ες τ νομα τς ποίας πέστειλεν Κύριος τος Μαθητάς Του ν βαπτίσουν τ θνη επν τν αωνίου κύρους λόγον κενον, τν ποον οδεμία χιλιαστικ σοφιστεία θ δυνηθ ποτε ν κλονίση. Σπον, κυριολεκτικς, τ «μοτρα» των ο Χιλιαστα πάνω ες τν βράχον, τν ποον ποτελε λόγος οτος το Κυρίου, ξαποστείλας ες τ παγκόσμιον κήρυγμα τος Μαθητς κα ποστόλους: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τ θνη, βαπτίζοντες ατος ες τ νομα τος Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος, διδάσκοντες ατος τηρεν πάντα σα νετειλάμην μν˙ κα δο γ μεθʼ μν εμι πάσας τς μέρας ως τς συντελείας το αἰῶνος. μήν». Μ τν λόγον τοτον τελειώνει τ κατ Ματθαον Εαγγέλιον.
ρνονται κόμη τν παρξιν τς ψυχς, ς δευτέρου ν τ νθρώπω στοιχείου, ρνονται δηλαδ τν ψυχν ς πνευματικν στοιχεον ν τ νθρώπω, ρνούνται, συνεπς, κα τν θανασίαν τς ψυχς, καταντντες οτως ες τν θεωρίαν το λισμο, κα διδάσκουν τι μετ θάνατον ο νθρωποι κμηδενίζονται. Θ λάβουν δ πάλιν τν παρξιν κατ τν νάστασιν τν νεκρν, κατ τν Δευτέραν Παρουσίαν, λλ κα τότε πάλιν θ πανέλθουν ες τν νυπαρξίαν, κτς μόνον λίγων, τν Χιλιαστν, ο ποοι ς κλεκτο το Θεο θ εσέλθουν ες τν Παράδεισον, να παράδεισον ποος δν διαφέρει πολ π τν λιστικν παράδεισον πο κηρύττει τ Κοράνιον. Μ λίγας λέξεις ο Χιλιαστα, κήρυκες το λοζωϊσμο, ρνονται τν θανασίαν τς ψυχς, τν ποίαν τόσον σαφς κα μεγαληγόρως διεκήρυξεν Θεάνθρωπος επών˙ «Περ δ τς ναστάσεως τν νεκρν οκ νέγνωτε τ ηθν μν π το Θεο λέγοντος˙ γ εμι Θες βραμ κα Θες σακ κα Θες ακώβ; Οκ στιν Θες Θες νεκρν, λλ ζώντων. Πάντες γρ ατ ζσιν» (Ματθ. 22, 31 33˙ Λουκ. 20, 37-38). Καί˙ «Μ φοβηθτε π τν ποκτεινόντων τ σμα, τν δ ψυχν μ δυναμένων ποκτεναι» (Ματθ. 10, 28). Κα «μν λέγω σοι, σήμερον μετʼ μο ση ν τ Παραδείσω» (Λουκ. 23, 43). ρνονται κόμη, ς φαίνεται κα κ τν νωτέρω, τν αωνίαν κόλασιν, παρ τος σαφες λόγους το Κυρίου˙ «Κα πελεύσονται οτοι (ο μετανόητοι μαρτωλοί) ες κόλασιν αώνιον, ο δ δίκαιοι ες ζων αώνιον» (Ματθ. 25, 46. δε κα 25, 41˙ Μάρκ. 9, 43-48, ποκ. 14, 10-11˙ 20, 10˙ Ματθ. 10, 15).
ρνονται τν π τς ποχς το Χριστο μέχρι σήμερον πάρχουσαν κκλησίαν, τν ποίαν νομάζουν κατασκεύασμα το Διαβόλου, ρνονται τ ερατεον κα τ Μυστήρια τς κκλησίας, ρνούνται νʼ ποδώσουν τιμν ες τος γίους, καταπατον τν Τίμιον Σταυρόν, καίουν τς ερς Εκόνας, πο παριστάνουν τς μορφς τν ρώων τς Πίστεως. – Ποοι; Ατο ο ποοι τ σαλόνια τν σπιτιν των στολίζουν μ τς εκόνας τν μαρτωλν γονέων των κα συγγενν. Τόλμησον, ρθόδοξε χριστιανέ, ν καταβιβάσης κ τν τοίχων τς οκίας νς Χιλιαστο τν φωτογραφίαν το πατέρα του τς μητέρας του τς συζύγου του, προσώπων τ ποα δν ποκλείεται ν εχον διαπράξει ασχη ες τν ζωήν των, τόλμησον, ρθόδοξε, ν καταπατήσης ν κατακαύσης τς εκόνας ατν, κα τότε θ δης πς προς κα μελιστάλακτος χιλιαστς μεταβάλλεται ες θηρίον! θλιε κα πανάθλιε Χιλιαστά! Σ χεις τς εκόνας τν προσφιλν σου προσώπων, κα δν θεωρες τοτο εδωλολατρίαν. Κα πς τολμς ν νομάζης μς εδωλολάτρας, διότι τιμντες ερ πρόσωπα, διʼ σκήσεως κα μαρτυρίου ξαγιασθέντα, ναρτμεν τς Εκόνας ατν, πρς ζωηρν πόμνησιν τς γιότητός των; λίγη συνέπεια, παρακαλομεν!
Ο Χιλιαστα μισον τς Εκόνας, μισον κα τος γίους. Διότι κτς τν αυτν των δν ναγνωρίζουν λλους γίους π τς γς. τς ποκρισίας των, τς αταρεσκείας κα τς περηφανείας των, το μίσους των κατ τν γίων! Λέγουν περ τς τίγρεως, τι τόσον μισε τν νθρωπον, στε πιτίθεται χι μόνον κατʼ ατο, λλ κα εκόνα το νθρώπου ἐὰν δη κπου ζωγραφισμένην, ρμ κατʼ ατς κα μ τος νυχάς της τν καταξεσχίζει. λλα κα ο Χιλιασταί, παρ τν φαινομενικήν των μερότητα, ς τίγρεις πραγματικα χι μόνον τος γίους τς κκλησίας, λλ κα ατς τς Εκόνας τν γίων ζητον ν ξαλείψουν. Χιλιαστής, ποκρύψας τν διότητά του κα λθν ες γάμον μετ ρθοδόξου κόρης πεπειράθη, κατ τν πρώτην νύκτα το γάμου, ν κατακαύση τς Εκόνας. λλʼ έξεδιώχθη πύξ – λξ κ τς οκίας τς πιστς κόρης, ποία περάνω το προσώπου το νυμφίου θεσε τ ερ πρόσωπα τς Πίστεώς της. Μισον τς γίους, πως λέγει κα ποκάλυψις. Κα ξ λων τν γίων ξεύρετε ποον μισον περισσότερον; κενον ποος, μετ τν πόστολον Παλον, νεδείχθη ρωϊκώτερος τν γίων κα γιώτερος τν ρώων. κενον στις σθεναρώτερον παντς λλου πεστήριξε τ δόγμα τς Θεότητος το Χριστο, ναντίον το ποίου βάλλουν λυσσωδς ο Χιλιασταί. Τν Μέγαν θανάσιον μισον. ντιθέτως δέ, μ πολλν γάπην κα τρυφερότητα περιβάλλουν τ πρόσωποντο αρεσιάρχου ρείου, τ ποον κα νομάζουν δελφόν! κ τούτου κα μόνον δύναταί τις ν συμπεράνη ποοι δαίμονες ενε ο Χιλιασταί. ν Θες πεδοκίμασε, δι παραδειγματικο θανάτου, ατο τιμον. Κα ν Θες τίμησε κα ν ζω κα μετ θάνατον, ατο τιμάζουν.
λλ τί ν περιμένει κανες π τος Χιλιαστάς; κ κόρακος κρ κούεται, κα κ τν κοράκων τούτων τος ποίους ξαπέστειλεν Σατανς, δι ν βασανίζουν τς ψυχς τν ρθοδόξων, δν ενε δυνατν νʼ κούη τις σματα ηδόνος, λλ τ παίσιον κα μονότονον κρ τς ρνήσεως, μις ρνήσεως ποία φθασε μέχρι το σημείου ν ρνται κα ατν κόμη τν ννοιαν Θρησκεία. Διότι τί λλο παρ ρνησις Θρησκείας ενε κενο τ ποον ξλθεν κ τς γραφίδος το Ρόδερφορντ, ποος μετ τν θάνατον το δρυτο το Χιλιασμο, το Ρσσελ, κλέπτου κα πατενος μπόρου, κδιωχθέντος π τς συζύγου του δι συζυγικν πιστίαν, νεκηρύχθη ρχηγς τν χιλιαστν; δο τ φθέγγεται Ρόδερφορντ: «Θρησκεία λαβε τν ρχήν της κ το Διαβόλου κα χρησιμοποιήθη καθʼ λους τος χρόνους π το Διαβόλου, κτοτε, πως ξαπατήση τος νθρώπους κα τος πομακρύνη π τν λατρείαν το Παντοδυνάμου Θεο».
Μετ
τν πίσημον ταύτην διακήρυξιν, θʼ δικήση τις τος Χιλιαστς ἐὰν επη τι ενε κατʼ οσίαν θρησκοι;
Τί πιδιώκει Χιλιασμς
Χιλιασμς ενε μία πάτη, ποία περβαίνει πν λλο πατηλν σύστημα. ν, ς νωτέρω επομεν, Χιλιασμς ρνεται τ βασικώτερα τν χριστιανικν δογμάτων, ν βάλλει κα κατʼ ατς κόμη τς ερς ννοίας τς Θρησκείας, ν τούτοις χων διαρκς ες τ χείλη του γιογραφικ ητά, κα τατα κατ τ δοκον ρμηνεύων, κατορθώνει ν παρουσιάζεται ες τος πολλος ς μοναδικς φίλος τν γίων Γραφν, ς τ μόνο γνήσιονθρησκευτικν κίνημα. λλ δν ενε ποος μφανίζεται. Δν ενε φίλος τν Γραφν, λλ φοβερς διαστροφεύς, χειρότερος διαστροφες τν νοημάτων τν Γραφν. Δν ενε θρησκεία, λλ διάλυσις θρησκείας. Δν ενε γγελος, λλ Σατανς μ προσωπεον γγέλου, πο χρησιμοποιε τν γλώσσαν τς Γραφς. Παλαι μέθοδος το Σαταν. Τος λόγους το Θεο δν χρησιμοποίησεν Σατανς, κα διαστρέφων ατος δν μετεχειρίσθη ς πλον, δι το ποίου κατώρθωσε ν παρασύρη ες πτσιν τν Εαν; Ἐὰν δν νοιγεν Εα συζήτησιν μ τν Διάβολον, δν θ ξέπιπτε το Παραδείσου. Κα σύ, χριστιανέ, κριβς διότι Σατανς ατς το Χιλιασμο μεταχειρίζεται τ λόγια το Θεο, πρέπει ν τν φοβσαι περισσότερον. Ναί! δολον γάλα ενε τ λόγια το Θεο, λλʼ ες τ γάλα Χιλιαστς ίπτει τ φαρμάκι του. Ναί! Στερε τροφή, κρέας καθαρν κα θρεπτικν ενε τ βαθέα νοήματα τν λόγων το Θεο, λλʼ Χιλιαστς κόπτει τ κρέας ες μύρια μικρ τεμάχια κα τ ναμιγνύει μ στρυχνίνην, τ ζυμώνει κα τ κάμνει «φόλες» πο τς «χάφτουν» μ λαιμαγίαν τ νύποπτα ζα δι ν ερουν τν θάνατον. Ναί, χριστιανέ μου. Κάθε διδασκαλία τν Χιλιαστν ενε κα μία «φόλα». σον κα ν πεινς, μ ζητήσης τροφν π Χιλιαστήν. Μ φάγης κ τς χύτρας το Χιλιασμο, διότι θάνατος γκρύπτεται ν ατ. Μ πατηθς π τν κατ κόρον χρησιμοποίησιν τν ητν τς γίας Γραφς. σάκις Χιλιαστς σ βομβαρδίζει μ ητ τς γίας Γραφς, νθυμο τος πειρασμος το Κυρίου ες τν ρημον, τε Σατανς, μ τ διον πλον, μ τ ποον νίκησε τος πρωτοπλάστους, προσεπάθησε ν νικήση κα τν Χριστόν. ητ τς Γραφς μετεχειρίσθη Σατανς. ητά, τν ποίων σκοπίμως παρερμήνευε τ πνεμα, δι νʼ πατήση τν Χριστόν. κούων τν Σατανν ν μιλ μ τν Χριστν κα ν μετεχειρίζεται τν γλσσαν τς Γραφς, νομίζει τι κούει σπουδαστν τς Γραφς, τι κούει Χιλιαστήν, ποος, μ τν γλσσαν τς Γραφς, προσπαθε νʼ πατήση σύγχρονον χριστιανόν. λλʼ πως Χριστς πέκρουσε τν Σατανν μ ητ τς γίας Γραφς, τ ποία νταπεκρίνοντο ληθς ες τν περίπτωσιν κείνην (ν τ ητ πο χρησιμοποίησεν Σατανς δν εχον φαρμογν ες τν περίπτωσιν κείνην, κα κακς Σατανς χρησιμοποίησεν ατά), τσι κα σύ, χριστιανέ, πολέμει τν Σατανν το χιλιασμο μ τ ητ τς Γραφς. λλ δι ν πολεμς, μ ητ τς Γραφς, πρέπει ν μελετς καθημερινς τν γίαν Γραφν κα τ ρμηνευτικ συγγράμματα τν Πατέρων κα Διδασκάλων τς κκλησίας, δι ν γνωρίσης τ ληθς νόημα τν διαφόρων ητν, κα ν μ πίπτης θμα τν παρερμηνειν τν Χιλιαστν. Διότι ν τ γία Γραφ, πως λέγει πόστολος Πέτρος, πάρχουν χωρία δυσνόητα, τ ποα ο μαθες κα στήρικτοι διαστρεβλώνουν πρς πώλειάν των (Β΄ Πέτρ. 3, 16).
Σατανς λοιπν ενε Χιλιασμός, στω κα ν χιλιάκις τς μέρας ναφέρη τ ητ τς Γραφς. Κάτω π τν φαινομενικν θρησκευτικότητα κρύπτεται πανοργος σκοπός. Ποος δ σκοπς οτος;
σκοπς το Χιλιασμο διαφεύγει τος πολλούς, ο ποοι πιπολαίως βλέπουν τν κίνησιν τν Χιλιαστν. λλʼ σοι εχον τν πομονν ν ρευνήσουν τ τς κινήσεως τν Χιλιαστν, κα κατώρθωσαν ν εσδύσουν ες τος σκοτεινος θαλάμους, ες τος ποίους γεννήθη τ τέρας το Χιλιασμο, διαπιστώνουν, τι Χιλιασμς ενε καταχθόνιος πολιτικ κίνησις, μ ραχνοφαντον θρησκευτικν μανδύαν. φαίρεσον τν μανδύαν κα θ δης τν Καίσαρα. Διότι παρʼ λας τς κραυγάς των κατ πάσης ρχς κα ξουσίας, ς ργάνων το Σαταν, χουν κα ο Χιλιαστα τν δικόν των Καίσαρα. Διότι Χιλιασμός, ν τ σχάτη ατο ναλύσει ενε παραφυς το Σιωνισμο, κινήσεως πολιτικς φανατικν θνικιστν βραίων, ο ποοι, νοσταλγοντες μέρας δόξης το ρχαίου σραήλ, χουν θέσει ς σκοπν τν διάλυσιν τν διαφόρων κρατν, τν παντελ κρίζωσιν το χριστιανικο δένδρου, κα τν δημιουργίαν βραϊκς Ατοκρατορίας, μλλον βραϊκς Παντοκρατορίας.
Χιλιασμός, λοιπόν, ενε πλον το Σιωνισμο. Σαφς δ νδειξις τς τοιαύτης προελεύσεώς του ενε προτίμησης τν ποίαν δεικνύουν ο Χιλιαστα ες τ βραϊκν νομα εχωβ. Διότι δν τος ρέσει ν νομάζουν τν Θεόν, πως τν νομάζουν ο ερο συγγραφες τς Καινς Διαθήκης, ο ποοι οδαμο ναφέρουν τν λέξιν εχωβ, λλʼ πιμένουν ν χρησιμοποιον τν λέξιν βραϊκήν, τ εχωβ. νώτεροι, βλέπετε, ο Χιλιαστα π τος ποστόλους! δ νομασία Ίεχωβ κυριάρχησεν ες λον τ σύστημα τν Χιλιαστν στε ν μν νομάζουν αυτος π τ νομα το Χριστο χριστιανος δηλαδή, νομα τ ποον δόθη, ες τος παδος το Χριστο κα πάρχει μέσα ες τν Καινν Διαθήκην (Πράξ. 11, 26), κα μ τ ποον νομάζονται κτοτε λα τ κατομμύρια το Χριστιανικο κόσμου, λλʼ ατο πιμένουν ν νομάζωνται Μάρτυρες το εχωβ. Κα μόνον πιμονή των ατ δεικνύει τς διαθέσεις των κα τος σκοπούς των.
Ο Χιλιασταί, λκοντες τν καταγωγήν των ς κίνησις κ το Σιωνισμο, πιστεύουν ες τν πικράτησιν βραϊκς Κοσμοκρατορίας. Συνεχς δ κηρύττουν, τι θ λθη μέρα, κατ τν ποίαν εχωβ θ γκαθιδρύση ν ερουσαλμ κοσμικν Κυβέρνησιν, τς ποίας σημαίνοντα μέλη θ ποτελέσουν ο Πατριάρχαι κα λλοι μεγάλοι νδρες τς Παλαις Διαθήκης, ο ποοι πρς τν σκοπν τοτον θ γερθον κ νεκρν. Χιλετς κοσμικ βασιλεία, μ πλθος λικν γαθν, ενε τ νειρον, τ ποον βλέπουν ν τ νοσηρ των φαντασία ο παχυλο τν νον κα τν καρδίαν παδο το Χιλιασμο. ντεθεν κα τ λλο, τ παλαιότερον νομα, Χιλιασταί. Προσδιορίσαντες δ ο Χιλιαστα ς τος λεύσεως τς κοσμικς βασιλείας των τ τος 1872 κα διαψευσθέντες, κα γελοιοποιηθέντες, ρισαν κατ σειρν ποτυχίας, νέας χρονολογίας, τ τη 1914, 1918, 1925, 1931… κα τέλος, μετέθεσαν τν λπίδα τς κπληρώσεως τν νείρων των ες τ τος 1984. κα κηρύττουν δ τι Δευτέρα Παρουσία γινε τ 1914!
Κατά τα
τα, ντς διαστήματος μικροτέρου αίνος, πεντάκις διεψεύσθησαν ο Χιλιαστικα προφητεαι, κα δι τν παταγώδη διάψευσίν των, δικαίως πέκτησαν τν τίτλον το ψευδοπροφήτου κα το ψευδομάρτυρος, κα θ πρεπε ν ασχύνωνται ν μφανίζωνται ες τ κοινόν, ξιοντες τι ενε ο μόνοι γνήσιοι ρμηνευτα τν Γραφν. Ἐὰν παρʼ ατος πρχε κόκκος συναισθήσεως κα μετανοίας, θ πρεπε νʼ ποσυρθον ες σπήλαιον, κα ν κλαίουν σοβίως δι τ φοβερ ψεύδη τ ποα, ν νόματι δθεν το Θεο, διέσπειραν ες τν κόσμον. λλ πο μετάνοια παρ τος Χιλιαστας; Διαψευδόμενοι συνεχς προσπαθον ν δικαιολογήσουν τς ποτυχίας των, κα φθαστοι ες πινοήσει κα φαντασιοκοπήματα, ς τ χέλια γλιστρον, κα οδέποτε θέλουν νʼ ναγνωρίσουν σφάλμα των, ς ν ενε θεόπνευστοι κα λάθητοι.
Διεθνες πατενες πεδείχθησαν, δι τν πανειλημμένων διαψεύσεων τν προφητειν των, ο Χιλιασταί. Κα πως ο κοινο πατενες, ο πʼ ατοφώρω συλλαμβανόμενοι, ναγκάζονται, δι τν περαιτέρω δρσίν των, νʼ λλάζουν νοματεπώνυμα, οτω κα ο Χιλιαστα λλάζουν νόματα. Μέχρι σήμερον χουν βαπτίσει αυτος μ τ ξς νόματα: Χιλιασταί, Μάρτυρες το εχωβ, εχωβται, Χαραυγιστα τς χιλιετηρίδος, Ρωσσελισταί, παδο τς νέας μέρας, παδο τς Παγκοσμίου Σωτηρίας, ργάνωσις Σκοπις το Πύργου, κα σπουδαστα τν Γραφν!
Μέσα.
ργάνωσις τν Χιλιαστν, χουσα τν δραν ατς ες τ Μπροκλιν τς Ν. όρκης – μερικς, χει ξελισθ ες σχυρότατον πολιτικο-θρησκευτικ-οκονομικν συγκρότημα. Ποταμς δολλαρίων έει ν τος ταμείοις τς ργανώσεως. Διότι πς λλως ξηγεται ες τριάκοντα περίπου γλώσσας μετάφρασις κα ες κατομμύρια ντιτύπων κυκλοφορία ν τν φήλιον τν δύο Χιλιαστικν περιοδικν «Σκοπι» κα «Ξύπνα», ς πίσης κα κδοσις κα κυκλοφορία ναριθμήτων φυλλαδίων, βιβλίων, μικρν κα μεγάλων, τ ποα διανέμονται δωρεν πωλονται ες τιμς ξευτελιστικάς. Τ περιοδικά, τ φυλλάδια, τ βιβλία τν Χιλιαστν ς λλαι κρίδες τς ποκαλύψεως χουν κατακλύσει τν κόσμον.
Κα
μόνον α κδόσεις των; χουν δρύσει ν μερικ εδικν Σχολήν, τν καλουμένην Σχολν Γαλαάδ, ες τν ποίαν δωρεν τρέφονται κα κπαιδεύονται κατοντάδες νέων ξ λων τν χωρν δι ν γίνουν αριον ες τς διαιτέρας των Πατρίδας τ νώτερα στελέχη τς ντιχρίστου ταύτης ργανώσεως. χουν δ καταρτίσει δίκτυον προπαγάνδας ες λον τν κόσμον. Πλθος δ διδασκάλων, βοηθν, πηρετν, εαγγελιστν, πο σχολονται ες διαφόρους τομες, διαθέτει ργάνωσις. ναλόγως δ τν ρν πο διαθέτουν τ ργανα τατα δι τν διάδοσιν τν πλανν το Χιλιασμο, κατατάσσονται ες κατηγορίας τν κλεκτν. Οτω π.χ. άν τις διαθέτη 175 ρας τολάχιστον κατ μνα θεωρεται κλεκτός, κα κατατάσσεται ες τν Α΄ κατηγορίαν τν εδικν σκαπανέων, ς νομάζονται ο τ κρτος το εχωβ κηρύττοντες… Ατο λαμβάνουν δηγίας κατʼ εθείαν π τ κέντρον. Ες τν κατηγορίαν Β΄, τν πλν σκαπανέων κατατάσσονται σοι κατορθώνουν ν διαθέσουν πρ το ργου τς διαδόσεως 150 ρας κατ μνα…
λλο μέσον χουν τς συναθροίσεις, κατ τς ποίας μάδες Χιλιαστν συμμελετον τ περιοδικ κα τ βιβλία τς ργανώσεώς των (δε πισκόπου χαας Παντελεήμονος, Α αρέσεις – 1 Χιλιαστα σελ. 33-34).
Τέλος δ
ς σχυρν μέσον προπαγάνδας χουν κα τ λεγόμενα Διεθν Συνέδριά των. Διότι εσβολ 200-300 κορυφαίων διδασκάλων μετ το ρχηγο τν Χιλιαστν ες μίαν ξένην χώραν δν χει λλον σκοπν εμ ν προκαλέση θόρυβον κα δημιουργήση τν ντύπωσιν ες τν πλον λαόν, τι τ κράτος το Χιλιασμο χει ίψει τς ίζας του πλέον διεθνς. Τ Διεθνς Συνέδριον ενε πλον προπαγάνδας, ενε βιτρίνα το Χιλιασμο.
Ε
τυχς χάρις ες τς ντόνους διαμαρτυρίας το θρησκευομένου λαο κα τν σθεναρν στάσιν τς πισήμου κκλησίας τ Συνέδριον πο πρόκειτο ν γίνη φέτος ν λλάδι ματαιώθη. βιτρίνα δν στήθη… λλ τ ψεύδη τν Χιλιαστν ξακολουθον ν κηρύσσωνται. Κα πάρχουν ατι ρθοδόξων λλήνων πο τος κούουν τος ψεύστας ατος κα πατενας;
Ποα τ ατια τς ξαπλώσεως το Χιλιασμο;
στερον π τόσας μωρίας κα νοησίας κα διαψεύσεις τν Χιλιαστν, οδες θ νέμενεν τι θ ερίσκετο ρθόδοξος Χριστιανς ν λλάδι, διατηρν κόκκον λογικς κα χων στω κα στοιχειώδη γνσιν το περιεχομένου τς Πίστεώς μας, ποος θ πιπτεν ες τ δίκτυα τς πλάνης τν Χιλιαστν. Κα χάνος ἐὰν το, δν θ συνελαμβάνετο. Κα μως, πλεστα σα ενε τ θύματα τν Χιλιαστν ες τν ρθόδοξον λλάδα. Τόσον θλιβερόν, σν κα περίεργον φαινόμενον! νοητότεροι χάνων, λοιπόν, γιναν ο χριστιανοί μας;
Πο
α τ ατια; Μία πισταμένη ρευνα πολλ θʼ νεύρισκεν ατια, δι τ ποα τ δίκτυα τν Χιλιαστν λιεύουν ρθοδόξους. λλʼ μες φρονομεν, τι τν μεγαλυτέραν εθύνην δι τν πώλειαν τόσον ρθοδόξων ψυχν πέχουν Πολιτεία κα κκλησία. Κα πʼ ατο θ σημειώσωμεν λίγας λέξεις.
Ε
νε ν πρτοις, λληνικ Πολιτεία πεύθυνος, διότι, ς κα λλοτε τονίσαμεν, λληνικ Πολιτεία δν ενε πως α λλαι Πολιτεαι το κόσμου. λλʼ ενε Βασίλειον ρθόδοξον, τ μοναδικν ες τν κόσμον ρθόδοξον Βασίλειον, τ ποον, κατ τ Σύνταγμα τν λλήνων, ς θεμέλιον τς ποστάσεώς του χει τν πίστιν ες τν ν Τριάδι Θεόν. Πσα λοιπν δημοσία κα βάναυσος προσβολ κατ το ψίστου δόγματος τς Θρησκείας μας, το δόγματος τς γίας Τριάδος, θ πρεπε ν συγκιν βαθύτατα τν λληνικν Πολιτείαν, πείρως περισσότερον π σον συγκινε ατν δημοσία κα βάναυσος προσβολ τν πιγείων βασιλέων μας. ρωτ τς εσαγγελικς κα στυνομικς ρχάς: άν, κύριοι, θελον ποτεθ τι κποιος ες τ ξωτερικν ξετύπωνε βιβλίον πλρες βρεων κατ τς βασιλικς Οκογενείας τς λλάδος, σς ρωτ: Θ πετρέπατε ν περάση π τ Τελωνεον κα ν εσέλθη ες τν λλάδα τοιοτον βιβλίον; Καλς γνωρίζω, τι π τ πληροφορία, τι φθασεν ες τ Τελωνεον τοιοτον βιβλίον, θ σπεύσετε, θ τ κατάσχετε κα θ τ καύσετε. λλʼ ν δι το Τελωνείου δν διέρχεται οδν βιβλίον καθαπτόμενον τς τιμς τν βασιλέων μας, ν τούτοις δι το Τελωνείου διέρχονται τόννοι λόκληροι βιβλίων κα φυλλαδίων σατανικς ργανώσεως το Χιλιασμο, δι τν ποίων καθυβρίζεται τ νομα τς γίας κα μοουσίου κα διαιρέτου Τριάδος, μ τ ποον ρχίζει τ Σύνταγμα τν λλήνων. Διατί, κύριοι, δν διατάσσετε τν κατάσχεσίν των; Διατί δν τ καίετε; Διατί πιτρέπετε τν κατ χιλιάδας νατύπωσίν των ν λλάδι; μήπως τ νομα τς γίας Τριάδος ενε μικρόν, κα τ νομα τν βασιλέων μας ενε μέγα; μήπως παύσαμεν πλέον ν πιστεύωμεν, κα τ πείρως μεγαλοπρεπς κα σεβαστν νομα το ν Τριάδι Θεο κατήτνησεν ες τς μέρας να πλς διακοσμητικν στοιχεον, νας παμπάλαιος θυρες στολίζων τ ρείπια μεσαιωνικο τινος πύργου; πιστεύομεν, κύριοι, δν πιστεύομεν. Ἐὰν πιστεύωμεν, Χιλιασμς δν χει θέσιν ες τν λλάδα. Ἐὰν μως δν πιστεύωμεν, ς σβήσωμεν π τ Σύνταγμα τς λλάδος τν πικεφαλίδα, κα ς γράφωμεν ,τι δήποτε λλο θέλομεν, δι ν χωμεν συνέπειαν κα ν μ παρουσιαζώμεθα ς Κράτος ποκριτικόν.
Μ
τν συνέπειαν, τν ποίαν δεικνύει τ λληνικν Κράτος πέναντι το Χιλιασμο, φήνει ν γίνωνται χιλιαστα δι ν ρχεται αριον μ τ Στρατοδικεά του κα ν τος κτελ, ς ρνουμένους ν κτελέσουν τς στρατιωτικάς των ποχρεώσεις κα ν περασπίσουν τ πάτριον δαφος.
λλ περισσότερον π τ Κράτος πεύθυνος ενε πίσημος κκλησία. Ναί. Ενε πεύθυνος δι τν αθυμίαν τν ποιμένων, δι τν φαυλότητα το βίου, κα πρ παντς δι τν φιλαργυρίαν κα πλεονεξίαν, ρισμένων ξ ατν, ο ποοι δίδουν πλα ες τος χιλιαστς δι ν καταπολεμον τν κκλησίαν. Χαρακτηριστικς ναφέρομεν δύο παραδείγματα. Τ ν: Βασανισμένος πατέρας κριτικς περιοχς τς Πατρίδος μας, ζητήσας πιστοποιητικν γάμου δι τν υόν του ργαζόμενον ν Γερμανία, ταλαιπωρήθη φαντάστως π τς κκλησιαστικς ρχς κα πεχρεώθη ν καταβάλη κ το πτωχο βαλαντίου του ες ερες, ρχιερατικος πιτρόπους κα Μητροπολίτην, διʼ πογραφς κα πικυρώσεις, ποσ δικαιολόγητα. Διʼ ν πιστοποιητικν τόσα χρήματα! Κα γράφει ν γανακτήσει νθρωπος: «Πότε κούσθη π μία γίδα ν βγάζουν δύο τομάρια;». Κα τ λλο παράδειγμα: Χρυσοστόλιστος ρχιερες μετέβη ες χωρίον, λειτούργησε, χωρς ν μιλήση, κα μετ πλούσιον γεμα πεχρέωσε τ ταμεον τς πτωχς κκλησίας ν πληρώση τ πρόσωπα τς συνοδείας του (ψάλτην, δικον, σωφέρ), κα τέλος τν αυτόν του, μ τ γενναιότερον ποσόν. Κα φο γέμισε κα τ ατοκίνητόν του π «δρα», νεχώρησεν… Τν πομένην φίχθη, ες τ διον χωρίον, διδάσκαλος το Χιλιασμο. Ατς ρμήνευσε περικοπν κ τς γίας Γραφς, συνεζήτησε μ τος χωρικούς, πεσκέφθη τ σπίτια τν πτωχν, διένειμε δρα, κα νεχώρησε, χωρς ν πιβαρύνη κανένα. Κα ο χωρικοί, συγκρίνοντες ρχιερέα κα χιλιαστήν, λεγον: Ποος κ τν δύο μοιάζει περισσότερον μ τν Χριστόν; Τ ποτέλεσμα το, τι ες τ χωρίον σχηματίσθη πυρν φανατικν χιλιαστν. Δν πάρχει δ μφιβολία, τι δύο τρες κόμη πισκέψεις το φιλαργύρου ρχιερέως θ ενε ρκετα δι ν μεταβάλουν τ ρθόδοξον χωρίον ες χιλιαστικόν.
λλʼ ν ες νορίας κα πισκοπάς, που βασιλεύει φιλάργυρον ερατεον, Χιλιασμς κανει θρασιν, ντιθέτως κε που ο ποιμένες ενε τύποι κα πογραμμο εαγγελικς ρετς, ο λύκοι το Χιλιασμο δν δύνανται ν εσχωρήσουν. Μ τ ξύλα τος κδιώκουν ο χριστιανοί. μλλον, τος κδιώκει στραπ τς ρετς. Χαρακτηριστικς ναφέρομεν τ παράδειγμα εσεβος ερατικο ζεύγους χωρίου τινς τς Μουργκάνας πείρου. πειδ τ ζεγος το τεκνον, ερες κα πρεσβυτέρα περισυνέλεξαν ες τν οκίαν των περ τ 20 ρφαν τς περιφερείας των, κα τ περιποιονται ς παιδιά των, κα διαθέτουν πρ ατν λα τ σοδά των, νισχυόμενοι κα π δωρεν τν εσεβν. Τ λαμπρν τοτο παράδειγμα χει συγκινήσει βαθύτατα τος χωρικούς, ο ποοι καυχνται δι τν φημμέριόν των. Πς ν ερουν δαφος ες τ χωρίον τοτο ο Χιλιαστα δι ν σπείρουν τ ζιζάνιά των;
Δι τατα φρονομεν, ς κα ες εδικν συγκέντρωσιν χριστιανικν σωματείων νεπτύξαμεν, τι ποτελεσματικώτερος τρόπος καταπολεμήσεως τς Χιλιαστικς λέπρας ενε κάθαρσις τς κκλησίας μας, ξ λων κείνων τν στοιχείων τ ποα σκανδαλίζουν τν λαόν μας. ς τ ννοήσωμεν, π τέλους, τι ο μεγαλύτεροι προπαγανδιστα το Χιλιασμο, κα τν αρέσεων γενικς, ερίσκωνται ες τς τάξεις μας, ερίσκονται μεταξ ρχιερέων, ερέων, διακόνων κα μοναχν. Ερίσκονται μεταξ τν θρησκευομένων μελν τς κοινωνίας, νδρν κα γυναικν, τν ποίων βίος δν ενε σύμφωνος μ τ λάμποντα διδάγματα τς ρθοδοξίας. ς μετουσιώσωμεν λοιπν τν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΕΙΣ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑΝ, κα τότε ρθοδοξία, δυνατ ν λόγοις κα ργοις τν πιστν της τέκνων, θ νικ τος ντιχρίστους, κα θ θριαμβεύη ες τος αἰῶνας. Διότι δόξα κα Θρίαμβος νήκει τελικς ες τν ρθοδοξίαν.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ να γράφετε τα σχόλια σας με ελληνικούς χαρακτήρες.

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στην εν λόγω ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.