Ετικέτες

23.4.18

Επέτειος χαράς ή οδύνης;

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ  ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ
70 χρόνια από την εκλογή στον Οικουμενικό Θρόνο



Επέτειος  χαράς   ή   οδύνης;

Σς κοινοποι νδιαφέρον φυλλάδιο πο ξέδωσε  "Σύναξη Κληρικν κα Μοναχν" μ φορμ τ Διεθνς Συνέδριο μ θέμα τν πέτειο κλογς το θηναγόρα στν Οκουμενικ Θρόνο κα τν δρυση το Π.Σ.Ε. 
πο διοργανώνεται στν Θεσσαλονίκη 19-20.4.2018.
   δη τ ελογημένο στολόγιό σας χει σχοληθε μ τ θέμα. Θεωρεστε τ συνημμένο συμπλήρωμα τν σων ναρτήσατε, γι τν πληρέστερη νημέρωση τν πιστν.
                                                                  Μ σεβασμ κα γάπη
                                                                           ΝΑΘΑΝΑΗΛ

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας κάθε κεκοιμημένος, δίκαιος ή άδικος, παραδίδεται στη φιλάνθρωπη κρίση και το έλεος του Κυρίου μας.
Για το λόγο αυτό και η Εκκλησία μας κηδεύει όλους και μετά θάνατον δεν αναφέρεται πλέον στα αμαρτωλά πεπραγμένα και φυσικά δεν καταδικάζει κανένα μετά θάνατον. Η πάγια αυτή πράξη της Εκκλησίας μας έχει μόνο μία εξαίρεση: τους αιρετικούς!
Και αυτό, διότι, ενώ κάθε άνθρωπος με το θάνατό του σταματά να βλάπτει τους άλλους, δεν συμβαίνει το ίδιο με τον αιρετικό. Ο αιρετικός συνεχίζει να βλάπτει ψυχές ανθρώπων, διότι το αιρετικό και πλανεμένο φρόνημά του επιζεί και μετά το θάνατό του.
Έτσι, ως Χριστιανοί οφείλουμε να σιωπούμε και να μην ασχολούμαστε με τα αμαρτήματα των κεκοιμημένων, αλλά όταν όμως πρόκειται για ζητήματα πλανεμένου ήθους και αιρέσεως, αναλόγως της θέσεως που έχουμε στην Εκκλησία και των ψυχικών και πνευματικών μας χαρισμάτων υποχρεούμαστε να ενεργούμε, ώστε το αιρετικό και πλανεμένο φρόνημα να μη συνεχίζει το ψυχοφθόρο έργο του στα μέλη της Εκκλησίας μας.
Αφορμή για το φυλλάδιο αυτό μας έδωσε η διοργάνωση διεθνούς συνεδρίου από τη
Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με θέμα:
«Αθηναγόρας και Οικουμένη: 70 Χρόνια από την εκλογή του Πατριάρχη Αθηναγόρα
στον Οικουμενικό Θρόνο και από την ίδρυση του Π.Σ.Ε.», Θεσσαλονίκη 19-20.4.2018.
Θα περιμέναμε από τους διοργανωτές του συνεδρίου αλλά και τους πνευματικούς επιγόνους του Αθηναγόρα να πάρουν σαφή και κατηγορηματική θέση σε κρίσιμα θέματα τα οποία, δεκαετίες τώρα, σκανδαλίζουν τις ψυχές των Χριστιανών και να προστατεύσουν έτσι τη μνήμη του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Δυστυχώς όμως από το δημοσιευθέν πρόγραμμα δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια πρόθεση των διοργανωτών του συνεδρίου.
Στό σύντομο ατό φυλλάδιο, μέ φορμή το διεθνές συνέδριο, θέτουμε πολύ πιγραμματικά καίρια ερωτήματα στα οποία, δυστυχώς, οι υπεύθυνοι ποιμένες σιωπούν προκλητικά επιτείνοντας έτι πλέον τον σκανδαλισμό του λαού.
Παρακαλούμε το φυλλάδιο να εκληφθεί ως πρόσκληση-πρόκληση στους αρμοδίους να κάνουν το χρέος τους απέναντι στον κεκοιμημένο πνευματικό τους Πατέρα, αλλά και στο εκκλησιαστικό Σώμα, το οποίο απεχθάνεται την ανθρωπαρέσκεια και αναμένει ειλικρίνεια και ευθύτητα από τους υπευθύνους της Εκκλησίας και της θεολογίας.


Θεσσαλονίκη 19-20 Απριλίου 2018

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ  ΚΛΗΡΙΚΩΝ και ΜΟΝΑΧΩΝ

Προς τους διοργανωτές του Διεθνούς Συνεδρίου: «Αθηναγόρας και Οικουμένη:                   70 χρόνια από την εκλογή του Πατριάρχη Αθηναγόρα  στον Οικουμενικό Θρόνο                                 και από την ίδρυση του Π.Σ.Ε.», Θεσσαλονίκη 19-20.4.2018.

Σεβασμιώτατοι, αξιότιμοι Κύριοι,
είναι γνωστό ότι ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα που αφορούν στο πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα και παρά το γεγονός ότι έχουν παρέλθει περισσότερα από 45 χρόνια από το θάνατό του, απασχολεί ιδιαίτερα έντονα την εκκλησιαστική συνείδηση είναι το ερώτημα αν ο Αθηναγόρας ήταν τέκτονας και μάλιστα του ανώτατου 33ου βαθμού και κατά συνέπεια κατά πόσο υπηρέτησε τους μασονικούς σχεδιασμούς.
Και ενώ οι μασόνοι και τα μασονικά και θεοσοφικά έντυπα είναι απολύτως κατηγορηματικοί από την πρώτη στιγμή του θανάτου του (7.7.1972),  ότι  Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΗΤΑΝ ΜΑΣΩΝΟΣ                     33ου ΒΑΘΜΟY, εν τούτοις οι κατά τα άλλα λαλίστατοι συνεργάτες και πνευματικοί επίγονοι του κεκοιμημένου πατριάρχη τηρούν επ’ αυτού απόλυτη σιγή... Περιορίζονται μόνο σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς που συχνά εξελίσσονται σε βίαιους λεκτικούς προπηλακισμούς σε όσους Ορθοδόξους Χριστιανούς τολμούν και θέτουν το ζήτημα αυτό. Αντίθετα ποτέ δεν έχουν στραφεί εναντίον του τεκτονισμού και των εντύπων του.
Όπως γνωρίζετε η τεκτονική ιδιότητα είναι εντελώς ασυμβίβαστη με αυτή του Ορθοδόξου Χριστιανού, πολλώ μάλλον του Ορθοδόξου Κληρικού και ιδιατέρως του Πατριάρχου. Επίσης, είναι γνωστός ο ρόλος της μασονίας και της θεοσοφίας στην προώθηση του συγκρητιστικού - διαχριστιανικού και διαθρησκειακού - Οικουμενισμού.
Συνεπώς, το ζήτημα της μασονικής ή μη ιδιότητος του Αθηναγόρα ως Πρώτου τη τάξει των Ορθοδόξων Πατριαρχών και πρωτεργάτου της Οικουμενικής Κινήσεως δεν είναι ούτε παρονυχίδα ούτε θέμα προσωπικής επιλογής του αλλά καίριο ζήτημα που άπτεται σοβαρών εκκλησιαστικών, διορθοδόξων ζητημάτων και επιλογών.
Κατά συνέπεια, ελπίζουμε και ευχόμαστε πως το Συνέδριό σας, στο οποίο συμμετέχουν ως ομιλητές πρόσωπα που γνώρισαν από κοντά τον Αθηναγόρα καθώς και πνευματικοί του επίγονοι δεν θα παραβλέψει αυτή τη διάσταση του προβληματισμού κάποιων μελών της Εκκλησίας μας, έστω «μικρών» και «ασθενών τη πίστει», θα πάρει σαφή θέση και θα αποτελέσει την απαρχή ξεκαθαρισμού του τόσο ομιχλώδους πεδίου γύρω από το τόσο ευαίσθητο ζήτημα της τεκτονικής ιδιότητας του Αθηναγόρα. Και το πεδίο θα ξεκαθαριστεί όχι με “άσφαιρες” και ατελέσφορες προφορικές δηλώσεις κάποιων υπευθύνων ή ανευθύνων, αλλά μόνο όταν αναγκασθούν με κάθε νόμιμο τρόπο – ακόμα και με προσφυγή στην Ελληνική Δικαιοσύνη – οι μασόνοι να αποκαταστήσουν τη συκοφαντική προσβολή που έχουν, δεκαετίες τώρα,  προσάψει στον Αθηναγόρα ότι ήταν μασόνος του 33ου βαθμού.
Αν, παρ’ όλα αυτά, κρίνετε ως ανάξιο σοβαρότητας το ζήτημα αυτό και το παρακάμψετε τελείως, θα μας επιτρέψετε να υποθέσουμε δύο τινά:

Αν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δεν ήταν μασόνος,
και όσα γράφουν οι μασόνοι είναι ψευδή και συκοφαντικά, αλλά δεν αναγκαστούν οι ίδιοι να αποκαταστήσουν τη συκοφαντία και έτσι συνεχίζει να παραμένει το ομιχλώδες τοπίο,  τότε…
όσα συνέδρια και αν κάνετε, όσα λόγια επαινετικά και αν πείτε, όσους διθυράμβους και αν εκφωνήσετε για τον Αθηναγόρα, δεν έχουν απολύτως καμία αξία.  Αντίθετα, δίνουν την αίσθηση ότι λειτουργούν ως προπέτασμα καπνού για να κρύψετε την ατολμία σας να  τα βάλετε με τη μασονία και να αποκαταστήσετε την τρωθείσα από τους τέκτονες μνήμη του.
Σε τελική ανάλυση δεν σέβεστε τη μνήμη του Αθηναγόρα, παρά τα όσα λέτε γι’  αυτόν…

Αν όμως…
Αν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ήταν πράγματι μασόνος 33ου βαθμού;
τότε… Ω! Θεέ μου…
Πώς τολμάτε να διοργανώνετε τιμητικά συνέδρια για ένα τέτοιο αξιολύπητο πρόσωπο;
Πώς τολμάτε να εξυφαίνετε ύμνους και επαίνους για ένα μασόνο;
Τι και αν έκανε “πολλά”  και  “σπουδαία” έργα;
Εφόσον πέθανε ως μέλος της αντίχριστης μασονίας χωρίς να την αρνηθεί μέχρι το τέλος της ζωής του,  πώς ανέχεται η ψυχή σας να τον εξυμνείτε και να τον εξυψώνετε;
Τελικά, ούτε το Θεό φοβάστε, ούτε ανθρώπους ντρέπεστε, ούτε την Εκκλησία σέβεστε;
Και ασφαλώς, τον ταλαίπωρο Αθηναγόρα δεν τον αγαπάτε,
αλλά τον χρησιμοποιείτε για να πετύχετε τη δική σας προβολή!
Γιατί, αν τον αγαπούσατε, μόνο «Κύριε ελέησον την ψυχή του» θα λέγατε και                         δεν θα διοργανώνατε συνέδρια δήθεν τιμής, αλλά ουσιαστικά προσβολής της μνήμης του.

Τάδε έφη… Πατριάρχης Αθηναγόρας!
Μικρό απάνθισμα  απίστευτης  αθηναγόρειας  “θεολογίας”…

ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΑΓIA ΑΝΑΦΟΡΑ!: «ν τ κοινωνία ταύτη ερουργοντες μετά τς χορείας τν περί μς ερωτάτων Μητροπολιτν καί περτίμων, μνησθησόμεθα πό τν διπτύχων τς καρδίας μν το τιμίου νόματός Σου, δελφέ , γιώτατε τς Πρεσβυτέρας Ρώμης πίσκοπε, νώπιον τς γίας ναφορς ατο τούτου το τιμίου Σώματος καί ατο τούτου το τιμίου Αματος το Σωτρος ν τ θεία το γιωτάτου προκατόχου μν ωάννου το Χρυσοστόμου λειτουργία. Καί ρομεν τ γία μέρα τν Χριστουγέννων νώπιον το γίου θυσιαστηρίου καί λέγομέν σοι: τς ρχιερωσύνης σου μνησθείη Κύριος Θεός, πάντοτε νν καί εί καί ες τούς αώνας τν αώνων» (σημ. 1).
ΠΡΟΤΙΘΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΕΙ ΣΕ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗ!: Σε δήλωσή του πρς τν προτεστντην πστορα τς «Μεταρρυθμιστικς κκλησας» (Ρεφορμιστα) τς λβετας Ρτζε Σολτζ είπε: «πιθυμ ν σς κμω μαν μολογαν: εσθε ερες, θ δυνμην ν λβω κ τν χειρν σας τ Σμα κα τ Αμα το Χριστο». Κα τν πομνην προσθεσε πρς τν διον πστορα, λγων: «Θ δυνμην ν ξομολογηθ ες μς» (σημ. 2).
ΚΑΙ INTERCOΜΜUNION;! «δη  ες τήν μερικν μεταλαμβνετε πολλος π τό γιον Ποτριον κα καλ κνετε! Κα γ δ, ταν ρχονται Καθολικο Προτεστνται κα ζητον ν μεταλβουν, τούς προσφρω τό γιον Ποτριον! Κα ες τήν Ρμην τό διο γνεται κα ες τήν γγλαν κα ες τήν Γαλλαν» (σημ. 3).
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΟΥΤΕ ΥΓΙΗΣ  ΟΥΤΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ!: «,τι καί νά λέγωμεν, τό γεγονός παραμένει τι ς διηρημένη κκλησία δεν εναι δυνατόν νά εναι γιής, λλά πληγωμένη, καί τό μέρος οδέποτε εναι δυνατόν νά διεκδικήση ν ληθεί τό λον»  (σημ. 4).
ΘΑ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!: «Ες τν κνησιν πρς τν νωσιν, δν πρόκει­ται μα κκλησα ν βαδίση πρς τν λλην, λλ' λαι μο ν πανιδρσωμεν τν Μαν, γαν, Καθολικν κα ποστολικν κκλησαν, ν συνυπρξει ες τν νατολν κα τν Δσιν, πως ζμεν μχρι το 1054, παρ κα τς ττε φιστμενας Θεολογικς διαφο­ράς»  (σημ. 5, σ. 87).
Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ = «ΒΟΥΛΑΙ και ΕΠΙΝΟΙΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»!: «Γνωρίζω τήν διδασκαλίαν το γίου Γρηγορίου το Παλαμ καί τάς θέσεις τν νεωτέρων θεολόγων τς νατολς, λλά τατα εναι βουλαί καί πίνοιαι νθρώπων»  (σημ. 4).
ΑΘΗΝΑΓΟΡΕΙΟΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ!: α) «Τά δόγματα εναι δύναμις τς κκλησίας, πλοτος της, διά τοτο τόν κρατομεν ες τό θησαυροφυλάκιον. Τοτο, μως, οδόλως μς μποδίζει νά κόψωμεν να κοινόν νόμισμα μετά τν λλων κκλησιν» (σημ. 6),  β) «Μά χουμε καί πολλές διαφορές, μς λένε. Ποιές; Τό Φιλιόκβε; πό τόν 7ο αώνα πρχε καί ο κκλησίες δέν εχαν χωρισθ. Τό πρωτεο καί τό λάθητο; Τί μς νδιαφέρει; Κάθε κκλησία θά κρατήση τά δικά της θιμα. ν τό θέλη Καθολική κκλησία, ς τό κρατήση. λλά σς ρωτ : Πο εναι τό λάθητο σήμερα, ταν πάπας χη στήν Ρώμη μόνιμο 15μελή Σύνοδο, ποία ποφασίζει; λλωστε, λοι θεωρομε τόν αυτό μας λάνθαστο. Στή δουλειά μας, στίς σκέψεις μας, σέ λα. Σέ ρωτ γυναίκα σου πόσο λάτι θά βάλη στό φαγητό; χι σφαλς. χει τό λάθητό της. ς τό χη καί πάπας, μα τό θέλη. μες δέν ζητμε νά τό χουμε» (σημ. 7),  γ) «γιε δελφ, τό Σχσμα δν γινε π τά νζυμα κα τά ζυμα. ν τό γιο Πνεμα πνε στ νζυμα, κατ τόν διο τρπο πνε κα στ ζυμα. ντθεσις δν ταν θεολογικ, λλ μνο πολιτικ. ταν ντθεσις τς Ρμης μ τήν θνα. Σες κπροσωποσατε τήν Ρμη κι μες ττε τήν θνα» (σημ. 8, σ. 93), δ) «Εις και ο ίδιος Ιησούς Χριστός, η ιδία Παναγία Παρθένος, το ίδιον Ευαγγέλιον, το ίδιον Βάπτισμα, η ιδία Πίστις εν Χριστώ, το ίδιον Άγιον Ποτήριον, η ιδία Εκκλησία, η αυτή ζωή, ενταύθα και εν τη αιωνιότητι. Ιδού ο ύμνος των Αγγέλων της Γεννήσεως του Χριστού, ψαλλόμενος σήμερον από κοινού, εν τη Δύση και τη Ανατολή. Ιδού η υψίστη Θεολογία. άν φίστανται εσέτι καί τινες τινες θεολογικαί διαφοραί, λιος τς γάπης ποχρωματίζει ατάς καί πλησιστίους φέρει μς ες τήν ρχαίαν πίστιν τι νήκομεν ες τήν ατήν θρησκείαν καί κκλησίαν το Χριστο» (σημ. 5, σ. 87),   ε) «μες οδέν βλέπομεν πρόσκομμα ες τήν δόν τς νώσεως τς κκλησίας τς Ρώμης μέ τήν κκλησίαν τς νατολς… Δέν βλέπομεν πρόσκομμα διά τόν πλούστατον λόγον τι τοιατα προσκόμματα δέν φίστανται» (σημ. 10).
ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ  ή  ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ; α) « Θεολογικός διάλογος δέν θά ποδώση. Δέν εμεθα τοιμοι καί θά χρειασθον αἰῶνες. Μόνον νας διάλογος εναι φικτός: διάλογος τς γάπης. Ατός θά διευκολύνη τόν διάλογον τν διαφορν» (σημ. 7). β) «Επειδ δν χω πολλς λπδες π τόν θεολογικν διλογον ... δι' ατ γ προτιμ τόν διλογο τς γπης. Ν γαπηθομε! Κα τ γνεται σμερα; Πνεμα μγα γπης ξαπλνεται πρ τούς Χριστιανος νατολς κα Δσεως. δη γαπμεθα. Ππας τό επε: πκτησα ναν δελφν κα το λγω σ' γαπ! Τό επα κα γ : πκτησα ναν δελφ κα το επα σ' γαπ! (σημ. 3).  γ) «Κατά τά 900 χρόνια, πού πέρασαν πό τό 1054, φθάσαμε ο δύο κόσμοι νατολς καί Δύσεως νά νομίζωμε τι νήκομε σέ διαφορετικές κκλησίες καί σέ διαφορετικές θρησκεες. Καί πομένως γίνεται πρόδηλος σκοπός τν Διαλόγων. Νά προπαρασκευάσουν ψυχολογικς τούς λαούς μας τι πρόκειται γιά μία κκλησία καί μία Θρησκεία, τι πιστεύομε λοι τόν διον Θεόν, τόν Σωτήρα Χριστόν» (σημ. 5, σ. 53).
Ο ΠΑΠΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ…ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: α) «μες εσθε δετερος Πρδρομος, πιφορτισμνος παρ το Θεο μ τήν ντολν εθεας ν ποισητε τς τρβους Ατο» (σημ. 8, σ. 94), β) Εσθε «φορες ποστο­λικς χριτος κα διδοχος πλειδος γων ν­δρν… Ππας ξαιρτου πνευματικς περιωπς κα χρστιανικς πνος, κτησμενος ν τ ταπεινσει τ ψηλ» (σημ. 11, σ. 225, 227).
Η ΠΑΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗ είναι «ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ Θ. ΠΡΟΝΟΙΑΣ»!: «Θεωρομεν ς κδήλωσιν τς Θείας Προνοίας τήν Σύνοδον το Βατικανο τς Σεβαστς Ρωμαιοκαθολικς κκλησίας, πρός τήν ποίαν ξεφράσαμεν λην μας τήν κτίμησιν» (σημ. 11, σ. 108).
ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ: Αθηναγόρας προς Αμερικής Ιάκωβο: «π ατ τήν κατθλιψη, στν ποα ζομε δ π αἰῶνες, δν εναι δυνατν ν μς βγλει κανες. Πρπει ν βγλουμε μες τόν αυτ μας, κοιτζοντας πρς τήν Δση,  πρς τήν Ερπη γενικ κα τς κκλησες τς Δσεως» (σημ. 9).
ΕΞΙΣΩΣΗ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ: «πατώμεθα και μαρτάνομεν, άν νομίζωμεν τι ρθόδοξος πίστις κατλθεν ξ ορανο καί τι τά λλα δόγματα εναι νάξια. Τριακόσια κατομμύρια νθρώπων ξέλεξαν τόν Μουσουλμανισμόν διά νά φθάσουν ες τον Θεόν των καί λλαι κατοντάδες κατομμυρίων εναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας εναι να βελτιώσ τόν νθρωπον» (σημ. 12).
ΓΑΜΟΣ  ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ!: «Εμαι σαφς κεκηρυγμένος πέρ το γάμου τν κληρικν καί φο χειροτονηθον. Δέν εναι κώλυμα γάμου χειροτονία. Θά εχαμε πολλούς ποφοίτους Θεολογικν Σχολν ερες, άν ξεραν τι μπορον νά νυμφευθον, ταν ερουν τήν σύντροφο τς ζως των καί χι βιαστικά, πειδή τό πιβάλλει τύπος. Ες μίαν κληρικολαϊκήν συνεδρίασιν τς κκλησίας τς μερικς τό εχαμε ποφασίσει καί θά τό εχα λύσει τό θέμα ατό, λλά δέν πρόφθασα. κλήθην δ» (σημ. 7).
ΚΟΙΝΟ ΠΑΣΧΑ!: «Καί αθις παναλαμβάνομεν ες λον τόν χριστιανικόν κόσμον ς μέραν κοινο ορτασμο το Πάσχα, τήν δευτέραν Κυριακήν το πριλίου, λπίζοντες τι κοινός οτος ορτασμός, σταθερός, θά ποτελέση χι μόνον ν σύμβολον, λλά καί μίαν θετικήν συμβολήν ες τήν τελείωσιν τς χριστιανικς νότητας» (σημ. 12).
«ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΚΛΑΔΩΝ»!: «δη πεκτσαμεν τν ντητα μ τν Προτεσταντισμν, δι τς ποας πραγματοποιομεν μοσπονδιακν δναμιν 350 κατομμυρων τό­μων π καθαρς κκλησιαστικν θεμτων. ­σον φορ τν Καθολικν κκλησαν γιναν πολλα παφα, αται δ συνεχζονται δι ν πιτχωμεν τν μοσπονδαν τν χριστιανικν κλά­δων, ποα θ συμπεριλβη πληθυσμν 1.000.000.000 τμων. Μ τος Παλαιοκαθολικος οδεμαν χομεν διαφορν. Μ τος Νεοκαθολικος, κα δα μετ τ 1870, χομεν μικρς δια­φοράς, α ποαι μπορε κα πρπει ν ξομα­λυνθον» (σημ. 13).
και… ΡΑΒΒΙΝΟΣ!: «Στην Κέρκυρα, όπου έζησα κάποτε, λειτούργησα αρκετές φορές ως Ραββίνος για τους Εβραίους φίλους μου» (Δήλωση Αθηναγόρα στην Εβραϊκή Συναγωγή  Ν. Υόρκης, 24.11.1940) (σημ. 14).

Σημειώσεις-παραπομπές: 1. θηναγόρας πρός πάπα Παλο ΣΤ΄, Δεκέμβριος 1968, Τόμος Αγάπης, σ. 525-530, 2. Le Monde 21.3.1970,  3. πρωτ. Γ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, « προσλαλι το θηναγρου», Ο διλογοι χωρς προσωπεον, ντυπο Παρακαταθκη, σ. 5,  4. πρωτ. Θ. ΖΗΣΗΣ, «Γένεση και εξέλιξη της πατρομαχικής μεταπατερικότητας», Θεοδρομία 14( 2012), τ.1, σ. 43-44,  5. Αρχιμ. Αθαν. Βασιλόπουλος, μετέπ. Μητρ. Ηλείας, πό τήν πορεία τς γάπης, θναι 1968,  6. θνος, 18-1-1964,  7. θνος,  20-3-1970,  8. Δ. ΤΣΑΚΩΝΑΣ, θηναγρας Οκουμενικς τν Νων δεν, θναι 1976,  9. Γ. Π. ΜΑΛΟΥΧΟΣ, γ Ἰάκωβος, κδ. ΣΚΑΪ, θνα 2002, σ. 189-190,  10. Αρχιμ. Σπ. Μπιλάλης, ρθοδοξία και Παπισμός, τ. Β΄,  θναι 1969, σ. 470, 510,  11. Αρ.  Πανώτη, Ειρηνοποιοί, Παύλος ΣΤ' – Αθηναγόρας Α' , Ίδρυμα Ευρώπης ΔΡΑΓΑΝ, Αθήναι 1971,   12. «Καθολική» 1635/18.6.1969, σ. 3,   13. «Καθολι­κή»  1289/ 18.4.1962, 14. Έφημερίδα  NEW YORK TIMES 25.11.1940,  μεταφρ. ΧΡΟΝΙΚΑ 29(2006), 4, στο https://kis.gr/files/chronika-205.pdf.


Προς τους Σεβ. Μητροπολίτες  και Αξιοτίμους Καθηγητές του Διεθνούς Συνεδρίου:
1) Θα χειροτονούσατε ή θα δίνατε πτυχίο σε κάποιον που έλεγε τέτοιες ασέβειες;
2) Τις ανωτέρω απόψεις του Αθηναγόρα θα τις επικροτούσαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας  ή   οι Μασώνοι και  οι θεοσοφιστές;
3)Τελικά,  με πόσο ήρεμη  συνείδηση τιμάτε τον Αθηναγόρα  και τον παρουσιάζετε ως πρότυπο Πρωθιεράρχου;


 
 





















Οι Άγιοι και χαριτωμένα μέλη της Εκκλησίας καταγγέλλουν
τον Πατριάρχη Αθηναγόρα…

1. ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: Στην από 23.1.1969 επιστολή του γράφει για «την κοσμικήν γάπην δυστυχς το πατέρα μας κ. θηναγόρα. πως φαίνεται, γάπησε μίαν λλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική κκλησία, διότι ρθόδοξος Μητέρα μας δέν το κάμνει καμμίαν ντύπωσι, πειδή εναι πολύ σεμνή…  Μέ μία τέτοια περίπου κοσμική γάπη καί Πατριάρχης μας φθάνει στή Ρώμη... Τό ποτέλεσμα ταν νά ναπαύσ μέν λα τά κοσμικά παιδιά, πού γαπον τόν κόσμον καί χουν τήν κοσμικήν ατήν γάπην, νά κατασκανδαλίσ, μως, λους μς, τά τέκνα τς ρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού χουν φόβο Θεο. Μετά λύπης μου, πό σους φιλενωτικούς χω γνωρίσει, δέν εδα νά χουν οτε ψίχα πνευματική οτε φλοιό. Ξέρουν, μως, νά μιλον γιά γάπη καί νότητα, ν ο διοι δέν εναι νωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν χουν γαπήσει…  ο φιλενωτικοί δίνουν τό πρτο πλγμα στήν κκλησία» (σημ. 1).
2. ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ (Καθηγητής Δογματικής): «Με τη νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του εις τους λόγους και εις τας πράξεις, σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Πίστεως, αναγνωρίζων τας ρωμαϊκάς και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν του… Τον τελευταίον καιρόν αυτός έχει γίνει πηγή αναρχισμού και μηδενισμού εις τον Ορθόδοξον κόσμον. Οι Αγιορείται δικαίως τον ονομάζουν αιρετικόν και αποστάτην» (σημ. 2). 
3. ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ: Σύσσωμος γιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκτες καί Κελιά) κολουθώντας τή μακραίωνη κκλησιαστική καί κανονική παράδοση (σημ. 3) παψαν νά ναγνωρίζουν τόν Αθηναγόρα ς ρθόδοξο καί διέκοψαν τή μνημόνευση το νόματός του (πό τό 1970 μέχρι τό θάνατό του (7.7.1972) σέ νδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οκουμενιστική του πολιτική. « διακοπή το Μνημοσύνου ποτελε ρνησιν καί πράξιν ντιστάσεως, ν ψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά . Κοινότητα σέ γγραφό της (σημ. 4). Από την εποχή του λατινόφρονα Πατριάρχου Βέκκου (+1297) το Άγ. Όρος είχε να διακόψει τη μνημόνευση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, εξισώνοντας ουσιαστικά τον Αθηναγόρα με τον Βέκκο! Ακολουθώντας το Άγ. Όρος τρεις Μητροπολίτες της Β. Ελλάδος (Φλωρίνης Αυγουστίνος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και Παραμυθίας Παύλος) διέκοψαν και αυτοί το μνημόσυνο καταγγέλλοντας τον Αθηναγόρα ως αιρετικό!
4. Στην από 21.11.1968 κοινή επιστολή τους ο Καθηγούμενος Ι. Μ. Σταυρονικήτα, αρχιμ. Βασίλειος (Γοντικάκης), ο Άγ. Παΐσιος και ο ιερομ. Γρηγόριος χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα πό το θηναγόρα ς «κατανόητα καί δυστυχς βλάσφημα διά τήν ρθόδοξον κκλησίαν» καί σημείωσαν: « ρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εναι ρνησι πρός τήν γάπην οτε πρός τήν νότητα. Εναι “χι” πρός τό ψεδος καί “ναί” πρός τήν λήθεια» (σημ. 5)!
5. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Β΄ θηναγόρας Α οδέν πρεσβεύει, ες οδέν πιστεύει, ε μή μόν αυτ δουλεύει καί τήν παθανάτισιν το νόματός του πιδιώκει, στω, κατά ρόστρατον, διά τς καταστροφς τς κκλησίας» (σημ. 6, σ. 197). «Τά τελεσθέντα εναι κανονικς κολσιμα, ς γενμενα π καταφρονσει τν γων κα ερν Καννων κα π νατροπ τς ν ρθοδξ κκλησίᾳ αωνοβου τξεως, κα πρς σοβαρν σκανδαλισμν τς ρθοδξου Εκκλησας, δς δ επεν, κα διαιρσεως ατν, κα πρς προφαν ξευτελισμν τς ρθοδξου κκλησας το Χριστο ... Τ περ τοτου λαβντα χραν γεγοντα, κρως δυσρεστα κα διασροντα ατ τοτο τ κρος τς ρθοδοξας» (σημ. 6, σ. 40-41).
6. ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ: «Πόθεν ο Πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον ώστε εκουσίως να αγωνίζεται να παραδώση το ποίμνιό του εις τους λύκους να το κατασπαράξουν;  Η αιτία είναι η υπερηφάνεια…. Μίαν πατρικήν συμβουλήν δίδω τω Οικουμενικώ Πατριάρχη ... : Να ταπεινωθή, να μετανοήση και να ζητήση συγχώρησιν από τον Θεόν και από το ποίμνιό του, το οποίον εσκανδάλισεν» (σημ. 7, τ. Β΄ σ. 109, 112).  «Και εις τι συνετελέσατε με τους θεαματικούς και εξηζητημένους  ασπασμούς και γλοιώδεις εναγκαλισμούς και την παρά τους ιερούς κανόνας ανταλλαγήν των δώρων; Ακριβώς εις το να ... αμβλυνθή εις την ψυχήν των πιστών  η συνείδησις ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί… Μη κολακεύετε  αυτούς [τους Παπικούς], διότι τους βλάπτετε… Μηδέ στηρίζεσθε εις την πονηράν αλώπεκα, το Βατικανόν, και ελπίζετέ τι παρά της Δυτικής οφρύος… Ομολογουμένως φοβούμαι πώς διά το ατυχές Οικουμενικόν Πατριαρχείον … επαναλαμβάνεται το Γραφικόν “οι ιερείς ηθέτησαν νόμον μου και εβεβήλωσαν τα άγιά μου. Αναμέσον αγίου και βεβήλου, ου διέστειλαν”… “Μνημόνευε πόθεν πέπτωκας, και μετανόησον”… Οποία έκπτωσις! Οποία συμφορά! … Θερμώς παρακαλούμεν Υμάς.  θέσατε τέρμα εις τον σκανδαλισμόν» (σημ. 7,  τ. Α΄σελ. 295, 298).
7. ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Μυριάκις προτιμότερον νά κριζωθ στορικός τς Κων/λεως Θρόνος… κόμη δέ καί νά καταποντισθ ες τά βάθη το Βοσπόρου, νά πιχειρηθ στω καί λαχίστη παρέκκλισις πό τς χρυσς τν Πατέρων γραμμς… Οκουμενικός Θρόνος χει ξίαν καί χρησιμότητα μόνον καί μόνον, ταν κπέμπη πανταχο τς γς τό γλυκύ καί νέσπερον τς ρθοδοξίας Φς. … Προυχωρήσατε δη πολύ. Ο πόδες μν ψαύουσι πλέον τά ρεθρα το Ρουβίκωνος. πομονή χιλιάδων εσεβν ψυχν, Κληρικν καί λαϊκν, συνεχς ξαντλεται. Διά τήν γάπην το Κυρίου, πισθοχωρήσατε! Μή θέλετε νά δημιουργήσητε ν τ κκλησία σχίσματα καί διαιρέσεις» (σημ. 8).
ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ: Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
που έχει καταγγελθεί ως αιρετικός από συγχρόνους Αγίους και πρόσωπα
που η εκκλησιαστική συνείδηση τα αναγνωρίζει ως χαριτωμένα από το Θεό.
Τι σημαίνει αυτό;


 
 






Παραπομπές-σημειώσεις: 1.Αναλυτικότερα, π. Αναστ. Γκοτσοπούλου,  Άγ. Παΐσιος Αγιορείτης, Σύγχρονος ομολογητής της  Ορθοδόξου Πίστεως, Πάτρα 2015, στο https://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/8176E8F8 /agios_paisios_kai_oikoumenismos.pdf, 2. Θεοδρομία, 18(2016), τ.1-2, σ. 16,  3. ξαιρετικά στοιχεα γιά  τή στάση το γ. ρους ναντι το Οκουμενισμο βλ.   «γιον ρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς γνες πέρ τς Πίστεως», γ. ρος  20142,  4. ρθόδοξος Τύπος 127/10.10.1970,   5. ρθόδοξος Τύπος,  98/1.3.1969 καί 1680/9.3.2007,   6. Αρχιεπίσκοπου Αθηνών Χρυσοστόμου Β΄,  Πεπραγμένα, τ. Β΄, Αθήναι 1964,  7. Ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1988,  8. Αρχιμ. Επ. Θεοδωρόπουλος, ρθρα-Μελέται-πιστολαί, τ. Α΄, θήναι 1981, σ. 152-153.




 










Οι μασόνοι, οι θεοσοφιστές  και  οι πνευματιστές επαινούν
τον Πατριάρχη Αθηναγόρα…[1]

ΤΕΚΤΟΝΕΣ: Η ηγεσία της μασονίας είναι κατηγορηματική για τη τεκτονική ιδιότητα του Πατριάρχου Αθηναγόρα, στον ύπατο 33ο βαθμό!  Ενδεικτικά αναφέρουμε:
1. Επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος: στην ενότητα «Διακεκριμένοι Έλληνες Τέκτονες» υπάρχει εκτενές βιογραφικό του Αθηναγόρα και ιδιαίτερα επαινετική αναφορά στην οικουμενιστική του δραστηριότητα (http://www.grandlodge.gr/athinagoras-w-57864.html)
2. Επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου (http://www.aasr.gr/index.php/tektones/ellines-tektones)
3.  Τά πίσημα μασονικά περιοδικά κατ' πανάληψη χουν δημοσιεύσει τι Πατριάρχης θηναγόρας ταν Μασόνος [τόν χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5),  «νσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1997, τ. 58-59, σ. 49), «το πάτου 33ου βαθμο…μεγάλο ραματιστή πού προώθησε τήν δέα τς νώσεως τν Χριστιανν» (λισός, 1973, τ. 97, σ. 41)].
4. Στη Στοά «Αρμονία», στις 12.10.1972 τελέστηκε μασονικό «μνημόσυνο». Μίλησε τέκτονας από την Κωνσταντινούπολη,συνεργάτης του Αθηναγόρα και έπλεξε το εγκώμιό του επαινώντας ιδιαίτερα τη πρωτοπορία του στην Οικουμενική Κίνηση. Μετά την ομίλια «οι αδελφοί, καλούμενοι, εγείρονται και εις σιγήν κατανύξεως, αποδίδουν τον φόρον τιμής εις μνήμην της Α. Θ. Παναγιότητος, ενώ χορός εξ αδελφών  της Στοάς ψάλλει τον εξόδιον ύμνον»  (Τεκτονικό Δελτίο, 1972,  τ. 104, σ. 232-236).

ΘΕΟΣΟΦΙΣΤΕΣ: Ο Αθηναγόρας είναι ο πλέον αγαπημένος Πατριάρχης των εν Ελλάδι Θεοσοφιστών! Δεκάδες είναι τα άρθρα που τον εξυμνούν στο θεοσοφικό περιοδικό «Ιλισός». Ενδεικτικά:
1. Ιλισός, 1968, τ. 55-56, σ. 68: Μήνυμα Χριστουγέννων,  2. 1969, τ. 69-70, σ. 137: Σχόλιο στην 20ετία στον Πατριαρχικό Θρόνο,  3. 1969, τ. 73-74, σ. 250: Πρόταση του Αθηναγόρα για Κοινό εορτασμό του Πάσχα,  4. 1972, τ. 91, σ. 5-9: Αφιέρωμα με τίτλο: «Επέτειος αναρρήσεως στον Οικουμενικό Θρόνο, Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας και η ανακαίνισις του Χριστιανισμού», 5. 1972, τ. 92, σ. 125-126: Άρθρο του Αθηναγόρα, 6. 1972, τ. 94, σ. 243-245: Άρθρο με τίτλο: «Πένθος της Χριστιανοσύνης, Το Κληροδότημα του Αθηναγόρα», 7. 1972, τ. 96, σ. 484: «Εις μνήμην του Πατριάρχου Αθηναγόρα», 8. 1973, τ. 97, σ. 41: Ο Αθηναγόρας «μετέστη εις την Αιωνίαν Ανατολήν». Σύντομο βιογραφικό αναφέρει ότι ήταν τέκτων 33ου βαθμού, μυηθείς στην Αμερική.
Αλλά η αγάπη και η εκτίμηση των θεοσοφιστών προς τον Αθηναγόρα ήταν αμοιβαία! Και ο Αθηναγόρας τους εκτιμούσε πολύ, όπως προκύπτει από επιστολή του προς τον δεδηλωμένο μασόνο, θεοσοφιστή και εωσφοριστή Κ. Μελισσαρόπουλο (Αναλυτικότερα για την απαράδεκτη αυτή επιστολή και για το ποιος ήταν ο Κ. Μελισσαρόπουλος βλ. Αν. Γκοτσοπούλου, Αθηναγόρας-Μελισσαρόπουλος Α΄, Β΄, Γ΄, στο http://anastasiosk.blogspot.gr /2015/10/blog-post74.html και https://www.impantokratoros.gr/ 9B1FCB4.el.aspx): Γράφει ο Αθηναγόρας τα εξής αδιανόητα σε εωσφοριστή: «πολλήν εδοκιμάσαμεν ψυχικήν χαράν κομισάμενοι το σύγγραμμα της ημετέρας λίαν ημίν αγαπητής Εντιμότητας… μελετούμεν αυτό εν μυστική μεθ υμών ψυχική επικοινωνια και αγαλλιάσει, ότι πλουτιζομεθα εκ των υψηλών σκέψεων της ημετέρας Εντιμότητας. Ταύτα δε πάντα συγκροτούσι και την προσωπικήν Βιβλιοθήκην την οποιαν καταρτίζομεν εν τη ψυχή ημών και διατηρούμεν ανεξάντλητον.... έχουσι τοποθετήσει την υμετέραν Εντιμότητα εις την γενναίαν και τετιμημενην παρεμβολήν των συμμετόχων και συνεργατών της Μητρός Εκκλησίας εν τη προσπάθεια αυτής εις προώθησιν της ενότητος των  Χριστιανών». 


ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΕΣ (ΜΕΝΤΙΟΥΜ): Και με τους πνευματιστές τα πήγαινε καλά ο Αθηναγόρας;!
1. Ν. Α. Αντωνακέας: «Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι…ο εκ των πλέον διανοουμένων και φιλοσοφημένων ανδρών της εποχής μας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, του οποίου αι συντεταγμέναι αρχίζουν εκ της γης, επεκτείνονται εντός του δονητικού βάθους και φθάνουν εις τον Ουρανόν, εκεί όπου είναι κεχαραγμένον το όνομά του, ου μόνο παραδέχεται την ορθότητα και αναγκαιότητα του Πνευματισμού, αλλά και ενυπογράγως διακηρύσσει τας περί πνευματισμού ιδέας του» (στο Κ. Ν. Αντωνακέας, Κοσμικοί Κύκλοι, Θέματα Μεταψυχικής, Αθήναι 1967, σ. 23).
2. Κ. Ν. Αντωνακέας: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρας,… υπήρξε κατά τους νεωτέρους χρόνους πρωτοπόρος του Πνευματισμού» (Κ. Ν. Αντωνακέας, αυτόθι).
3. Ηλ. Σκριβάνου-Βασιλειάδου: «Κεφαλές της Εκκλησίας ήλλαξαν “στάσιν” και έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές Πνευματοφρόνων [Πνευματιστικών] Σωματείων…Υπεράνω όλων αυτών η κορυφή της Ορθοδοξίας, ο μεταστάς Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος δι'  επιστολών του συγχαίρει Πνευματοφρόνους πνευματιστές συγγραφείς» (Ηλ. Σκριβάνου-Βασιλειάδου, Πνευματόφρονα  Νάματα  Ενώσεως  Ερευνητών Μεταψυχικών Φαινομένων “O Άγ. Νεκτάριος”, εκδ. δ΄, Αθήναι ).
Συγχαρητήριες επιστολές στις οποίες «απονέμει ολόθερμον  την πατρικήν και πατριαρχικήν ευλογίαν… όπως ο Ύψιστος ενισχύη υμάς προς συνέχισιν της τόσο γονίμου πνευματικής υμών εργασίας» έχει αποστείλει ο Αθηναγόρας μεταξύ άλλων στους πνευματιστές-μέντιουμ Νικόλαο Αντωνάκεα, Ηλέκτρα Σκριβάνου-Βασιλειάδου και Βασίλειο Τσινούκα, οι οποίοι στα συγγράμματά του υβρίζουν σκαιότατα τα  Χριστιανικά δόγματα!


ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ: Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
που έχει αποσπάσει τόσο πολλούς επαίνους και κολακευτικές κρίσεις
από μασόνους, θεοσοφιστές  και πνευματιστές!
Τι σημαίνει αυτό;


 
 








Οκουμενισμός:  παναίρεση” τς ποχς μας,
στήν πηρεσία το τεκτονισμο καί  τς θεοσοφίας
Ο οκουμενιστές σχυρίζονται τι Οκουμενισμός μπνέεται πό τό ατημα τς κκλησίας καί τήν πιθυμία το Κυρίου γιά νότητα λων τν πιστν Του καί γεννήθηκε μέ τίς Πατριαρχικές γκυκλίους 1902, 1904 καί 1920. Δυστυχς, μως λήθεια εναι διαφορετική καί πολύ τραγική: πως ποκαλύπτει μελέτη πορρήτων μασoνικν κειμένων, νότητα τν χριστιανν, πως σχεδιάστηκε καί προωθεται πό τό διαχριστιανικό Οκουμενισμό (μέ παπικούς καί προτεστάντες), ντάσσεται στά ερύτερα πλαίσια το διαθρησκευτικο Οκουμενισμο, πού ποβλέπει στήν νοποίηση  λων τν θρησκειν[2]!
Ο μασόνοι εναι πολύτως σαφες : « Τεκτονισμός … προώρισται ατός νά ποδείξ  βραδύτερον τήν βάσιν, πί τς ποίας  θά δρασθ παγκόσμιος θρησκεία το μέλλοντος, τις θά περισυναγάγ τήν Οκουμένην πασαν ες μίαν ποίμνην πό να ποιμένα»[3]. Τό ργο ατό τό χουν ναλάβει τά νώτατα κλιμάκια τς μασονίας :« κτη τάξις [30-33ος μασονικοί βαθμοί] καθιερώθη διά τήν δρυσιν θρησκείας παγκοσμίου»[4]. σφαλς στό ργο το τέκτονα ντάσσεται κατάργηση τν θρησκειν μέ τή σημερινή τους μορφή: « τέκτων τε μεν εναι δημοτικός [δημοκρατικός], τε μεν ριστοκρατικός, καί λλοτε καταρρίπτει τούς βωμούς τν ναν, λλοτε κατακρημνίζει τούς θρόνους τν βασιλέων»[5]. Μέσ το Οκουμενισμο, τά χριστιανικά δόγματα, ρχικά, καί στή συνέχεια λες ο θρησκεες θά παραμερίσουν καί θά διαγράψουν τίς διδασκαλίες πού τίς διαφοροποιον καί θά κρατήσουν μόνο τά στοιχεα πού τίς νώνουν!  Ατό εναι τό «Βασιλικό Μυστικό»[6] το Τεκτονισμο, πως κτίθεται στήν τελετή μυήσεως το «περτάτου Πρίγκηπος το Βασιλικο Μυστικο» (32ος μασονικός βαθμός) : «Νά λευθερωθον ο θρησκεες το κόσμου, παραμερίζοντας πολλά πράγματα ξ κείνων τά ποία τιμον κηρύσσουν ες τάς νδικάς παγόδας, τούς βουδιστικούς ναούς, τά μωαμεθανικά τεμένη καί τάς χριστιανικάς κκλησίας, νά ναζητήσουν κάτι τό γνότερον, καί νά προχωρήσουν πρός μίαν αωνίαν λήθειαν, τσι στε νά προκύψ κκλησία το μέλλοντος, νέος ναός τόν ποον θέλομεν νά οκοδομήσωμεν μίας πράγματι καθολικς θρησκείας, τότε θά ρχίσ νά ναφαίνεται τό ληθές Βασίλειον τς λευθερίας, δεδομένου τι ο διδασκαλίες τν διαφόρων θρησκειν χουν ξιοσημείωτον σύμπτωσιν καί συμφωνίαν … ατοί εναιο γιοι Τόποι τούς ποίους θέλομεν νά κατακτήσωμεν, ατός εναι Ναός τόν ποον θέλομεν νά οκοδομήσωμεν, ες ατό συνίσταται τό Βασιλικόν Μυστικόν». σοβαρότητα το «Βασιλικο Μυστικο» καταδεικνύεται πό τό τι σέ ατό μυονται μόνο ο «πέρτατοι Πρίγκηπες», ο γέτες τς μασονίας (32ος βαθμός) καί δίνουν ρκο νά μήν ποκαλύψουν σέ κανένα τό «πόρρητο ργο» γιά τήν πραγμάτωσή του: «ρκίζομαι τι δέν θά ποκαλύψω ες οονδήποτε, μή δικαιούμενον νά μάθ τοτο, οονδήποτε τμμα το πορρήτου ργου το βαθμο τούτου (το 32ου μασονικο βαθμο[7]. πιπλέον δε, ο διοι ο μασόνοι μολογον κυνικά: «Τό ερηνοπολιτικόν σωτήριον κήρυγμα τς νώσεως τν κκλησιν πέκρυπτε τήν καθαίρεσιν τς ρθοδοξίας» («Πυθαγόρας», τος 1930, τ. 1, σ. 17)!
Εναι λοιπόν σαφές τι Οκουμενική Κίνηση, πως τήν ζομε, εναι πνευματικός καρπός το τεκτονισμο καί τς θεοσοφίας καί ατν τά νομα καί νήθικα σχέδια καλεται νά λοποιήσει. ρχισε νά φαρμόζεται, τόν 19ο α, ρχικά στόν προτεσταντικό χρο[8] μέ καθαρά προτεσταντικές κκλησιολογικές προϋποθέσεις (θεωρία κλάδων-ναδενδράδων) καί στοχεύσεις (ποκατάσταση τς νότητας το κατακερμα-τισμένου προτεσταντισμο) καί μέ πρωτοπόρους Προτεστάντες. ργότερα, στίς ρχές το 20ου α., στήν Οκουμενική Κίνηση προσχώρησε τό Πατριαρχεο Κωνσταντινουπόλεως (δέν εναι τυχαο τι, σύμφωνα μέ μασονικά περιοδικά, ο Πατριάρχες ΚΠόλεως ωακείμ Γ΄, Μελέτιος Μεταξάκης καί θηναγόρας - πρωτεργάτες το Οκουμενισμο - σαν μασόνοι!). παπισμός, ρχικά ταν ντίθετοςστόν Οκουμενισμό, καί στή συνέχεια, ταν ‘‘συμφιλιώθηκε’’ μέ τήν μασονία μέ τή Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-65)[9], παρέσχε στόν Οκουμενισμό τή “θεολογική” κάλυψη (βαπτισματική θεολογία, ρια κκλησίας) καί πρότεινε συγκεκριμένες πρακτικές γιά τήν λοποίησή του, τίς ποες κτοτε κολουθε κατά γράμμα Οκουμενική Κίνηση. ς ρθόδοξοι θλιβόμαστε ταν διαπιστώνουμε τι ο κκλησιαστικοί μας Ταγοί πορεύονται καί νεργον στά πλαίσια το Οκουμενισμο βάσει τς θεολογίας καί τν ποφάσεων καί πρακτικν πιταγν τς παπικς Β΄ Βατικανς Συνόδου μέ τελική στόχευση τούς σκοπούς τς μασονίας γιά νοποίηση καί συγχώνευση λων τν θρησκειν!
Εναι προφανές τι μία τέτοια προσπάθεια μέ τίς προϋποθέσεις τς προτεσταντικς καί παπικς κκλησιολογίας καί κατά βάθος τς θεοσοφίας καί το τεκτονισμο, εναι ντελς ξένη στήν κκλησιαστική καί πατερική παράδοση τς ρθοδόξου κκλησίας μας.  Γι’ ατό καί Καθηγητής τς Δογματικς καί σύγχρονος γιος ουστνος Πόποβιτς, χαρακτήρισε τόν Οκουμενισμό ς  «Παναίρεση» καί συνακόλουθα
ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ
ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.




[1]  Τά στοιχεα τς παραγράφου ατς μς τά παρέσχε ρευνητική ργασία το Μοναχο  βερκίου, τόν ποο καί θερμς εχαριστομε. Μικρό μέρος τς ργασίας ατς δημοσιεύεται στήν φημερίδα ρθόδοξος Τύπος μέ τίτλο: «Ποιός θά περασπιστε δραστικά τούς κατά καιρούς φερομένους ς “θαυμαστές” Σκοτεινν ργανώσεων Κληρικούς μας;» Α΄-Z΄, στό ρθόδοξος Τύπος  τ. 2202/2.3.18 ως τ. 2208/13.4.18  Βλ. καί  Μοναχο Σεραφείμ (Ζήση), « μασονική προώθηση το Οκουμενισμο», στό www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx  και του ιδίου, Στοιχεα πιδράσεως τς Μασονίας στόν πρώιμο  λληνικό Οκουμενισμό, ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ 19(2017)4, 568-589) και  https://www.scribd.com/document/36807 0179 /Στοιχεία-Επιδράσεως-της-Μασονίας-στον-πρώιμο-Ελληνικό-Οικουμενισμό.
[2] παρούσα παράγραφος δημοσιεύθηκε στό π. ναστ. Γκοτσόπουλος, γιος Παΐσιος,  Σύγχρονος μολογητής τς ρθοδόξου Πίστεως, Πάτρα 2015, στό https://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/8176E8F8/agios_paisios_kai_oikoumenismos.pdf. 
      Τά στοιχεα τς παραγράφου ατς τά χουμε ντλήσει πό τά ποκαλυπτικά ρθρα το  Μοναχο  βερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, στό ρθόδοξος Τύπος  τ. 2077/10.7.15 έως 2081/7.8.15. Βλ. καί  Μοναχο Σεραφείμ, « μασονική προώθηση το Οκουμενισμο», στό http://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx
[3]  (Μασονικό περιοδικό) «θην», τος 1894, τευχ. 3, σ. 55-56  και τευχ. 2, σ. 26-27.
[4]  (Μασονικό) «Τυπικόν το μυστικο Συνεδρίου [30ου βαθμο] τν Μεγάλων κλεκτν πποτν Καδός [“γίων”]», 1905, σ. 27.
[5]  (Μασονικό περιοδικό) Πυθαγόρας, τος 1882, τ. 10,  σ. 291.
[6]  ναλυτικότερα στά ρθρα το Μοναχο  βερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, βλ. ποσημ. 1.
[7]  «πατον Συμβούλιον το 33ο τς λλάδος, ΤΥΠΙΚΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ το 32 βαθμο το ρχαίου καί ποδεδεγμένου Σκωτικο Τύπου», ν θήναις, 1975.
[8]  ναλυτικά  βλ. π. Π. Heers, «Ο εραποστολικές καταβολές το συγχρόνου οκουμενισμο, ρόσημα στήν πρό το 1920 πορεία του», στό http://www.impantokratoros.gr/1FD9FFD7.print.el.aspx
[9]  (Μασονικό περιοδικό) Ο Κλειδόλιθος, τος 1983, τ. 15,  σ. 36.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλώ να γράφετε τα σχόλια σας με ελληνικούς χαρακτήρες.

Τα σχόλια σας θα πρέπει να αναφέρονται στην εν λόγω ανάρτηση και να διατυπώνονται κόσμια ακόμα και αν διαφωνείτε.